Ultima Thule

pewnie, że wkręcam

_________________
The Hilgrims spotify

Kocham, to jest top, bez zawahania 10

_________________
Dzień jeszcze trwa i wszystko można

Utwór niesamowity od samego początku, cały nasycony niezwykłym, trudnym do nazwania nastrojem, końcówka obłędna.

No i gdzie ten wschód? Spakowałabym walizki i ruszyłabym precz przed siebie (cóż po mnie tu, cóż po mnie na Twej drodze), zostawiła to, uciekła stąd, tylko dokąd? Nie znam innego miejsca, gdzie słońce świeci tak mocno, i co z tego, że o wiele za wysoko?
8/10
Miało być więcej, ale co poradzę, na tej płycie są tak genialne rzeczy, że nawet ten rewelacyjny kawałek został w tyle.

_________________
Mam niebieskie futerko
i uwielbiam wciąż latać

Nie, no jednak Czas i byt to bardzo dobra płyta, ale nie przesadzajmy, że na niej jest wiele lepszych. Niewidzialne Armie czy Archanioły są też przecież na 10 (nie pamiętam, ile dałem).

_________________
zostaw władzę... pociąg "Gdańsk" odjeżdża już

Heh, porównywałam z resztą Legendy.

_________________
Mam niebieskie futerko
i uwielbiam wciąż latać

8

10
to zawsze był dla mnie wyjątkowy kawałek, miał w sobie jakieś kolory, jakiś oddech, które normalnie nie pojawiały się razem z czadem, a jeśli - to jego kosztem. A tu wszystko leci do przodu, gna, jest czad, jest punk rock, ale i melodia przecież. Trochę jak (choć wiem, to nieoczywiste porównanie) jak "Alternative" The Exploited.

_________________
Mężczyzna pracujący tam powiedział:

- Z pańskim forum jest wszystko w porządku.

Dziwny pomysł. Co ma Podróż na wschód wspólnego z właściwą wersją Legendy?!!!

_________________
zostaw władzę... pociąg "Gdańsk" odjeżdża już

Ale i na Czasie i bycie. Hmm. Archanioły, Aguirre, Niewidzialna na pewno lepsze. Ale czy Niezwyciężony, hę? Bo Wy tu o dziesiątkach, ale dla mnie komparatystyka to by była właśnie z Niezwyciężonym. I wcale nie wiem.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Super napisane. Zaraz sprawdzę Exploited .

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Niby kanon, a ja nadal nie mogę podać konkretnej oceny poza ogólnym założeniem, że maksymalnej liczby punktów tym razem nie przyznam.

_________________
Go where you think you want to go
Do everything you were sent here for
Fire at will if you hear that call
Touch your hand to the wall at night

To, że się na niej znajduje!

_________________
Mam niebieskie futerko
i uwielbiam wciąż latać

Myśląc o "Podróży" czuję wzruszenie. To był utwór, który ostatecznie "ustawił" Armię w moich oczach. "Na ulice" porwało, "Aguirre" zadziwiło, "Saluto" dodało radości - ale to "Podróż na wschód" sprawiło, że pomyślałem o Armii że to za chwilę może być mój zespół numer 1 (a jeszcze wówczas był nim Kult). Słowem, ten utwór ma najwięcej przesłanek by dostać wysoką ocenę "za zasługi". Ale nie będę go takim podejściem upokarzać - przejdzie normalną analizę

Która wersja? Tu akurat wygrywa ta z "Czas i byt", choć nieznacznie. Decyduje tu głównie praca gitar, która w tej wersji jest bogatsza i pełniejsza. Ale na przykład odgłosy tła lepsze na - powiedzmy - legendowej! Niemniej obie wersje różnią się minimalnie, na ocenę nie wpłynęłoby to u mnie w ogóle.



Tak, też mam takie wrażenie. Jakoś udało się tu złapać ten bliski ideałowi punkt, w którym te składniki pomagają sobie nazwajem a nie przeszkadzają.

