Mnie "Buraki kapusta i sól" wersem "ja uciekłem ze szkoły jak wtedy, 140 raz" przenoszą do jednego konkretnego dnia, do jednych konkretnych wagarów
Mogłam mieć z 10 lat może, pamiętam dokładnie jak przed przejściem (przebiegnięciem, wszak uciekałam) przez ulicę rozglądałam się czy jadą jakieś samochody. Obok mnie szkoła, przede mną owa ulica, za ulicą las, do którego planowałam zwiać. Nie pamiętam czy ktoś ze mną był, nie pamiętam już samego przebiegnięcia przez ulicę, nic z tego dnia więcej nie pamiętam. Pamiętam za to, że to straszna matematyczka, pani Henryka W. z okularami jak denka od słoików, była owej ucieczki przyczyną
Ten obrazek mnie rozglądającej się gorączkowo w prawo i lewo. Za każdym razem.
Zdumione dziecko wśród pól - to też ja, z kilku lat wstecz, z rodzinnej wsi, gdzieś hen za domem, za domami, wśród pól właśnie, z obu stron zboża, wśród zbóż ścieżka, na ścieżce ja, pode mną nic, nade mną niebo. Słupy telegraficzne drewniane, takie na dwóch nogach. Wspaniałe wspomnienie, które też zawsze podczas słuchania tej piosenki do mnie wraca. Twarzą do wsi stałam, wtedy.
No i z czasów kiedy Droga się ukazała światu, a moim uszom Armia po raz pierwszy, i kiedy to On postanowił we mnie zadziałać, słowa "Ta historia jest taka prawdziwa jak mało co, bo komu by się chciało ją zmyślać, powtarzać do dziś, tym bardziej komu by się chciało umierać, nie opierać się złu, za takie głupstwo, takie piękno jak to" - dla mnie mega. Wtedy, i nadal do dziś.
Jedna z ulubionych, ale jednak ocena 6/10.
Dzięki, że mogłam się dopisać!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
