Na takie utwory jak "Trzy znaki" patrzę zawsze przez sentymentalne okulary (tak w ogóle to mocno mi w tej odsłonie WFO po drodze z Prazeo, w niektórych miejscach nie będę go dublował). Tak - należą do tej praszóstki, jak to określił Crazy. I oczywiście - w porównaniu z kolegami z klasy ("Aquirre" ale i "Saluto" ) wypadają słabiej. Ale przecież z tej prostej, niezbyt efektownej łodygi wyrośnie później piękny armijny kwiat! Fiedler dał w "Dywizjonie 303" tytuł rozdziału o mechanikach - "Szare korzenie bujnych kwiatów", może to właśnie taka sytuacja.
Czwórka jest podstawą w górę, bo ja przecież kocham prostego punka. Wiele rzeczy później polubiłem, czasem bardzo odległych, ale ostatecznie to za punka dałbym się pokroić. A "Trzy znaki" w sposób nieskomplikowany ale szczery i hałaśliwy doskonale spełniają swe punkowe zadanie
Wolę część pierwszą niż drugą, kiedyś bardzo - teraz minimalnie. I osobliwość - jest to jeden z niewielu utworów (tu akurat mam odmienne zdanie od Prazeodyma), który w wersji "czasowobytowej" przewyższa singlową. Ale, ale ale! - tylko w tej pierwszej części! Druga jest spieprzona. "Ale w czym?" - zapyta jakiś dociekliwy forumowicz np: Gekon z Chomiszczewa albo trobulandeE3. Otóż ostatnie trzy akordy tego powtarzającego się ukłądu w drugiej części... na sinlgu akord środkowy opada o sekundę małą, na "Czasie i bycie" nie wiedzieć czemu o wielką. Różnica niby nieduża, ale zupełnie zmienia klimat tej końcowki. Jest bardziej przyziemnie i ramonesowato. Ostatecznie więc obie wersje lubię tak samo, bo jednak np: śpiew Budzego w drugiej bardziej mi podchodzi.
Tekst - celna uwaga (już nie pamiętam czyja) o T.Lipińskim. Hehe, faktycznie spokojnie można coś takiego sobie wyobrazić na płycie Brygady albo Czad Komando
No cóż, nie jest to ciężar np: "Legendy". Ale mi tam wchodzi, lubię i w ogóle no problem.
Odczuwam sympatię i szacunek do tej cegły z fundamentów.
6,5/10Na koncercie nigdy tego nie słyszałem! Ktoś, coś?
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
