Tak się złożyło, że nie napisałem tu jeszcze o ostatnim, krakowskim koncercie Swans. Szmat czasu już od niego upłynął, wrażenia się pozacierały, ale jednak wciąż chcę coś tu skrobnąć - chociażby z samego kronikarskiego zacięcia...
Przeczucia miałem dobre od momentu, kiedy zobaczyłem salę, w której miał odbyć się występ. Duże ciemne wnętrze, na podłodze deski, a ściany dookoła osłonięte kotarami. Już wiedziałem, że nie będzie za dużo
białego hałasu, który tak utrudniał odbiór koncertu w Kwadracie, że tu zespół może zabrzmieć wyjątkowo czytelnie. I tak się stało, zwłaszcza że sala wypełniła się ludźmi.
Dzień wcześniej byłem na Księżycu i tam ujęło mnie solo na gongu, którego poruszenia, wybrzmiewania i szelesty wypełniały przestrzeń kościoła świętej Katarzyny. Teatr Łaźnia Nowa też wypełnił się brzmieniem gongu, od którego Swans zaczęli koncert. Grał na nim totalnie zarośnięty centaur. I w ogóle przez pierwsze pół godziny pierwszego numeru (hehe) perkusiści nie tknęli bębnów - słychać było same talerze, do których dołączały się stopniowo gitary. Niby monotonia, repetycje, ale wszystko bardzo bardzo wciągające - totalnie Swansowe, ale przywodzące też na myśl wczesne Pink Floyd, Spodek i tak dalej.
Trudno mi już dziś opisywać po kolei przebieg całości, ale zdumiewające dla mnie jest jedno. Że przez trzy godziny, bez mała, miało się wrażenie, że ten koncert może trwać i trwać! Rozumiecie: jest połowa trzeciej godziny, a wy macie wrażenie świeżości, intensywność nie spada, a pojawiają się coraz to nowe wątki i końca nie widać jeszcze, nie wygląda się go!
Mało było kruszenia gruzu bezlitosnymi ciosami (wspomnienie mojego pierwszego koncertu zespołu
) - łatwo było za to wychwycić nowe wątki w muzyce. A to jakaś refleks czarnej rytmiki, a to gruba jazda w duchu Can... Ale ogólnie przyszło mi do głowy, że to wszystko to jakieś skrzyżowanie Góreckiego z industrialnymi Doors
.
Mając oczy otwarte widziałem dość statyczną rzeczywistość, ale kiedy je zamykałem wyobraźnia podsuwała oszałamiające obrazy pędu, szybkości... A także inne, ogarniane jakimś wysiłkiem wewnętrznym, bo człowiek musi się jakoś odnajdować w takim kosmosie - on pobudza wewnętrzne siły do aktywności. Koncert Swans to jednak zagadka, tajemnica i wyzwanie.
Większą część koncertu stałem jakoś w połowie sali, gdzie było głośno, ale bez przesady. Na ostatnie pół godziny udało mi się jednak wbić bliżej sceny i tam już był cios. Precyzyjne uderzenia centralki przechodziły mi przez klatkę piersiową, że zastanawiałem się czy moje serce nie pomyli się przez to z biciem
. Ale dało rady, a koncert naprawdę był zdumiewający.
Się zastanawiam czy nie najlepszy na jakim byłem.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
, ale szacun 
?
.
