Krzysztf Grabaż Grabowski, Krzysztof Gajda, Auto-Bio-Grabaż, Ponań 2010
Bardzo interesująca pozycja książkowa, z którą zapoznałem się przez przypadek. Kolega Skała przyniósł pakiet książek muzycznych do wymiany. Była i ta. A że Davis idzie jak krew z nosa, zatem wziąłem się za Grabaża. I jak już wspomniałem w temacie "Potforumowym" to bardzo cenię Grabaża radiowca i gawędziarza, natomiast mniej Grabaża muzyka. Może wczesna Pidżama mi odpowiada, reszta natomiast pod dywan...
W książce sporo ciekawych historii. Pierwsza ciekawostka. Po wszystkich książkach Brylewskich, Budzyńskich czy dezerterowych dostajemy coś odrobinę późniejszego i dodatkowo pochodzącego z innej, peryferyjnej miejscówki. Piła czy Poznań karmiły się trochę innymi rzeczami niż "centrala", więc opowieści są nieco inne i oczywiście na inną, mniejszą skalę przeprowadzane. Anegdoty jarocińskie czy wyprawy trójmiejskie z perspektywy Grabowskiego nabierają nieco innych kształtów. Fajnie się to uzupełnia z historiami tych wielkich, o których wspomniałem przed momentem. Do tego trochę wątków prywatnych: moja siostra też kończyła historię na UAM (tak samo jak Grabowski) i ja te przywoływane nazwiska znałem, kojarzyłem kto był fajny, a kto mniej sympatyczny czy też podły wręcz. Do tego dorzućmy, że i ja z Wielkopolski i nazwy Chodzież czy Margonin, które pojawiają się w narracji są mi w jakiś sposób bliskie. Bliskie odpowiednio na dwadzieścia i dziesięć kilometrów, jeśli mierzymy dokładnie.
Drugi etap to radio. Radio, którego słuchałem ,te wszystkie jego audycje, Radio Lavina, audycja "W powietrzu dziś wieczorem" (mam nadzieję, że nie pomyliłem nic). Tego na wysokości 1996-2000 roku słuchałem w miarę regularnie, tam poznawałem sporo muzyki. Grabaż jako radiowiec bardzo mi odpowiadał. Pamiętam, że pierwszy raz u niego usłyszałem "Three Days" Jane's Addiction. Grabaż przeplata czasy radiowe historiami transformacyjnymi, wałkami, przekrętami. Ładnie opowiada.
Kolejna część fajnych historii, to opowieści z branży muzycznej lat 90 i zerowych. Trasy, podpisywanie kontraktów, jakieś szemrane akcje koncertowe, powolne odrywanie się od sceny niezależnej. Dużo anegdot, ale im bliżej czasów współczesnych, tym profesjonalizm bardziej wycina magię czasów pionierskich. I nie ma w tym nic dziwnego.
Co mniej mnie jarało? Gajdy i Grabowskiego analizy tekstów. Nie podobała mi się forma w jakiej to było zrobione. Jakaś taka szkolniacka, nie za bardzo pasowała mi do tych innych opowieści. Od pana Gajdy też spodziewałem się innego podejścia do tematu. A wyszło mało przekonująco. Po co dociekać "co poeta miał na myśli"? No nic, wydaje mi się, to przeciętnie poprowadzone. Dodatkowo moje braki w znajomości tekstów... Nie zostałem przekonany do tego, że musiałbym do nich wrócić.
Ale ogólnie świetna rzecz. Sama się przez kilka dni przeczytała. Tyle na szybko przychodzi mi do głowy.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
.