Ultima Thule

9 / 10

_________________
...sailin`on...

10/10. Morele bax.

_________________
Would you know my name, if I saw you in heaven ?

Mój kanał na YouTube, czyli klejenie modeli, ale nie tylko.

witt mnie zwerbował do zabawy, więc jestem

przyznam szczerze, że bardzo dawno nie słuchałem tego utworu (choć był czas, że latał dość często, szczególnie w wersji koncertowej z "sss"). oczywiście nie odkryję ameryki - brawo popkorn, stopa kiedy trzeba majestatyczny, w razie potrzeby legendarnie rozpędzony. jakoś wcześniej nie zwróciłem uwagi na fakt, że to tak bardzo uniwersalny riff - tak naprawdę pasowałby do naprawdę różnych sposobów ekspresji wokalnej. niestety nigdy nie był to tekst, który mnie specjalnie porywał, sama piosenka też do mojej czołówki armijnej raczej nigdy należeć nie będzie. 6,5/10.

Hej! Fajnie! I fajnie, że nie zwerbował Cię, żebyś tylko zagłosował na swój ulubiony utwór czy coś i znikł, tylko przyszedłeś i zaniżyłeś średnią pewniaka do wysokiego miejsca I dobrze!

Ja jeszcze nie posłuchałem, muszę się wyrobić do czwartku, bo potem będzie ciężej.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Ten riff jest bardzo metallikowy, czarnoalbumowy...

_________________
trochę o muzyce, książce, przyrodzie, ale najwięcej o bieganiu
https://meblooscianka.wordpress.com

raczej za wolny do skakania

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

seriously?
1. Ty chyba największym fachowcem od skakania na koncertach nie jesteś
2. A jakie tempo jest odpowiednie?
3. A skakać trzeba na całą, pół, ćwierćnutę czy może 8kę?
4. Największe grupowe skakanie jakie widziałem to Korn na woodstock 1994 podczas utworu Blind który jest zbliżony tempem do Pięknorękiego.

no nie jestem co najmniej na 16 kę

_________________

"Niewole robią z nas ponurych i złych"
"Nie ma przypadków, są tylko znaki"

Jest to jeden z moich mniej ulubionych numerów na Duchu, głównie przez - jak to napisał Frantz - "dość toporny jednostajny riff", który lubię, ale nie tak bardzo jak kilka innych rzeczy, które z kolei uważam za wręcz genialne, ale to jednak ornamenty, a nie danie główne

Należą do nich:

a) otwierający akord + sprzęg - jedno z moich ulubionych otwarć w dorobku Armii, polega on na "rozpuszczeniu" akordu F przez dodanie do niego dźwięków G i H na pustych strunach wiolinowych, z jednej strony jest to zapowiedź późniejszych brzmień (słowo "rozpuszczenie" pożyczyłem z recenzji PMK w Tylko Rocku), z drugiej - ten niepokojący akord wystąpił z powodzeniem w zwrotce Psalmu 151 Kultu... w tym utworze pojawia się on jeszcze on temacie po każdym refrenie/i w codzie...

(do punktów b) i d) uknułem roboczy oksymoron "intuicyjna matematyka" (bo nie jestem pewien czy to było "wymyślone" czy "samo się zrobiło")

b) w refrenie akordy z głównego riffu/zwrotki są dozowane o połowę szybciej, z tym że...
c) ...za trzecim razem ("przelotne deszcze"/ "przelotne deszcze"/"wypisz wymaluj") zamiast akordu E pojawia się jakaś wariacja akordu D7+, obydwa te niestandardowe akordy są przepięknie wtrącane i za każdym razem windują ten numer (niejako wbrew tekstowi) do wyższych krain

d) wspomniany moment po refrenie (który przekłada się też na codę "któż jak Bóg"), to kolejne mistrzostwo matematyki, a mówiąc precyzyjniej: "geometrii", ale to są w stanie docenić tylko gitarzyści - otóż do owego akordu F(+G+H), który stoi w centrum tego momentu dochodzi się za pierwszym razem przez D i G, a w następnych razach przez Dis i Fis, co na gryfie (w stroju droppedD) właśnie wygląda bardzo pociesznie, bo trzeba z dwóch stron przesunąć się o jeden próg "do środka" - i najciekawsze jest to, że tej "geometrii" zupełnie nie słychać, wszystko płynie naturalnie i przekonująco, bez wydziwiania jak dajmy na to w Ciało i duch (które skądinąd bardzo cenię) - dlatego nazwałem tę matematykę "intuicyjną"

e) w późniejszych wykonaniach koncertowych (patrz SSS) w tę część po refrenie Budzy wchodził bardzo udanym melizmatem w półtonie (mało dla niego charakterystycznym, bo to półton w górę a nie jak zwykle w dół, przez co bardzo dla mnie świeżym) - duchy na wietrzee-ee", uwielbiam ten moment

f) w codzie, przed każdym "któż jak Bóg" jest grane super glissando w górę gryfu (choć nie slide'm), nie umiem powiedzieć czy to gitara czy bas, chyba gitara, choć na DVD do PMK gra to Kmieta, ale tam niezbyt mi to brzmi - a tu na płycie, absolutnie cudowne!

