Kilka tygodni temu posłuchałem sobie kilku fragmentów "Rain Dogs". Wielką miałem z tego przyjemność, chciałem więcej, ale pomyślałem, że lepiej posłuchać rzeczy, których nie znam na wylot. Więc "Mule Variations", "The Black Rider"... ale zupełnie niespodziewane na dłużej został ze mną ostatni premierowy materiał Waitsa, czyli "Bad As Me".
W 2011 ta płyta mnie nie zainteresowała. Zdaje się, że miałem wrażenie wydmuszkowatości. Że to niby Tom Waits, ale bez prawdziwych flaków i głębi. Co ciekawe, w jakimś stopniu wciąż zgadzam się z tamtą opinią
. Chyba chodzi o to, że "Bad As Me" to - bardziej niż niejedna płyta Toma - po prostu zbiór piosenek. W dodatku przeważnie ładnych, popowych. Powiedziałbym, że tym albumem Tom Waits najbardziej w karierze zbliżył się do Bitelsów i Presleja
.
Wtedy mi to przeszkadzało, teraz powoduje, że chętnie wracam do słuchania. Fajnie mieć takie zaległości do nadrabiania. I do jesieni pasuje.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
