Spróbuję najpierw skrótowo, a potem może rozwinę.
Koncert odbył się w Haus Auensee w lipskim parku. Jest to piękny budynek z początku wieku, zaprojektowany jako sala koncertowa - ma sporą salę z balkonem mieszczącą - na oko - ok. półtora tysięcy widzów. Wspaniała akustyka - widać, że projekt był pod tym względem świetnie przemyślany. Średnia wieku na sali bardzo wysoka, myśmy byli jednymi z najmłodszych (co nieczęsto się mi zdarza, hehe). Grał support - babka solo z gitarą akustyczną, która na początku mi się cakiem spodobała (babka, nie gitara), bo brzmiała bardzo podobnie do Hope Sandoval z Mazzy Star, ale potem trochę przynudzała. Po pół godzinie przygotowano scenę na wejście zespołu. Scena miała świetny banner z logo zespołu Masona, zaczęli pod nim puszczać płynne slajdy a'la PF w klubie UFO; dymy, kolorowe światła, te sprawy. Piękny zestaw perkusyjny Nicka z dzwonami rurowymi i gongiem, dwie gitary, bas i porządny set organowy z wyraźnie widocznym sporym Moogiem.
Zespół wszedł, przywitał się i przystąpił do napierania. Od samego początku widać było niesamowitą radość z grania tego materiału - porywający czad! Setlista identyczna jak wszędzie do tej pory. Dużo znanych, ale bardzo starych rzeczy nie granych przez Floydów ani Watersa czy Gilmoura w ogóle (przez zespół niekiedy od ponad 40 lat!!!). Gdzie np. usłyszeć rzeczy z More czy Obscured, nie mówiąc już o Vegetable Man (!!!)?!!
Czy psychodelia, czy czad (brawurowe wykonanie Nile Song) - wszystko szło do przodu jak dobrze naoliwiony dzik. Muzycy w świetnej formie - paradoksalnie najbardziej było widać brak ogrania u Nicka, ale nie czyniłbym z tego zarzutu - gość jest już starszym mocno dziadkiem, a wszystko dawał w punkt - rzeczywiście trochę płasko, ale bez pomyłek. Pozostali muzycy ŚWIETNI!!! Najsłabszym ogniwem były wokale - tj w dalszym ciągu oceniałbym je na dobrą czwórkę, ale brak było kogoś na wysokie rejestry.
Super było to, że w odróżnieniu od Watersa i Gilmoura, ten zespół nie zdecydował się nie tylko na granie "nowych" (hihi) rzeczy, ale przede wszystkim postanowił robić spore przearanżowania w stosunku do oryginałów. Zabrzmiało to zarazem jak z czasów londyńskiego grania klubowego, jak i bardzo nowocześnie. Wszyscy instrumentaliści to górna półka, a użycie efektów na klawiszach, basie i prawej gitarze, plus super dobrane sample robiły klimat nie z tej ziemi. Zero odcinania kuponów, żadnego grania nuta po nucie, mało "greatest hitsów". Ktokolwiek wpadł na ten pomysł (chyba Lee Harris), ten wygrał nagrodę na wymyślenie koncertu, który sprawiłby, że będzie mi się chciało siedzieć 1500 km za kierownicą i wydać na bilety, paliwo, hotel i żarcie kupę kasy.
Hajlajty wieczoru.... Właściwie wszystko było na 5 lub 6 gwiazdek
Specjalne wyróżnienie: Astronomy Domine, medley If/Atom/If, Nile Song, absolutnie powalające Set the Controls, długa wersja Saucerful o Secrets....
Jestem przeszczęśliwy, że się tam wybrałem.
PS. tak powinno brzmieć i grać The D.N.Acid Rock!!!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
. Nie mogę się doczekać szczegółów!
