Jedziemy
Cytat:
....to ,że dla ciebie ta muzyka jest cudowna to mogę zrozumieć , odbiór muzyki jest ultrasubiektywny....ale jak mi uzasadnisz ową DZIEJOWOŚĆ- w odniesieniu do kapeli, która gra bardzo przeciętną a przede wszystkim mało oryginalną muzykę to nie wiem....
W Twojej wypowiedzi wspomniana "przeciętność" również jest określeniem ultrasubektywnym.
Co do nikłej oryginalności - przyglądając się Wovoce z wierzchu pewnie można odnieść takie wrażenie - nie przeczę - i wrzucić go do worka np. o nazwie "retro rock", choć uważam to za nieporozumienie. Nie mam też pewności czy numery na tych dwóch płytach są formalnie coverami, czy zaczerpnięte skądś inąd są wyłącznie teksty - niewiele mnie to zresztą interesuje. Piętno jakościowe jakie odciska tandem Rogiński/Szpura oraz piętno emocjonalne, które odciska Mewa jest dla mnie tak ewidentne, silne, intensywne i namacalne że natychmiast całość staje się naturalnie własnością Wovoki.
Tak samo zresztą jak album "RR plays John Coltrane...." to dla mnie muzyka Raphaela, dla której Coltrane jest wyłącznie pretekstem. Podobnie z Shofarem i choćby Moondogiem. O właśnie, Moondog - dziś wysłuchałem dość uważnie kilku fragmentów, które niby były grane na warszawskim koncercie i mimo, że pamiętam go świetnie nie rozpoznałem NIC.
Przechodząc do owej dziejowości - perspektywa wielu lat nie jest mi tu w ogóle potrzebna. Jeśli poszliby w inną stronę, załóżmy hipotetycznie, że gorszą uznałbym, że dziejowy okres trwał 2 lata.
On the other hand - gdybym dalej się nimi zachwycał to ta dziejowość będzie po prostu szlachetnie podtrzymywana.
W czym więc się przejawia? Chyba najbardziej w ponadźwiękowym, głębokim porozumieniu między poszczególnymi osobami, które stanowi silny fundament tego zespołu. W tym pozornym milczeniu, o którym napisał Witek, tkwi uważam przeogromny przekaz. Jakby każdy koncert był na śmierć i życie i tu naprawdę nie ma żartów, bo każdy z muzyków swoje zadanie traktuje bardzo poważnie (co ma w granej muzyce bezpośrednie odbicie).
Kolejna rzecz to osiągnięcie pewnego wykonawczego "zrośnięcia" się ze sobą członków zespołu. Jest wiele grup o dłuższym stażu, którym nigdy się to nie przydarzy, bo muzyków mają zwyczajnie zbyt słabych (najjaskrawszy przykład - Metallica). Wrażenie o tyle wzmocnione, że w tej okołobluesowej stylistyce pewna organiczność czy korzenność chyba osiągnąć jest nieco łatwiej. Kunszt części składu nie pozostaje bez znaczenia - dla mnie Rogiński i Szpura to najlepsza gitara i bębny dzisiejszych czasów, które w tym repertuarze zadają najsilniejszy cios. Właśnie w tych transowych przebłyskach, gdzie łączą się na chwilę wszystkie rozpisane powyżej elementy dzieje się MAGIA, przy której repertuar sensu stricto ląduje uważam na dalszym planie.
I pozwalam sobie to zjawisko nazwać dziejowym, ponieważ wśród słyszanych przeze mnie przez ostatnich 13 lat koncertów jest tylko kilka grup, które coś podobnego potrafią wykreować.
Crazy, Witt - znalazłem TEN numer:
https://www.youtube.com/watch?v=EBrmzJmhH_oChoć teraz Mewa śpiewa go znacznie lepiej. Zresztą w ogóle wszyscy zwykle wszystko robią lepiej niż zrobili tamtego wieczoru
.
Przy okazji - to już drugie nagranie koncertowe Wovoki na którym mnie widać
Pablak - łap to wykonanie:
https://www.youtube.com/watch?v=90IA2zMCTMUSolo i końcówka zabijają.
PS: Black Dog jak dla mnie o przynajmniej 1,5 gwiazdki słabszy niż BG.
PS2: Pippin -
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
( i to nie z winy akustyka)
