O, Bogi!
Właściwie podobnie odczytujemy Soul Side Story, tyle że ja widzę całą rzecz rozgrywającą się w czasie. I w głowie. Może to przez owe deklaracje Budzego z pierwszej połowy lat 90-tych, że chce on muzyką właśnie wznieść katedrę. Hasło „gotycka katedra” wywołuje w wyobraźni obrazy niebotycznych wysokości, misternych maswerków i witraży, ale przecież najpierw trzeba położyć fundamenty, wznieść potężne mury, czyli dźwigać i mocować kamienie, ewentualnie cegły. I taka ciężka praca, pożyteczne i żmudne powtarzanie czynności, jawi mi się zawsze podczas słuchania Soul Side Story. Kto wie? – może te wszystkie zwycięstwa nad grawitacją, fantastyczne kolory i geometryczne struktury, które pojawiają się w dalszej części utworu, to dopiero architektura wyobrażona? Może te wizje dopiero domagają się realizacji? Ale to wznoszenie, to napięcie między ciężarem, wysiłkiem a wizją - rozmaitymi cudownościami tu i tam, „w zakamarkach bliżej chóru” - jest piękne, porywające i może ukrywać wiele znaczeń.
Choć kolejowość zaproponowana przez Tylera też jest bardzo spoko. Aż przypomniał mi się ten cykl fotografii z okolic PMK, Zjaw i ludzi.
OLD SENIORHAND pisze:
3:17-3:27 i 4:04-4:14
Też mam słabość do tych fragmentów! W tym drugim jakoś szczególnie – za sprawą Banana - migają światła. Zresztą w ogóle waltornia, choć trochę ukryta, brzmi i gra tu cudownie. Mnie zawsze zamienia w słuch też fragment, zaczynający się 3:29. Czuję to narastające tam napięcie i nie mogę się doczekać kiedy wreszcie wszystko ruszy pędem!
Ciekawą rzeczą – choć to już uwaga co do całego Ducha – to współbrzmienie całego składu. Że bębny Stopy z basem Piotrowskiego, a zwłaszcza gitarą Popkorna, nie brzmią tak organicznie jak to wcześniej bywało, a jednak całość – może również właśnie przez to - jest wyjątkowo intrygująca: jak to się tam przegryza, dopasowuje, koresponduje, dogaduje w trakcie. I ile rzeczy się tam dzieje, o których też wiele można by pisać, a na pewno świetnie się ich słucha, i to już od 20 lat!
Muszę jeszcze odnieść się do tego -
Prazeodym pisze:
nawet jeśli dana partia jest dokładanie identyczna i przy każdym powtórzeniu nic się nie zmienia, to przy odpowiednio dużej ilości powtórzeń, i tak postrzega się ją trochę inaczej niż na początku, tak jakby za każdym razem stawała się coraz bardziej jasna
- bo zgadzam się!
Poza tym to też odpowiada wznoszeniu się, o którym wspomniał Bogus.
I jeszcze to mi się podoba:
Prazeodym pisze:
wydaje mi się, że nawet jeśli ktoś jest niewierzący, to to ma jakiś sens, chociaż nie aż tak głęboki. W końcu jeśli poezja to rozmowa dusz, to używanie nieistniejącego języka jak najbardziej mieści się w ramach tej rozmowy
A! Jeszcze wersja koncertowa z Soul Side Story! Nie brzmi może tak dostojnie, tak głęboko, ale ma fajny wiatr. Inaczej gra sekcja - bo też inni w niej ludzie - są dwie gitary, jakiś ornamencik na wokalu, Banan nie tylko z waltornią, ale i klawiszowymi dodatkami... No i to ucięcie plus długie wybrzmiewanie. Lubię!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
) to pewnie ocena byłaby niższa. Ale jakoś tak od początku miałem tendencję do traktowania SSS holistycznie, brania jakim jest... Również te dziwne słowa... początkowo kojarzyły mi się tolkienowsko ("sindiris"!), ale nawet nie próbowałem sobie ich tłumaczyć, pasowały mi takie jakie są. Jak już o słowach mowa to najbardziej podoba mi się fragment z "pa pa parapapapaa". Jest w nim jakiś spokój, jakby przekroczenie linii mety (ale nie jak w "Underground" przebicie do wieczności, raczej niespieszne spojrzenie z przełęczy).
Ale tu pewnie jak zwykle wydanie ma znaczenie, kasetę mam Ars Mundi z 1997, płytę Metal Mind z 2015.