Ultima Thule

Ponieważ przez cały dzień dzisiejszy ciągle się z kimś na forum nie zgadzam, to chciałbym napisać, że tym razem nie zgadzam się z Crazim i Boskim, a Rubber Soul jest najwięcej we mnie emocji wzbudzającą płytą Beatles.

Loop!

_________________
There's a lot of things if I could I'd rearrange

Hehe, a ja (jak w 85% przypadków) zgadzam się z Moniką

Rubber Soul jes piękną płytą!

(a Revolver będzie jeszcze lepszy)

Bardzo podobne odczucia, tyle że mniej dobre numery, ale za to kilka 5cio gwiazdkowców.

kurczę, szanuję i tak dalej, ale aż chciałbym, żeby ktoś z wielu przecież zwolenników tej płyty strzelił jakąś choćby drobną apologie
bo dotychczasowe recenzje były takie raczej formalne, a mi by właśnie zależało, żeby POCZUĆ, co jest pięknego w tej płycie. Nie wymienić, że te i te utwory są świetne, albo że mają harmonie albo czad, tylko tak coś od serca... Bo sam zupełnie nei umiem sobie wyobrazić, co tu się tak podoba.

A mam nadzieję, że z moich postów o starych Bitelsach wynika - również dla całkowicie nieporuszonych tą twórczością - co właściwie mi się w tych SziLovesJach tak podoba. Mam nadzieję...

P.S. Boskey - na Revolverze nasza wspólnota poglądów się zdaje się skończy

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Założenia metodologiczne takie same jak w przypadku poprzednich płyt, czyli: kolejne utwory wyceniam gwiazdkami W RAMACH JEDNEJ PŁYTY. 5 gwiazdek z "Revolvera" JEST JUŻ WŁAŚCIWIE IDENTYCZNE z 5 gwiazdkami z "Abbey Road"; TUTAJ różnica (o ile jest jakaś różnica!) jest prawie NIEZAUWAŻALNA, a była naprawdę DRAMATYCZNA w przypadku wcześniejszych płyt (z wyjątkiem Rubber Soul).

Na koniec zbiorcza i dająca się już porównać z innymi ocena CAŁEJ płyty.


-------------------------------------------------------------------------------

Wreszcie mamy płytę, która jest naprawdę Świetna! "Rubber Soul" jest bardzo bardzo fajna, ale to jednak dopiero przymiarka. O wcześniejszych płytach nie ma co gadać - oceny gwiazdkowe mówią wszystko. Teraz The Beatles wznieśli się na wyżyny, a w omówionej niżej płycie jest tylko jedna słaba rzecz - okładka... ... choć prawdę mówiąc - dotychczas - lepsza była tylko ta od Rabersołla!

THE BEATLES - "Revolver", 1966

1. Taxman. Zaczyna się już bardzo - hehe - ciekawie! Czuć, że panowie dorośli i w tzw. międzyczasie "co nieco" przeżyli. Muzycznie jest lepiej niż prawie w każdym przypadku do tej pory: przede wszystkim GITARA! No i Harrison śpiewa tu świetnie! I te solówki! * * * * *

2. Eleanor Rigby. No i następny doskonały wręcz utwór. W warstwie muzycznej mniejszy poziom psychodelii, ale aranżacje smyczkowe są naprawdę świetne. Do tego bardzo fajny tekst i te przejścia wokalne jak w "no one comes near" i "what does he care". Paul sobie fajnie poradził Dużo, naprawdę dużo best momentów. * * * * * 1/4

3. I'm Only Sleeping. A tu już Lennon - i bardzo lubię tą piosenkę, przede wszystkim za to co się dzieje w tle - te wszystkie produkcyjne smaczki, opary psychodelii, fuzzy i puszczanie ścieżek od tyłu jak od 00:46 do 00:56 i 1:36 do 1:46, wreszcie od 2:46 do końca - odwrócone solówki, któe nie tylko były puszczone od tyłu z taśmy, ale i zagrane na odwróconych akordach, a potem kolejny raz puszczone "od przodu" . Cudo! Genialny wokal, te zmiany tempa!!! Oj, musieli chłopcy podróżować w tzw. międzyczasie, oj musieli! * * * * * 1/2

4. Love You To. Tu kolejne eksperymenty dźwiękowe Harrisona i wprowadzenie otwierającego utwór instrumentu zwanego tablą + wyraźny już sitar. Strasznie gęsta od dymu muzyka, dobra do ziemianek w Wietnamie.... To jest mój typ Muzyki. Zdecydowanie! Kończące utwór skodowanie rządzi * * * * *

