Dobry wieczór – dla mnie od początku jasny punkt płyty! Piosenka niby błaha, a życie w niej czuć, krąży charakterystyczna energia. Do tego świetny tekst, lekko napisany, a jednak słuchacz podąża za jego lekko przewrotnym sensem.
Po godzinach – muzyka: swing, murzyni, korzenie. Tekst: korytarz, który odsłania kolejne zakręty, pokój, chodnik, ulica, prowadzi tu i tam. Najbardziej lubię tę zwrotkę:
W hotelu mnie usypia sprzątaczek ble ble / W opakowaniu czekam na nienadchodzący sen / Zjem śniadanie i wyjdę zanim znów się ściemni / By zrobić coś starego po nowemu zupełnie. Pasuje do płyty. No i na koniec genialny slajd. Liryczny, lecz i pomrukuje groźnie!
Kim bym był -
Snułbym się po barach, a niewiele brakowało!
Świetnie się rozgrywa ten numer od początku do końca, bazując na tej dość dziwnej formie rytmicznej. Ale przy okazji muszę powiedzieć, że owszem – podoba mi się jak Bryndal gra – ale jednak brakuje mi Stopy. Może to trochę kwestia brzmienia: Stopa lepiej stapiał się z brzmieniem Voo Voo, które jest trochę jak przyjemnie zmurszała kora. A Bryndal jakoś jednak połyskuje nowością.
A, z tym solem Crazy - niezwykle trafnie! I zgadza się z tym, co Waglewski mówi w wywiadach o funkcji gitary i o tym, że ważniejsze w muzyce niż melodia, rytm czy kwestie harmoniczne jest to, co dzieje się między nimi. A tu faktycznie super się impro rozgrywa!
Pokój – no tu mój największy problem z Waglem. To kwestia podania tekstu, który sam w sobie jest niezły, a i numer ciekawy i fajnie się rozwija. Warto zwrócić uwagę, że bas wchodzi dopiero pod koniec 3 minuty! Chór balansuje na granicy, a solo Waglewskiego brzmieniowo przywodzi na myśl wczesne płyty WW. Ach, mnóstwo tych nawiązań do starych albumów, ale w sumie liczę to na plus. Podobnie jak, mimo wszystko, cały numer.
Na coś się zanosi – zgoda co do nocy! Sporo tu niepokoju, przy czym ta tu dynamika b. dobrze robi płycie na tym etapie. Numer narasta, chór brzmi osobliwie, ale ja go akceptuje. Lecą w impro, dobrze wywija Bryndal, Mateo daje czadu! Faktycznie: dobre zakończenie strony A.
Strona B zaczyna się zaś od...
Gdybym – a to mój numer jeden. Ujmujący za serce tekst, a muzyka przy nim cicha, ale tak fantastycznie się otwiera i spaja ze światem. Doskonały refren, zwłaszcza jego warstwa instrumentalna. Kilka nut, ale zbierają większość tego co w muzyce Voo Voo dobre. A potem zaskakujące przejście do Azerów - jak na drugą stronę ulicy. Dziwiłem się temu, że nie ma tam jakiejś większej instrumentalnej odległości, ale już dziwię się mniej.
Skrzyżowanie – chórek, jak Crazy napisał, ok, i w ogóle muzyka. Treść mnie za to trochę mierzi. Najfajniejsze rzeczy przed
gdybym palił, to po kryjomu zapalił-bym - doskonałe solo, ten puszczony szeroko ostatni dźwięk! No i sama końcóweczka niezwykle punktuje.
Tli się – superwejście: ten nerw, bardzo VooVoo bębnienie, i w ogóle świetne operowanie dynamiką. Okazuje się znów, że humor
belongs in music: chór
mmm plus dziwne brzmienie gitary - w WW zawsze były momenty, że człowiek się uśmiechał do samych dźwięków
.
Dokąd idą – znów taki negro spiritual swing, tyle, że tym razem przez Styks jadą i motoryka bębnów nieco inna. Te różne mijane w drodze dźwięki układają się w podniosłe i poważne formy, jest na serio, choć fabularnie. Ale ta fabuła też doskonale ciągnie numer, aż przejmą go – znów z nienacka – Azerowie. A ci jak z innego świata, co tu, mimo wszystko, bardzo pasuje.
Odpuść mi moje życie – ogólnie numer ok, zwłaszcza jak się rozwinie. W tekście najlepszy
medyk. Bardzo lubię jak wchodzą bębny, centralka, i już za chwilę można by pomyśleć, że zaraz przejdą do Floty Zjednoczonych Sił
.
Z tą nocą na płycie, to rzeczywiście. Samo brzmienie jest takie: dobrze sprawdza się w ciemności. No i skoro zaczynamy od
dobry wieczór, to znaczy, że jest jak kiedyś, jak
z środy na czwartek, choć może mniej surrealistycznych snów, niż na „Sno-powiązałce”. W ogóle mógłbym sporządzić listę numerów z przeszłości, które przypominają się podczas słuchania nowej płyty, ale, jak już wspomniałem: zupełnie to nie przeszkadza, a nawet przeciwnie. Gdzieś tam może pojawia się też coś, co nie jest turboświeże, ale nie przeszkadza to w słuchaniu muzyki z prawdziwą przyjemnością. Częściej wątpliwości miewam przy tekstach, ale patrząc całościowo też muszę je bardzo docenić. Zwłaszcza to, że ich zalety nie wyczerpują się, jak to nieraz bywa, w pierwszej zwrotce, tylko słucha się ich z zainteresowaniem od początku do końca.
Ciekawa sprawa jest z, właściwymi właśnie dla tej płyty, nowinkami - jak Azerowie czy męskie wokalizy. Zwłaszcza te ostatnie brzmią czasami osobliwie i nie zawsze wiadomo co o nich sądzić. Niemniej jednak chyba dobrze, że są - w miarę słuchania coraz łatwiej polubić i te, które na początku drażniły czy śmieszyły.
Podobnie, choć inaczej, jest z Azerami. Bo tu nie mam żadnych wątpliwości, że są świetni (Crazy, rzeczywiście śpiewają teksty - ktoś nawet wrzucał ba fejsa tłumaczenie którego, ale nie umiem teraz znaleźć), ale są takim elementem bardzo zaskakującym i na pierwszy rzut oka nie do końca pasują do całości. Ale wraz z osłuchaniem i to wrażenie zaczyna się ulatniać.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
(yy, właściwie nie wiem, czy to wokaliza, może tam jest azerski tekst?) Nie wiem, jak czas sprawdzi, ale natenczas wojski daje pięć gwiazdek.
