|
Grali jakiś total. Tu potrzebny trochę obszerniejszy wpis, który na pewno się pojawi. Grali genialny noiz, który był intymną opowieścią o tym co dzieje się przez dziesiątki lat wewnątrz człowieka, o bólu, grzechu, cierpieniu, pasji, o umieraniu. Dochodzili do jakiegoś kresu. Byłem dwa razy na Swansach, i dwa razy mi się wydawało, że chyba za chwilę nastąpi koniec świata. Tyle że w Warszawie to było całkiem przytłaczające, kamienne. A tu pojawiała się jakaś dziwna uroda, może dlatego, że grali pod nocnym niebem, a nad sceną świecił księżyc. I w tej rozpaczy torchę mniej było zabójczej ironii, cynizmu, a trochę więcej dojmującej potrzeby ukojenia. Tak ja to wszysko odebrałem.
Jezu, było widać, że to absolutnie nie są żadne żarty i ja niekiedy patrzyłem na scenę ze strachem. Wiadomo, że na rockowych koncertach na scenie czasem mają miejsce akty autodestrukcji, a tu, miałem wrażenie, że to nie jest potrzebne, bo muzyka wszystko i tak kasuje. Chociaż były i takie akcenty: plucie Giry, raz też się wywrócił, to było mniej więcej wtedy, kiedy basista urwał strunę. To też dość znaczące, bo ja nie widziałem na koncercie żeby urwała się struna w basie. Gira w pewnym momencie zaczął policzkować sam siebie... W ogóle patrzenie na niego podczas grania... Śmiertelnie poważna pasja, trans, ale też pełna koncentracja na kontrolowaniu tej fali nojzu, niekiedy złość, gdy coś jest nie tak. Szaleństwo.
Ja dostrzegam jakieś wewnętrzne podobieństwo do koncertów procesowych, w sensie treści, przekazu, powagi tego co chce się powiedzieć. Tyle, że w przypadku Swans jest to może radykalniejsze artystycznie, w sensie formy, że nie czad, a fala awangardowego nojzu na sześciu muzyków (nie rozpoznałem żadnego konkretnego utworu, a o Swansowych przebojach dla publiki to nie ma w ogóle co wspominać). Była też taka sytuacja, że w związku z tym, że Swans zlekceważyli sobie obyczaje festiwalowe (przedłużyli nieco występ), na scenie zaczęli krążyć jacyś ludzie, co wzbudziło mój niepokój. I w pewnym momencie jakiś łysy koleś ośmielił się podejść do grających muzyków... Pomyślałem, że to tak, jakby ktoś podszedł do Toma podczas wykonywania "Przed prawem"... Gira wyrzucił tego człowieka ze sceny, i zdaje się, dograli do końca.
Miałem napisać na razie krótko, ale tak mi jakoś wyszło. Strasznie mocne przeżycie!
_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
a bas morduje 
