Pamiętam jak poznałem
Jestem drzewo, jestem ptak. Specjalnie dla Armii kupiłem sobie kasetę
22 Polish Punk Classics - żeby usłyszeć wreszcie utwory nagrane przed debiutancką płytą. Z wszystkich sześciu właśnie ten spodobał mi się najbardziej. Może to Cię dziwi, ale
Jeżeli,
Saluto czy
Aguirre znałem w późniejszych wersjach, bardziej pasujących mi brzmieniowo.
Trzy znaki tak sobie,
Na ulice super, ale właśnie
Jestem drzewo, jestem ptak najlepiej!!
Miałem takie poczucie, że to wczesna Armia, że teraz (wtedy) jest już inaczej - był to zdaje się czas oczekiwania na Triodante - ale porwała mnie ta piosenka!
anastazja pisze:
dzikość, czad, ostry brudny wokal, mocny riff
- ale najsampierw tekst! To wyraziste, plemienne obrazowanie! Proste frazy, które porażają dynamiką, a samo "jestem drzewo! jestem ptak!" jest trochę jak szamański totem! Zwłaszcza z tymi przeciągłymi zawieszeniami - "- aaak!", i niespodziewanym "ho!". Całość pobrzmiewa industrialnymi Puławami, ale dzikość nocy przybliża nas do natury - w poszukiwaniu
jądra ciemności. A głos synogarlicy - wiem, że trochę tu już polecę - ale przywodzi mi na myśl to co pisał Eliade, że pierwotnie epifanie zawsze miały związek ze zwierzętami, z ich niespodziewanym zjawieniem się, z dziwnością takiego spotkania.
arasek pisze:
o rozwiązaniu refrenu - ostatni akord w każdej popowej piosence byłby o pół tonu wyżej. Eleganckie zakończenie, naturalne dla ludzkiego ucha. Ale ten ucięty akord jest tak jak jest, więc z z pierwszym akordem refrenu tworzy tryton, brzmiąc niepokojąco i intrygująco
Ej, świetne! Ale ten numer, mimo prostoty, ma wiele fajnych rozwiązań. Nie są niezliczone, ale i tak nie zamierzam wszystkich wymieniać
. Podoba mi się, że ciągną dwie gitary, ale wymieniając się funkcjami, jakoś rozmawiają ze sobą. Gra jeszcze gitara zwana "tą czarną", ale słychać typowo Brylewskie dźwięki, jak sprzężenie 1:20, czy te różne - czasem niespodziewane - przeciągnięcia po strunach. Doskonały - jak pisaliście - jest wstęp na bębnach, a jeszcze właśnie z tymi "skreczami" Roberta. W grze na perkusji to jest też charakterystyczne, że choć partia bardzo szybka, to zachowana zostaje jakaś miękkość, jakoś to płynie - choć z wyraźnymi zawieszeniami,
ta ta ta. Jest w tym jakaś nietypowość do której chyba musiałem się przyzwyczaić.
Prazeodym pisze:
Koncertowe wersje składu z Legendy też potrafiły wyjść bardzo fajnie, pewnie Witek coś o tym wie
Oczywiście zaraz sprawdzałem! Okazuje się, że numer był grany regularnie od 1985 do 1991, tak więc oczywiście słychać delikatne zmiany, które wynikają z czasu, wymian muzyków i ewolucji stylistycznej zespołu. Bardzo ciekawe są te późne wersje, z waltornią, tempem Stopy, bardziej "aktorskim" wokalem i okazjonalnymi kombinacjami akordowymi. A umieszczenie przed
Nic już nie przeszkodzi - Białystok 1991 - to chyba wartość dodana
.
Wcześniejsze wersje czasem nie mają perkusyjnego intro, ale miewają za to świetne dodatkowe "ho!". Energia niekiedy aż kipi!
I słychać, że publika doceniała.
Zresztą z mojego pierwszego koncertu Armii, na którym zagrano większość Legendy, Triodante i dużo wcześniejszych utworów, zapamiętałem wytrwałe okrzyki "Jestem drzewa, jestem ptak!". Ale nie zagrali. "Jeszcze noc, jeszcze czas" usłyszałem to dopiero pod Muzeum Powstania Warszawskiego jako część nowego wówczas - niewykończonego - utworu
Proces.
8/10
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
) lat temu, kiedy usłyszałem go pierwszy raz. Ale przez sentyment do bezpowrotnie minionej młodości dam 6/10 
