Jako, że ostatnio mam zajawkę na dobrą DZIEWIEDZIESIONĘ (wspaniałe czasy dla mody to były, tak btw) to wróciłem sobie do płyt T.Love z tamtego czasu. Parę luźnych spostrzeżeń:
1. Kiedyś nie przepadałem za płytami "Al Capone" i "Chłopaki nie płaczą" bo w sumie ich nie rozumiałem, nagrali rasowego, prawie punkowego "Prymitywa" i nagle jeb, zaczynają sobie robić jaja, także muzycznie. Dzisiaj (chociaż dalej uważam, że na obu płytach są pewne mielizny i to dość dotkliwe) jednak trochę lepiej rozumiem o co chodzi w tych płytach. Muniek w tamtych czasach miał dużą zajawkę na britpop i wydaje mi się, że to jest taka trochę konwencja jak na "Parklife" czy "The Great Escape" Bluru - bierzemy różne style, czasem serio, czasem dla beki i robimy taką trochę mozaikę, którą spaja brzmienie zespołu. Słychać przy tym, że zespół grając te wszystkie disco, glamy czy popowe numery miał dobrą zabawę i robił to (chociaż nie zawsze) z dużym wdziękiem.
2. Wspomniałem o zajawce britpopem, pisząc o T.Love rzadko używa się tego terminu, a przy niektórych numerach te fascynacje czuć na kilometr. "Kumplowi" to np. Suede z okresu "Coming Up", "Dziewczyny" to jota w jotę Oasis, a nad całą (niestety, jak dla mnie zupełnie nieudaną) płytą "Antyidol" unosi się duch Coxona z okresu self-titled Bluru. Taka ciekawostka
3. Słuchałem też wcześniejszych płyt, tych nagranych z Janem Benedekiem i generalnie to muszę powiedzieć, że najfajniejsze są te numery, w których NIE próbują być Stonesami. Wyróżniam "Motorniczego" - strasznie fajny jest ten groove
4. "Prymityw" - chyba najrówniejszy ich album i jedna z płyt, które wkręciły mnie w słuchanie muzyki w ogóle. Muniek mówi o tym czasie, że wtedy T.Love był najbardziej zgranym teamem, zarówno muzycznie jak i towarzysko i faktycznie: kiedy oglądam ich występ z tego okresu ze sławnego festiwalu Rock Opole '95 to widać serio taką dużą radość grania muzyki
Dobra, rasowa płyta.
5. Poziom instrumentalistów: zaskakująco solidnie grają! Nie mówię, że to super muzycy czy wirtuozi, ale jednak Perkoz, Nazim i reszta byli właśnie takim fajnym teamem, który miał wszystko czego do grania takiej muzyki potrzeba i zawsze brzmiał z jajem. Fajnie.
6. Muniek zdaje się wstydzić niektórych co bardziej hedonistycznych tekstów i w sumie nie dziwię mu się, ale mam jakąs taką myśl, ze oprócz czystej zabawy jest tam jakieś...death television?
Na telebimie widzę chyba swoją śmierć...
Bonusowy top ulubionych kawałków (kolejność przypadkowa): Na Bruku, Warszawka, X, Motorniczy, Dzikość Serca, Potrzebuję Wczoraj, Kapeloland, Brutalna Niedziela, Wakacje, Jak Żądło (!), Kosmos, 1996 (disco w zwrotce i T.Rex w refrenie), Na Bruku, Bajer, Komercja.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
