Myślę iż nie doceniacie wyjątkowego pokładu emocji drzemiących w tym krótkim ale jakże intensywnym utworze, a w zasadzie w jego niezwykle gorzkim i przejmującym tekście który można traktować jako pewnego rodzaju pamflet, oraz swoiste panaceum na opisaną w nim apoteozę rozstania, niezwykle celnie skontrastowaną przez autora ciepłą oraz pełna szczęścia atmosfera świąt. Tutaj na skutek udręczonego, wewnętrznego monologu podmiotu lirycznego utworu nabierają one cech melancholii, przywołując przy tym klimat samotności, zagubienia, oraz nieuchronnego przemijania oraz kruchości ludzkich uczuć czy tez nietrwałosci związków międzyludzkich, które to stanowią główne źródło bolesnego rozczarowania głównego bohatera, u którego poziom bólu oraz wewnętrznego rozczarowania sięga niemalże zenitu w momencie gdy w sposób pełen tragizmu oraz niewymuszonego dramatyzmu, rozpoczyna on obwiniać siebie o zaistniała sytuację. Utwór przywołuje także niezwykle bolesny temat samotności oraz poczucia alienacji w tłumie -podmiot liryczny poprzez kontrast swego cierpienia z radosną, niemalże dekadencką i hedonistyczną, pełną ogólnego uniesienia atmosferą panująca wokół, (ach te "zmęczone oczy" !) mimowolnie, ale niejako na własne życzenie, zostaje skazany na ostracyzm oraz pełne tragizmu samotne przezywanie własnego bólu. Jego uczucia, niewątpliwie niezwykle gorące oraz płomienne, buzujące młodzieńczą namiętnością, oraz nie bójmy się tego słowa, swoistą egzaltacją, trafiły w próżnie -ba, dochodzi tutaj do zastanawiającego kuriozum - jego ukochana do której je kierował, nawet nie rozpoznaje go, traktując jego rozpaczliwe umizgiwanie się jako zeszłoroczną, pozbawioną celu i głębszych uczuć przygodę (ta "dusza z lodu "!) co traktować można jako bezapelacyjne gorzkie rozliczenie się z nietrwałością oraz atrofią uczuć w dzisiejszym społeczeństwie. Autor utworu niewątpliwie jest twórcą niezwykle oczytanym i świadomym literackiej wagi słowa -wytrawny czytelnik bez najmniejszego problemu dostrzeże można tutaj niemal niezauważalne i niewychwytane paralele pomiędzy postrzeganiem świata poprzez Werterowski archetyp cierpienia spowodowanego miłosnym odrzuceniem, a lekkim przypływem melancholijnej desperacji, której to źródła szukać należy we wczesnych etapach twórczości dekadenckich wizjonerów prosto z epoki findesieclizmu.....
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
