Uzależniłem się ostatnio od albumu "A Question of Balance" - mam teraz drugi ciąg, a trwa on już czwarty dzień.
Spodobało mi się jak wkraczają kolejne motywy i numery od ścieżki pirszej do czwartej. Piąty numer psuł wrażenie, ale wreszcie odkryłem, że to co po nim, to też jest bardzo dobre. No i tak się wciągnąłem.
Uważam, że płyta jest superowo zrealizowana - ale uwaga! słucham wydania z 2008, czyli remaster - tam jest taka przestrzenność i głębia, która nie zieje pustką ani chłodem, lecz raczej zaprasza w jakieś pielesze. Królewski sound - czerwone plusze, gronostaje - te sprawy. Ale wiatrem też przedmucha. Może to raczej mchy, liście i gronostaje? Nie pierwszy raz.
Ekstra nagrane są bębny, podbijają dynamikę i robią świetne doły. Lodge jako basista? Nie mam zastrzeżeń, jest bardzo dobry. Robota Pindera - te wszystkie orkiestrowate brzmiania - świetna sprawa. Tu zresztą jest za dużo do opisywania, żebym teraz wszystko ujął (kulisy srebrnego ekranu, bongosy i flety).
Ale muszę jeszcze wspomnieć o elektrycznej gitarze Haywarda, bo raz, że gra on ciekawe i dynamiczne rzeczy, niejednokrotnie dodając pazurków do mchów, a dwa, że strasznie fajnie brzmi. Kiedyś miałem wątpliwości co do brzmień typu ewidentnie prosto z pieca. A tu jakby słychać, że to ze wzmacniacza, takie charakterystyczne wybrzmiewanie, brzęczenie, w dodatku często podwójnie, w dwóch kanałach, ale jakoś mi to bardzo pasuje.
Pewnie, że są elementy, które trochę zawadzają. Najbardziej chyba falsety sami wiecie kogo. Harmonie wokalne też czasem są dla mnie jakoś zbyt dociążone, o jeden most za daleko, ale... nie przeszkadza mi to w kolejnych odtworzeniach, a w sumie ta wielobarwność wokalne zespołu The Moody Blues i tak jest atutem.
Dobra, zobaczymy co będzie dalej
.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
