To był drugi utwór z Ducha, który - na długo jeszcze przed wydaniem płyty - ujrzał światło koncertowe. Od początku niezwykle mi się podobał! Kiedy wyszła płyta i wersja studyjna okazała się w pełni dostawać do wielkich oczekiwań rozbudzonych wykonaniami na żywo, utwór o Braciach mniejszych wskoczył do ścisłego topu armijnego. Może znajdę kiedyś stare listy, gdzie będzie w pierwszej piątce, dziesiątce na pewno. Potem jakby trochę mi oklapł (znaczy, oklapł, powiedzmy, że z sześciu gwiazdek spadł do pięciu
), może inne duchowe arcydzieła zaczęły mi silniej brzmieć. Ale od tamtych czasów, od 1996 roku, do dziś, nigdy nie postała mi w głowie myśl, że może to być utwór na mniej niż pięć gwiazdek.
Najnowsze losowanie bardzo mnie więc cieszy i tak jak do odsłuchu niektórych piosenek z Ducha, nie mogłem się jakoś zabrać, bo może za ciężkie, może za bardzo miałem podejście, że słuchać ich można głównie na ołtarzu, tak Braci bum mogę z przyjemnością posłuchać w każdej chwili.
To, co zawsze mnie najbardziej przekonywało: partia gitary, którą kiedyś uznałem za najlepszą w całej armijnej dyskografii (!); śpiewny, tęskny refren, którego melodyjność w pełni odkryła mi oczywiście cudowna wersja Soundrops, ale chyba zawsze ją jakoś podskórnie wyczuwałem; trzy zwrotki odbijające triodantejski jeszcze podział na:
dno, gdzie
nieznośne pragnienie -
ostatni przyjazny dom, gdzieś daleko od
lata, ale jednak trzymający nadzieję -
tam, gdzie
dobra nowina.
Najściślejszy top tekstów Budzego, na pewno.
cianu pisze:
takiej palety skojarzeń i aluzji nie mam chyba w żadnym innym kawałki Armii
jak najbardziej!
i to też:
cianu pisze:
jak to wszystko jest pięknie połączone, jak to gra, jak to się zmienia i przenika! Dla mnie jest to wizytówka tego składu, idealnie pokazuje jego zgranie i możliwości, i tą niesamowitą przebojowość w tym całym skomplikowaniu
jak najbardziej!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
