Skończyłem rozpoczynaj zawsze należał do moich ulubionych numerów Armii.
Zacznijmy od dołu. W odróżnieniu od Tylera, znalazłbym w nim jeden odrobinę słabszy moment: to, jak się okazuje
sabbathowe, zwolnienie po drugim refrenie - za pierwszym razem bywa, że mi się czasem dłuży - choć nie na tyle, żeby coś uszczknąć z oceny, tym bardziej, że rozumiem, że jest ono formalnie potrzebne, żeby przygotować grunt pod ten sam fragment grany (przed solówką) przez dwie gitary, z których jedna gra te same akordy w wyższym przewrocie - ten prosty zabieg i oczywiście jego przeprowadzenie do dziś wywołuje u mnie ciary... A reszta to oczywistość - piękny choć niebanalny fragment akustyczny, przejście do części elektrycznej ze sprzęgiem, szybko bite akordy w zwrotce, melodia refrenu, waltornia, solo slide, przejście od części finałowej, część finałowa - wszystko to jest genialne, aż dziw bierze że tyle tego dobrego w jednym numerze.
W ogóle niesłychaną zaletą tego numeru są wszystkie łączniki. Niektóre naturalne inne celowo nieprzystające, wszystkie mnie olśniewają.
Zwrócę jeszcze uwagę na mało istotną rzecz, która mnie mocno zachwyciła - do tych samych akordów w pierwszej i drugiej zwrotce, prowadzą nieco inne pomosty: w pierwszej C-Gis-F (wychodzące z tego długiego A ze sprzęgiem), w drugiej o pół tonu wyżej (Cis-A-Fis wychodzące z... Cis po pierwszym refrenie). Mała rzecz a cieszy, choć zapewne nie tego, który musi to spamiętać na scenie
Dużej miary klejnot - 10/10
_______
Jeśli chodzi o tekst i przesłanie, złapałem się na tym, że dziwiłem się wszystkim tym, którzy tu piszą o radości (czy nawet beztrosce), no i słusznie, że tak piszą, bo przecież to jest utwór o Niebie. Nie chcę wychodzić na jakiegoś cierpiętnika, ale muszę przyznać, że dla mnie nie jest to numer jednoznacznie radosny - nie wiem czy - no dobra: dla mnie - Niebo na Triodante nie zaczyna się dopiero po ostatnim "ostatecznego dnia". A już na pewno nie jestem przekonany do tego "ogniskowego nieba", które sobie wymyśliłem w roku 2004, tworząc wersję akustyczną, która nie wiadomo jakim cudem weszła nawet potem na płytę
Podróż na wschód Wiadomo, że myślało się wtedy innymi kategoriami, miałem 28 lat i wtedy głównie napędzało mnie to, że będziemy mogli z Bartkiem grać to na manewrach. Długo długo później, nawet wykonując - z wielką zresztą radością - ten utwór na trasie PnW, wciąż do niego nie dorastałem i tak naprawdę otworzył mi się do niego klucz dopiero niedawno. Nie wiem czy Tom miał ten numer na myśli mówiąc, o tekstach pisanych "na wyrost", ja jestem pod wielkim wrażeniem tego, że w będąc trochę po trzydziestce, potrafił napisać słowa takie mocne, pojemne i niełatwe.
No bo wiadomo, a może tylko ja tak miałem, z refrenu "umarłem aby żyć i kochać aby żyć" zauważa się najpierw "kochać" oczywiście. A później okazuje się, że to "umarłem" nie jest wcale takie łatwe i szybkie, a co gorsza popatrzmy:
umarłem -> żyć
kochać -> żyć
czyli - prawem symetrii - "kochać" wcale nie stoi jednoznacznie w jednej drużynie z "żyć", ale właśnie z "umarłem". Podobnie prześladuje mnie linijka
"na świecie nie ma nic". Na krótko przed wylosowaniem tego numeru zapisałem ją w swojej jakiejś tam pisaninie. Pożałowania godna naiwność, być może, ale do dzisiaj jestem mocno zdziwiony, że życie chrześcijańskie nie przekreśla czy nawet nie z m n i e j s z a cierpienia. Nie jest niestety tak łatwo jak by się mogło wydawać i utwór Skończyłem rozpoczynaj dyskretnie temu sekunduje frazą (jedną z ostatnich na płycie!) "kogo Ty szukasz w nas". A co jeśli nie znajdzie???
No i na koniec muszę sobie przyznać gorzkie 10 punktów za swoje tłumaczenie linijki "skończyłem rozpoczynaj teraz", którą z rozstawu sylab poprowadziłem ku:
commence as I have failed to finish (osoba z MetalMindu, która weryfikowała moje tłumaczenia na DVD, bezceremonialnie przywróciła "commence as I have finished now", hehe). A jednak to ja miałem rację, bo do dzisiaj nie potrafię skończyć.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Gero kurde total 