5. Here, There and Everywhere. Od samego startu czuć McCartneyem Uwielbiam tą piosenkę i jest to jedna z moich ulubionych ballad Beatlesów. Kojarzy mi się nieco z Love Street (choć L.S. jednak wolę) i podobnie sobie wyobrażam ew. "teledysk" który mógłby do tego powstać (a oczywiście obraz ten dominuje scena z The Doors, gdzie Val Kilmer śledzi Meg Ryan ). * * * * *

6. Yellow Submarine. Oj, tego to by się mogli pozbyć Pan Starkey wokalnie rzucił bełtem na konsoletę, pewnie od choroby morskiej... Sam w sobie utwó nie jest nawet taki zły, ale w kontekście tej płyty BARDZO odstaje... Piosenkę ratują efekty specjalne. Mimo wszystko jest to worst moment całej płyty. Za 'ogólną może-byćność' dostaje * * * minus.

7. She Said She Said. Lennon parekselens. Znów mocno psycho utwór, który po 40 latach wciaż brzmi świeżo i mocno. Fajne, połamane wokale i bardzo bogate tła i kurtyny i budki suflera (o nie! budki inspicjenta lepiej). Ride the Snake. Najlepszy moment: She said "you don't understand what I said"; I said "No, no, no, you're wrong". When I was a boy everything was right/Everything was right. Bezwzględne * * * * * 1/2

8. Good Day Sunshine. Taki chilloutowy utwór po poprzednim. Panowie obudzili się o 11:30, po naprawdę wczoraj wyjątkowo aktywnej nocy. Kaca nie ma, bo nie pili chyba alkoholu, więc jest im dobrze i miło. They take a walk, the sun is shining down / Burns their feet as they touch the ground... Sama końcówka mi się jakoś średnio podoba. No i * * * *

9. And Your Bird Can Sing. Muzycznie bardzo fajne (zwłąszcza gitara!!!), wokalnie trochę mniej mi pasuje, ale tak czy inaczej jest to świetna piosenka. Trochę w tym Byrdsów czuć, troszkę Jeffersona z mniej psycho okresu. * * * * 1/2

10. For No One. Bezapelacyjnie mój ulubiony utwór z tej płyty! Po prostu kocham każda miklisekundę tej piosenki. Jeden wielki Best Moment. Ascetyczna muzyka okraszona waltornią czy też rogiem, przepiękny PRZEPIĘKNY tekst i JAK TO JEST ZAŚPIEWANE!!!! Chyba mój ulubiony kawałek McCartneya... Brzmi cholernie osobiście i równie osobiście ja ją traktuję, a z 10 lat temu sam bym ją napisał hehehehe Masterpiece. * * * * * *

11. Doctor Robert. Dr Robert musiał być niezwykle interesującym człowiekiem Wygląda na dużo sympatyczniejszą postać niż ponury Dr Śmierć z "I'm waiting for my man / Twenty-six dollars in my hand / Up to Lexington, 125 / Feel sick and dirty, more dead than alive" Velvetów... Też się dzieje ta piosenka w Nowym Jorku, ale jestem przekonany, że Dr Robert był naprawdę miłym facetem. Zresztą porównajmy: "Day or night he'll be there any time at all, Doctor Robert / Doctor Robert, you're a new and better man, He helps you to understand / He does everything he can, Doctor Robert"... Przynajmniej tak to brzmi... * * * * 2/3

12. I Want to Tell You. Wczesna psychodelia snuje się tu leniwie i radośnie. Muzyka gęsta od szczegółów i warstw... Harrison tu przoduje i wygląda, a właściwie brzmi na gościa który stosunkowo często spotykał Dr Roberta. I ten tekst... Całość na * * * * *

13. Got to Get You Into My Life. Fantastycznie się zaczyna - wokal ekstra! Piosenka również narkotyczna, choć bardziej w stylu wypoczynowym, tak jak "Good Day Sunshine". Miło to wszystko brzmi, muzycznie fajne, ale sa na Rewolwerze lepsze kawałki. * * * * 1/2

14. Tomorrow Never Knows. Od pierwszej sekundy czuć, że będzie się działo... Psy Cho' De La. "Turn off your mind, relax and float down stream (...) Lay down all thought / Surrender to the void...." To co się tam dzieje MUZYCZNIE po prostu rozwala! Odwrócona gitara od 1:10 do półtorej to najlepsza rekomendacja całego utworu. I w ogóle CO TU SIĘ DZIEJE!!! jakies głosy przepuszczane przez efakty, dzikie klawiszowe kakofonie w tle, zapętlenia, jakieś sample(?!)... Genialny kawałek, chyba najnajnajgęstszy z całego albumu. Świetne zamknięcie płyty... Całość na * * * * * *


Całość płyty * * * * * 3/4 Czyli bliskie poziomu nadarcydzieła. Oj, czuję, że powinienem zreedytować swoje wcześniejsze posty i w częściach "wprowadzających" pozamieniać 'Abbey Road' na 'Revolver' Za tą płytę oddałbym wszystko co The Beatles stworzyło wcześniej, oraz kilka rzeczy które nagrało później.

