|
Jeśli dobrze pamiętam, to ten 1991 rok wszyscy generalnie wspominają jako taki rok względnej radości i pogody ze strony Kurta i dobrego klimatu w zespole, szczególnie tej pamiętnej jesieni, kiedy nagle zmienili się w światową gwiazdę. Najpierw Smells zażarło w MTV, płyta wyszła pod koniec września i to tak się wspinała w górę przez całą końcowkę roku, aż przebiła na listach Michaela Jacksona. Więc jest entuzjazm, jest zajawa, że tydzień w tydzień okazuje się, że przebili to co zakładali, że jest lepiej i lepiej, ludzi na tych koncertach jest coraz więcej, a JESZCZE nie ma tych wszystkich tabloidów, paparazzi, nacisku i szarogęszenia się dziwnych menago i generalnie opresji człowieka sławnego. I to słychać w tych koncertach, zespół leci na fali.
Natomiast potem było coraz gorzej. W 1992 roku zaczęły się różne jazdy, zmęczenie sławą, coraz więcej heroiny w życiu Kurta, związek z pierwszych stron gazet z Courtney, wszystkie skandale itd. I już te koncerty zaczęły być coraz częściej, paradon, odjebane na autopilocie i bez życia. Na szczęście Reading w sierpniu było wyjątkiem - mieli kilka tygodni urlopów, przylecieli do Anglii i wymietli - ale większość letniej trasy po Europie to zombie Nirvana bez życia.
W 1993 zdarzały się super koncerty, zdarzały się kiepskie, ale generalnie klimat był taki: zespół z problemami i w kieracie, już w pełni zajeżdżany przez wytwórnię i managment, a na dodatek z liderem zespołu w depresji, w trudnym małżeństwie, na kosie z masą ludzi i z już zupełnie rozkręconym heroinowym nałogiem. Czyli dobrze mówisz.
_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?
FORZA NAPOLI SEMPRE!
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