g) tak jak jeden z tych tajemniczych akordów otwiera numer, tak ten drugi (owo D7+) go zamyka - trafne, logiczne i ponownie dla mnie niesamowicie ujmujące

jak widać osławiona części środkowej, tak hołubiona przez Budzego, do mojego zbioru momentów genialnych nie weszła, co nie znaczy, że nie doceniam... poza swoją oryginalnością stanowi ważny element kompozycji, powrót do akordów z refrenu (na którym następuje krótkie solo waltorni) jest przepyszny, a oczywiście występujący tam drugi z owych akordów po raz kolejny nie zawodzi

dzięki tym ornamentom numer dostaje solidne 8/10...

_________________
The Hilgrims spotify

Dzięki Gero. Dla mnie jako totalnego laika gitarowego, ten akord (np w 0:24) to była zawsze "zdziwiona gitara", gitara pytająca "Jak to?". I to zdziwienie ustawiło i przedefiniowało brzmienie Armii po Brylu. Był Robert z tą jego niepodrabialną mgławicą i Darek jakby dopełniający i rozwijający jej ideę tym akordem. Piękne.
Sam utwór bardzo lubię.
8/10

_________________
muzyka gra, a dzień ucieka
last.fm/wokr

Gero MISTRZ
Oczywiście że te 2 akordy (podpunkt a & c & d & g) to jest core & base tego utworu - bez nich pozostaje tylko prosty riff i parę funtów na krzyż a z nimi...Wg mnie te zabiegi harmoniczne to kwintesencja geniuszu Darka który objawił się na Duchu.

ad a & d - to będzie chyba F2 + #11 Nie wiem jak grał to autor ale Klima robił to jednym palcem i to była gitarowa joga bo każdy dźwięk w tym akordzie był nadal słyszalny. "Normalnie" grając w ten sposób każdy mimochodem tłumi przynajmniej strunę D.
ad c & g - to jest zwykłe D7+ (jak piszesz) tyle że bez kwinty.

10/10.Doskonały do skakania.

_________________
Nic nie będzie zapomniane,nic nigdy nie będzie zapomniane...

10/10

9/10

Ale nie sposób nie zauważyć, że to na tej - potężnej muzycznie - płycie pierwszy raz zaczynają mnie drażnić fragmenty tekstów. To tutaj Tomek zmienia poetykę, odchodzi od patosu, bawi się słowami, co czasem mi się podoba, czasem nie. "Niczyje-żmije" mam za słaby rym, "morelebax" też dla mnie zupełnie od czapy.

Tutaj jednakowoż ocena bardzo wysoka, bo muzyka w moim odbiorze przeważa nad tekstem. Apogeum moich rozterek tego rodzaju występuje przy innym utworze z tegoż albumu. Ale o tym w swoim czasie.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Nie jest to ścisła czołówka na Duchu. 9/10.

Nie muszę chyba dodawać, że jakkolwiek bardzo ciekawe są wszystkie dywagacje na temat D7+, to decydujący wpływ na moją ocenę ma główny riff (choć nie jestem przekonany, czy jest to riff zwrotki, czy może jednak refrenu?). A już absolutnie najlepszym momentem jest dołączenie do tego riffu charakterystycznej dla całego Ducha delikatnej, ukrytej waltornii. Mega! Dodajmy do tego świetną perkusję i pełny ducha wokal, a otrzymamy kombinację, która miała swój ogromny udział w przyciągnięciu mnie do Armii przed prawie 20 laty. Do tej pory, słuchając Pięknorękiego, czuję tamte neofickie emocje, co mnie samego mocno zadziwia. "Moment po refrenie" - owszem, jak zwykle bardzo lubię (znów waltornia!) coś, co Gero określa mianem matematyki (btw, Gero, cóż jest bardziej intuicyjnego od matematyki?). Środkowa część instrumentalna to akurat coś, za co nie ma dyszki. Zwłaszcza pierwsza część owej części, zanim po tym, co chyba także można potraktować terminem glissando, świetnie się rozkręca w kierunku zwiastuna Łapaczy Wiatru (co już zauważył Pablak).

_________________
My shadow is always with me. Sometimes ahead... sometimes behind. Sometimes to the left... sometimes to the right. Except on cloudy days... or at night.