|
Słuchałem sobie Cosmopolisa. Ależ to jest potężna płyta. Ona ma coś takiego, że z jednej strony mam poczucie, że jest w niej dużo z atmosfery dośc swodobnego dżemu, gdzie wszyscy muzycy w pełni się kumają i rozumieją wzajemnie, i po prostu grają bo lubią grać, a nie żeby się popisać czy wychodzić na pierwszy plan. A z drugiej strony - jest tam też i napięcie emocjonalne (pierwsze trzy numery!), i jednak Brylu nad wszystkim czuwa produkcyjnie. Jest to jedna z moich ulubionych jego produkcji, są różne zabawy z echami i pogłosami, są innowacje, ale to wszystko jest bardzo wysmakowane i z klasą, w służbie piosenkom. Jest to także jedna z jego najlepszych płyt, jeśli chodzi o grę na gitarze - właściwie od momentu, kiedy w Subway Train na tle beatu Stopy wjeżdża Ibanez, to ja wiem, że ta gitara będzie nadawać tej płycie ducha. Ale wszyscy grają świetnie - niby jest to bardziej rockowa i zwarta Brygada niż w latach 80, ale z drugiej strony oni mają tam masę gruwu, co sprawia, że myślę nawet o klasykach rocka lat 70, u których był i czadzior i gruwik. Czuję też na tej płycie coś z ducha Nirvany, ale nie w konkretnych dźwiękach, ale raczej w energii muzyków. Generalnie mam wrażenie, że to jest taki album, gdzie w pewnym momencie znikają jakieś granice między gatunkami, i to w ogóle przestaje być ważne czy oni jadą rock czy reggae czy punk czy psychodelię, jest po prostu jedna, gruba MUZA. Nie umiem np. powiedzieć czym jest numer tytułowy, czy da się go zamknąć w jakiejkolwiek szufladce*? Dodam jeszcze, że za znaczną cześć smaku i wyrazu tej płyty odpowiadają dla mnie te specyficzne psychodeliczne numery: "I need U" (przedziwne połączenie różnych elementów, można o tym utworze pisać prace naukowe, nie wiem czy nie użyłbym go, gdybym chciał komuś przybliżyć fenomen Bryla w pigułce), "What to do to be true", "Water", "Age of Iron"...Co jeszcze? E, żeby nie chwalić za bardzo, to dla odmiany dodam na koniec, żeby "Ty i tylko ty" i "To co czujesz" już trochę mnie nudzą, aczkolwiek doceniam dbałość muzyków o różne drobne szczegóły. A! Dodam jeszcze, że bardzo lubię przejścia między piosenkami, ale nie wiem czy to kwestia ich ułożenia czy mojego przyzwyczajenia (moje ulubione na ten moment, to przeskok z zawiechy "Water" do punk rocka w "F.U.C.K.". Mam poczucie, że ta kolejność dobrze robi tej płycie i sprawia, że ja nie odczuwam, że ona jest taka długa. Kiedyś nudziły mnie finałowe duby, ale teraz je lubię. Tak sobie wygasa powoli, leniwie ten album...
*w ogóle tytułowy utwór z Cosmopolis jest dla mnie zagadkowy. Mam wrażenie, że jest w nim coś, co mnie by mogło irytować, że niekoniecznie musiałbym go lubić, ale jednak do mnie trafia, a czasem nawet nieoczekiwania i doprowadza do jakieś refleksji "ale dobrze, że był taki zespół jak Brygada Kryzys". Jest też dla mnie jakąś emocjonalną kulminacją tej płyty.
_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?
FORZA NAPOLI SEMPRE!
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
