Tak się zastanawiam skąd u mnie brały się wątpliwości co do Łapaczy i pomyślałem, że może idzie o to, że w Armii zawsze ważny był dla mnie element egzystencjalny, wyrażony gwałtownie i bezpośrednio, a tu pojawia się coś innego. Nazywałem sobie to progowatością, układanką, no bo jest w tej muzyce coś z kombinatoryki, bawienie się formą, składanie w jedną całość osobliwych (jak na sztukę proponowaną przez Armię) części. Tak jakby właśnie forma brała tutaj górę nad treścią.
Choć z drugiej strony rzecz jest bardzo ciekawa, fantastycznie zagrana i nigdy jednak nie umiałem przejść obok Łapaczy obojętnie. Prawdopodobnie nigdy ich nie przewinąłem... no może kiedyś, ale raczej nie w całości
. Na plus liczyłem to wrażenie, że owa dziwna forma całości pasuje do tytułu - pasuje do samych łapaczy, które są takie: łączą praktyczne zastosowanie i pięknem, w dodatku wieńczą kominy, wpisują się trochę w tę sferę, którą Olga Tokarczuk wiązała z dachami:
Cytat:
Istnieje jakiś ulotny związek między religią ludzi a dachem domu. Pierwsze skojarzenie jest banalne – że to najwyższa sfera. Nic z tego skojarzenia nie wynika. Chodzi o co innego. Jonas Gustaw Wolfgang wpadł na to kiedyś, patrząc właśnie z tarasów heidelbergowskiego zamku na miasto – zarówno dach, jak i religia jest ostatecznym zamknięciem, jest zwieńczeniem, które jednocześnie zamyka przestrzeń, oddziela ją od reszty przestrzeni, od nieba, od wysokości i strzelistej nieskończoności świata. Dzięki religii można normalnie żyć i nie przejmować się wszelką nieskończonością która inaczej byłaby nie do zniesienia; a w domu schować się bezpiecznie przed wiatrem, deszczem i radiacjami kosmosu. Chodzi tu o coś w rodzaju klapy, rozłożenia parasola, ukrycia się, zasunięcia włazu, a więc oddzielenia się, umknięcia w bezpieczne, dobrze znajome, umeblowane obszary.
Łapacz ma tu pewnie jeszcze inną funkcję niż dach. Nieraz też myślałem o tym, że Łapacze są jak labirynt, poprzedzający te mistyczne mgnienia, plumknięcia na wodzie i samo On jest tu. Trochę jak w katedrze w Chartres.
Zaczyna się niepozornie tą przeciągającą się gitarą, po czym wkracza riff basu i bębny. Lubię ten moment jak do łamańców dołącza wreszcie gitara. I potem jak wchodzi zwrotka: Popkorn super pomrukuje z kojącą waltorną, i w ogóle zwrotki - zwłaszcza w pierwszej fazie - super. Mają coś z wdychania ciepłego, morskiego powietrza
. Ten slajdzik jednak dla mnie trochę zbyt błahy i od czapy, choć wnosi na pewno element beztroski
.
Część środkowa imponująca! Łączy tę kombinatorykę z wielką momentami ekspresją. Najbardziej krynci mnie dialog Popkorna z waltornią (3:15 - 3:22), a potem tę zadymę opartą o główny riff (3:37 - 3:42, talerze!). Ale takich zakamarków i świetnych momentów, które zaskakują, zachwycają i budzą uśmiech (!) jest oczywiście więcej!
I intrygują te napięcia między monotonnymi fragmentami, które trwają stojąc (jak ta otwierająca gitara, która potem często wraca), a gwałtownymi spiętrzeniami wydarzeń muzycznych! Ta forma rzeczywiście jest zrobiona mistrzowsko. Może za wyjątkiem finału, który zawsze jawił mi się jako zbyt proste zwieńczenie, jak z holiłudzkich, widowiskowych filmów.
Paparapa, trututu i wreszcie napis KANIEC FIŁMA!
Nieistety zawsze mam to skojarzenie podczas słuchania.
7.5
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
