O, dzięki Emilian! Od zawsze zamierzałem to namierzyć, ale nie zrobiłem tego do dziś
. A teraz wreszcie WIEM
.
Święto jaskółki dobrze poznałem kiedy kupiłem koledze kompakt Triodante. Zanim wręczyłem ów prezent pozwoliłem sobie oglądnąć go niezliczoną ilość razy, z wielkim przejęciem! Strasznie podobała mi się tamta edycja. Ale że nie miałem jeszcze odtwarzacza ani komputera - było lato 1995 roku - to na zapoznanie się z rozszerzoną wersją albumu musiałem zaczekać. Najpierw posłuchaliśmy razem, a następnie dostałem całość przegraną (wygraną!) na kasetę. Może błąd, że całość, bo dużo było przewijania, a może dobrze, bo jednak mi się te 3 dodatkowe numery zintegrowały z resztą i dla mnie obie wersje Triodante są kanoniczne
.
Coś początkowo miałem do pierwszej części Święta jaskółki, coś mi chyba nie grało w tej waltorni, ale po latach nawet nie pamiętam co takiego było. Dziś bardzo mi się podoba! Właściwie jest to cała opowieść, w której też można wyróżnić trzy części. Pierwsza jasna, z frazami wznoszącymi się jak drzewa - druga, która zagłębia się w cieniach i zakamarkach (bliżej chóru), by wyskoczyć - jako część trzecia - i odbijać się lekko jak świtezianka od powierzchni wód... A potem WRRRUM! I zaczyna się jazda!
Fantastyczna dla mnie w tej właściwej części utworu jest składanie i rozkładanie mechanizmu. Bo najpierw każdy instrument ma swoją ścieżkę, którą kroczy - a nad wszystkimi frunie waltornia. Dla mnie zawsze było mnóstwo cudownej radości w tym wspólnym choć osobnym pędzie! Potem zaczyna się punktowanie gitary: dyg - dyg - dyg - dyg - dyg :jak to wzmaga ciekawość tego, co tam wydarzy się dalej! Podobne dźwięki, choć inne: tam - tam - tam - tam :znalazłem potem - pod teatrem Bagatela w Krakowie - w Tell Me About the Forest Dead Can Dance. I jakoś zostało mi to skojarzenie do dziś. I co? I RYP! Nagle wszystkie instrumenty zazębiają się i dostają spida - jaki cudowny jest to czad! Jaka gitara zajebista! A potem znów swobodny pęd - zwłaszcza Stopa mi się tu podoba, no ale przecież wszystko, z odrębnym brzmieniem basu, tamburynem, gitarą - znów: dyg - dyg - dyg :i znów czad! Tak to się splata i rozplata.
Aż do 4:10, kiedy waltornia zwiastuje otwarcie nowych horyzontów, dół w basie i gitarach przekonuje mnie, że przekraczamy jakąś bramę, a za nią znów jazda! Ale waltornie (!) to już tu w ogóle dostają do głowy, aż z początku było to dla mnie za dużo. Teraz jednak uważam, że to może najbardziej lwie i triumfalne (tryumfalne? trio-mfalne!) waltornie w historii Armii! Aaaa!!!!
I jeszcze ta wydająca z siebie trrrruuu, gdy znów wchodzimy w fazę mechanizmu, kosmicznego wiru, dynamicznej konstrukcji sklepienia świata, którą oglądamy w kilku kolejnych ujęciach. Uwielbiam te z połamanym krzyżowo-żebrowym rytmem, bo on nie jest połamany, tylko fundamentalny, a każda repetowana fraza kończy innym akordem... Ten finał zawsze przywodził mi na myśl Lark's Tongues in Aspic part 2 - przez tę swą bujną i płodną matematyczność
. U King Crimson jest ona jednak trochę przerażająca, a tu... nie! Ten dreszcz ma inny charakter!
A słowa na koniec wprowadzają tajemnicze przestrzenie, nie wiadomo o jakie ujęcie rzeczywistości w nich chodzi! Ale i w nich jest ten cudowny dreszcz, powiew nie wiadomo skąd, malutki punkt wobec kosmosu, jak mgnienie zagubione.
Może jest w Święcie jaskółki coś umownego - jak wizja, jakiś szkic. Ale równocześnie jest w nim coś, co zdaje się opisywać strukturę świata, pędzić ku jego peryferiom, które okazują się samym centrum - nieuchwytnym, dynamicznym - trochę jak Primum Mobile w średniowiecznych wyobrażeniach.
Uwielbiam ten utwór!
9.75/10
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
ale uwzględnianie takich ocen spowodowałoby niemiarodajność ocen łącznych. No bo co - takiemu "Kochaj mnie" chętnie dałbym 26337 i jaka wyszła by średnia?
, dura lex sed lex...