Piękny jest już sam początek - na jednym akordzie podkładu, a jakże pełne muzyki, świetliste i dziwnie pogodne (bardzo podobny wstęp do "Bądźmy dziećmi" Janerki brzmi w porównaniu ponuro). Podkreślenia trianglowe! I świst po strunach (jak ja to polubilem od razu!) i jazdaaa! Waltornia jakby zapraszała do jakiejś baśni - lubię to jej drobienie dźwiękami, nie taaaaa-taaaa-taaaa lecz taaaa-ta-ta-taaaa-ta-ta-taaaa.
I głos Toma: czysty, mocny i jasny sprzęgnięty jakoś doskonale z tekstem. Tekstem, który od niepamiętnych czasów (te latarnie, to dudnienie mostu, ten koń...) kojarzył mi się z "Władcą pierścieni", choć nie rozumiałem o co konkretnie chodzi. Nie musiałem zresztą, nie było mi to potrzebne.
Tekst odbierałem później raczej pozytywnie, jakoś tak "do przodu", choć z tym niepokojącym fragmentem:

jeśli zdobędą świat
odwrócę twarz i...

i jednym z najpiękniejszych w całej Armii wersem:

uciekły z rąk latarnie

W zwrotkach Armia wyciska z prostego wszak połączenia dwóch akordów mnóstwo melodyjności (lubię ten drugi chwyt zagrać sobie w mollu, ale w oryginale są chyba dwa dury?), a refren ("piękni i szkaradni") nagle wyskakuje ponad, dość niespodzianie!
W trzeciej zwrotce następuje absolutnie fenomenalny moment (2:16) z przerwaniem ciągłości. Waltornia cicho gra w oczekiwaniu, znów ślig strun i wraca całość, ach! Jak to jest świetnie połączone z tekstem sprzed chwili:

dlatego znów
podróż na wschód

Kojarzy mi się to z krokiem w przepaść, jest zawahanie, krok, sekunda w dół i nagle pod stopą jest twardy grunt!

I gdyby w chwilę później "Podróż" zakończyła się mocnym, zaakcentowanym czymś - to byłoby dla mnie idealnie. Niestety, następuje coś co nigdy mi się w tym utworze nie podobało (podobną uwagę będę miał w "Niezwyciężonym") i zdarza mi się pomijać do dziś. Rozlazłe, zbyt hałaśliwe, amorficzne zakończenie. I przez taką pierdołę będę musiał odjąć pół punktu!

Ale ogólnie - czapka z głowy.Sztandar, potęga, kanon!

9,5/10

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

To zakończenie, Arasku, uważam za jedno z najgenialniejszych rozwiązań muzycznych Armii!

Zawsze robi na mnie piorunujące wrażenie. I to dzięki niemu utwór zyskuję dla mnie największą rangę, bo przed nim nieraz sobie pomyślę 'ok, ok, to już wszystko wiemy', a przy tym spiętrzeniu - jak niesamowicie potrafiło nieraz zabrzmieć na koncercie! - zawsze się jeszcze coś ważnego wydarza!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Postawiłem sobie takie pytanie i doszedłem do wniosku, że odpowiedź jest w moim przypadku twierdząca, pod jednym wszak warunkiem: że nie mówimy o koncercie Armii. Gdybym jakiś pechowym zrządzeniem losu trafił na koncert, dajmy na to, Mietka Szcześniaka, po tych dźwiękach z pewnością bym się uśmiechnął. No ale to skrajny przykład, taką samą reakcję wywołałyby z pewnością te same dźwięki na koncercie Metalliki, gdyby zagrali to zamiast Wehikułu Czasu. Ale na koncercie Armii wolałbym wykorzystać czas na coś innego.
Choć akurat pierwsze dźwięki to akurat to, co ten kawałek ma najlepszego, zwłaszcza w wersji czasowo-bytowej, gdzie coś się tam w dole nakręca, a i trójkątne akcenty brzmią jakoś lepiej. Potem - cóż, słyszę i nawet doceniam to, o czym pisze Budyń, ale jednak coś, co łudząco przypomina dźwięk syreny pojazdu uprzywilejowanego, nawet jeśli przepuści się przez przesterowany wzmacniacz, raczej nigdy nie podbije mego serca. Sytuację ratuje trochę waltornia i chwilowe zatrzymanie, które arasek nazwał fenomenalnym, co wprawdzie uznaję za retoryczną przesadę, ale sam moment również cenię.

Wkręcasz, czy nie - z oceną się zgadzam.
3/10

_________________
My shadow is always with me. Sometimes ahead... sometimes behind. Sometimes to the left... sometimes to the right. Except on cloudy days... or at night.