Tu mała uwaga przypominająca: podkreślam, że oceny WEWNĄTRZ płyt nie nadają się za bardzo do porównań z ocenami z innych płyt. Dopiero gwiazdkowanie zbiorcze (całości albumu) jest zrobione tak, żeby pasowało do całej dyskografii.

Za chwilę poczytam o Revolverze, ale najpierw chcę powiedzieć, że tym razem zgadzam się z Crazym i Boskim... Rubber Soul najbardziej poruszającą ma okładkę

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Kontrowersyjne zestawienia! Przedłożenie Love Street nad Herethere wydało mi się zdrowym przegięciem. (ale po chwili straciłem stuprocentową pewność).
Fajne zestawienie Roberta z Velvetami! Velveci w tym przypadku lepsi, ale doktorek to dla mnie akurat jedna ze słabszych "melodii" na płycie...

A z piątkową oceną całości nie sposób mi się nie zgdzić...

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

No coś Ty!



Love Street jest zdecydowanie lepsze i ładniejsze od Here/There, a samo Here/There ma u samych Bitli wielką konkurencję - np. For No One; nie zmienia to jednak faktu, że na 5 gwiazd zasługuje



Od razu mi się te dwa utwory skojarzyły!



To prawda - to jeden z moich ulubionych utworów Velvetów!



Biorąc pod uwagę, że w moim gwiazdkowaniu dostął 'zaledwie' 4 i 2/3 gwiazdki, to masz rację Tylko 4 utwory mają mniej (ale tylko jeden ma mniej niż 4 gwiazdy!).

To jest zdrowe, ale nie przegięcie

_________________
There's a lot of things if I could I'd rearrange

Dzięki! Wiedziałem, że mogę na Ciebie liczyć!

1. Taxman * * * * 1/2
Całkiem przyjemnie jak na początek albumu, ale trochę bez wyrazu, typical Harrison. Wkurzające stereo. Świetne solo.
2. Eleanor Rigby * * * * * *
Jedna z piękniejszych rzeczy jakie w ogóle słyszałem. Od lat wywołuje u mnie silne emocje.
3. I`m Only Sleeping * * * * * *
Coraz lepiej - płyta się rozkręca takimi killerami! Jedna z moich ulubionych piosenek Bitli, ścisła czołówka Johna. Niesamowita aura, idealne połączenie z tekstem. Genialne.
4. Love You To * * * 8/10
Za dużo dzwięków trochę, ale świetny wokal! No i te instrumentarium... Ale trochę nuży, bo klimat to nie wszystko - ubogo kompoozycyjnie...
5. Here, There and Everywhere *
Aboslutny żig. Kompletne zjebano klimat płyty tym ckliwym gówienkiem rodem z pierwszej płyty. Jeden z gorszych numerów Bitli.
6. Yellow Submarine * * * * z dużym minusem
Nie umiem ocenić tego kawałka, nie traktuję go muzycznie. Ale sympatycznie - choć w ogóle nie pasuje do płyty (pasuje raczej do Pieprza albo MMT).
7. She Said, She Said * * * * 1/4
Fajnie, ale troche nie jak Bitelsi... Ale miło się ciągnie, typowy numer dla Gera. Numer dosyć dobry choć troche brak mu jaj - vide utwory z Rubber Soul (idealnie by tam pasował).
8. Good Day Sunshine * * * 1/3
Ani nie grzeje, ani nie przeszkadza. Poprawna nuda trochę, znowu reminestencje poprzedniej płyty.
9. And Your Bird Can Sing * * *
Fajna piosenka, ale znowu jak nie Bitelsi. Trochę irytujący refren. Dalszy ciąg nudno-poprawnego Rubber Soulu.
10. For No One * * * * * 3/4
Bardzo niedoceniona rzecz! Zyskał wiele na napisach po Anthology. Wszystko się zgadza i porywa mą duszę ! Waltornia! Takiego sentymentalnego McCartneya uwielbiam. Numer rodem z Peppera.
11. Doctor Robert * * *
Znowu Rubber Soul. Poprawnie, ale trochę męczące. Plus za wokale.
12. I Want to Tell You * * *
Gdyby nie te ciągnięcie się wyrazów było by całkiem ciekawie. Brzmi jak gorsze numery z White Albumu. Obojętny mi numer.
13. Got to Get You into My Life * * * *1/4
Świetna piosenka, ale mam wrażenie, że jest lekko niedokończona - irytują mnie te pauzy które burzą napięcie utworu. Nie jarzę do końca takiej wesołej stylistykli.
14. Tomorrow Never Knows * * * * * *
Kompozycyjnie całkiem ubugo, ale co za kilmat! Aranże na 7 gwiazdek. Magia, jeden z ważniejszych numerów. Hymn psychodelii. Nawet nie wiem co napisać - jak go słucham to latam 20 cm nad chodnikiem. Świetne solo, perkosja, linia wokalna i jakieś takie... ptaszki?
_________________________


A.Paperback Writer * * * * *
Doskonałe intro! Ogólnie fajny rockowy wypierdol. Bardzo dynamiczny i sprawnie skomponowany utwór. Bardzo lubię.

