antiwitek pisze:
Krótka historia, najpierw pełna kontrastów, ale potem prowadząca ku jakimś wietrznym pustkowiom z kamiennymi pozostałościami cywilizacji, która znika wraz z ostatnim przechodniem tego popołudnia.
Zaczyna waltornia, która na Friku jest wielką rzadkością. Bardzo ją lubię w tym utworze. Uwielbiam też kontrast między świetnymi elementami: doskonałym, dynamicznym młóceniem, z pokrzykującymi saksami, a uspokojeniami, gdzie bas i bębny zakreślają przestrzeń, a wypełniają ją pięknie zharmonizowane saksofony. Z czasem wszędzie zakrada się ta przestrzeń, wiatr gwiżdże między resztkami murów. Robi się refleksyjnie, medytacyjnie, tajemniczo... Cudownie płyną dźwięki saksofonów, potem gitary Bryla gadają ze sobą, wreszcie waltornia rysuje jakieś zorze, a pod spodem gadają doły, które kojarzę z Gołaszewskim, choć nie jestem pewien czy to na pewno on. Bajkowe popołudnie z długimi cieniami tęsknoty.
Ciekawe, że melorecytacji Budzego nie znajduję tu niezbędną, choć też nie przeszkadza. Jest ten dodatek treści, choć utwór bez niego też byłby ciekawy w tej swojej przestrzennej linearności. Ile tu świetnych szczegółów, wybrzmień, współbrzmień, różnych mocy instrumentalnych, które uśmiechają się do siebie, mimo odległości.
9/10
Ciekawe to uczucie gdy ktoś inny opisuje DOKŁADNIE to, co się samemu czuje i słyszy, tylko że nigdy by się nie umiało tak zgrabnie ułożyć tego w słowa. Dzięki, antiwitek! Pozostaje mi się tylko podpisać obiema ręcami.
I nie ukrywam, że zazdroszczę daru przelewania myśli w słowo pisane. Świetnie opisałeś wszystko co sprawia, że ten niepozorny wydawało by się kawałek jest wielki.
Nawet ocena mi się dziś wyklarowała taka sama - 9/10, choć wcześniej miało być ciutke mniej.
A od siebie dodam już tak na koniec opinię pewnie dla niektórych kontrowersyjną - jak dla mnie to co wyczyniają w tym krótkim kawałku Kmieta z Krzyżykiem spokojnie zamiata ich cały dorobek w Luxtorpedzie.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
A tu te 4 minuty z hakiem nie dłuży mi się.