B.Rain * * * * * *
Genialne! Jeden z lepszych numerów w ogóle. Fajny tekst, dziwnie ciagnąca sie melodia, lejące sie gitary, intrygująca perkusja. Rewelacyjne harmonie wokalne oraz linia basu. Miód.

_________________________


Cała płyta słabo - miotanie sie pomiędzy nudnymi klimatami a'la Rubber a czymś nowym. Mogli by lepiej zrobić - no i dodać rewelacyjnego 5 gwiazdkowego singla. * * * * 1/3

Od serca ma być, Crazy...no to spróbuję to zwerbalizować jakoś, choć nie wiem, czy się uda... Bo jeszcze do niedawna sama nie wiedziałam, dlaczego ta płyta tak bardzo mnie wciąga i wprowadza w stan rozmarzonego oszołomienia. Chodzi chyba o połączenie energii wczesnych z psychodelią późnych Bitelsów... Bo jest na Rubber Soul jedno i drugie, ale nie w czystej postaci. Kolory są złamane, nieoczywiste, a jednocześnie tworzą one spójną kompozycję. Energia pokryta pyłem słonecznej melancholii, a smutek przejmujący, ale też ... tak jakby...odległy? Kolory jesienne tak piękne, że aż smutne...albo tak smutne, że aż piękne. Taki właśnie stan. Już nie do-przodu-energia She Loves You, ale jeszcze nie gorzki ciężar Walrusa...
No i jeszcze wysoki poziom całości! Nie ma zgrzytów w postaci nagłego uderzenia "Yellow submarine" . Najmniej lubię "What goes on", ale cała reszta...

Poza tym - Revolver w moim odczuciu nie różni się jakoś drastycznie od Rubber. Jest nadal bardzo nastrojowo i melodyjnie, tylko odcienie nastrojów inne, w stronę psychodelicznego blue, z nagłymi genialnymi rozbłyskami innych kolorów.

Boski przed chwilą nazwał Rubber poprawnym nudziarstwem... I to jest tak, że mój rozum potrafi zrozumieć, że ta płyta może kogoś nudzić. Ale moje serce - nie!

_________________
There's a lot of things if I could I'd rearrange

Rubber Soul jest bardzo spójną płytą - brzmieniowo i kompozycyjnie. Nie ma tam wpadek, jak na innych płytach. I mi też kojarzy się z jesienią, nostalgią.... A przy tym brzmi lekko...

_________________
Youtube

dzięki za odpowiedź... moze jakoś stopniowo ona do mnie dotrze niestety, czego ja nic a nic nie widzę w tej płycie, to własnie energii. Może i pokryta czymś tam... może kiedyś do niej dotrę?

Gwiazdki do Revolvera poczekają, ale co do samej płyty i jej porównania z Rubberem - widzę różnice totalną. Niezależnie czy oceniać to in plus czy in minus (wiem, że sa na forum obie opcje), ciężar gatunkowy skoczyło o kilka poziomów. Revolver jest jedną z najcięższych płyt Bitelsów, jeżeli nie NAJ, natomiast Rubber Soul raczej z tych "sympatycznych". Ja wolę ten ciężar, ale nie o to tu chodzi. Różnica dla mnie jest większa tu, niż między Help a Rubberem.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

A Monika ładnie napisała. Muszę posłuchać.

Ja posłużyłem się tu pierwszym wrażeniem sprzed lat, bo Rubber był jedną z pierwszych płyt Bitli, jaką poznałem w całości. Wcześniej znałem kasety ojca, który nie nagrywał liwerpólczykuf jak leci, tylko selekcjonował i to dziś mogę powiedzieć nieźle selekcjonował. Więc jak posłuchałem Rubber zdziwiłem się, że nie jest tak świetnie... Że brak właśnie tego ciężaru, o jakim mówi Crazy.
Podobne a nawet większe rozczarowanie przeżyłem wcześniej słuchając bułgarskiego, winylowego wydania składanki 'love songs' - bardzo się zdziwiłem, że Bitelsi nagrywali też piosenki słabsze, by nie powiedzieć kiepskie!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice