No, ja jestem zdecydowanym zwolennikiem niekończenia filmów, które nie rokują, jak i wychodzenia z kina, kiedy bilans zysków i strat wskazuje jasno, że lepiej wyjść.
Natomiast żadnego pomysłu wychodzenia nie miałem w przypadku
Setek bobrów. Dla mnie bomba! Z jakiegoś powodu (pewnie osoby polecającego) początkowo umieściłem ten film w głowie w zakładce tych edów woodów i the roomów - owszem, Pet pisał, że nie, ale tak nadal nie wiedziałem, czego właściwie mam się spodziewać. I w sumie nie mogłem się niczego sensownie spodziewać, skoro jeżeli coś o tym filmie jest prawdą, to to, że "takiego filmu jeszcze nie widzieliście". I to, że jest to skrzyżowanie niemieckiego ekspresjonizmu z Looney Tunes - to również czysta prawda, przy czym ja bym tam dodał parę rzeczy, z Chaplinem na czele (który to Chaplin, zwłaszcza wczesny, stanowi naturalne skrzyżowanie powyższych, jako kino nieme i slapstick). No tak, kino nieme i slapstick to połączenie wręcz dość oczywiste, więc niby co to oryginalnego, nawet jeżeli jest to film niemy sprzed dwóch lat? Nie umiem odpowiedzieć na to pytanie i trochę mi się nie chce spekulować, ale jak kto zobaczy, to będzie wiedział
Serio uważam, że jest to po prostu świetny film, niesamowicie wprost oryginalny, świadczący o ogromnej wyobraźni twórców, a jednocześnie o takim WTF-podejściu, że możemy zrobić to jakkolwiek, bo kto nam niby zabroni? I zrobili te bobry, wilki i zające tak, że wyglądają jak skrzyżowanie
niedźwiedzia w Zakopanem z jakimś postaciami z porannego programu dla dzieci typu Jedyneczka, gdzie gostek (wieczorami pewnie grający w zwykłym teatrze) poci się w kostiumie jakiegoś zwierza i jeszcze zakłada sobie na głowę przydużą czapę wyobrażającą tegoż zwierza głowę, i gada jakieś głupoty do gościnnie występujących w programie dzieci. Tu dzieci nie ma, a gostek nie gada, bo film niby niemy (chociaż wydają z siebie często jakieś pomruki i stękania), a wszystko to pozostaje nieodparcie śmieszne i zarazem urzeka pomysłowością; a może nawet nie pomysłowością, co odwagą w tym, żeby wykorzystywać zupełnie absurdalne pomysły.
Kadr, który chyba definiuje ten film:
edit: kadr tak wielki, że rozwala ekran. Można go jednak sobie zobaczyć przy
tej recenzji, z którą zresztą w pełni się zgadzam.
Dzięki, Pet!
ps. w zalinkowanej "tej recenzji" wspomniany jest również inny film, który w tym roku po raz pierwszy obejrzałem, czyli Scott Pilgrim kontra świat. Też mi się zdecydowanie podobał, choć balansował na cienkiej linie i nie raz groziła wpadnięcie w jakąś kompletną żenę. Ale moim zdaniem eksperyment się w pełni powiódł i powstał naprawdę wciągający i zabawny film mieszający totalnie język filmu (wiele różnych języków filmu, dodajmy) z językiem programów telewizyjnych i gier, z ciągle pojawiającymi się napisami na ekranie, zupełnie od czapy wstawkami quasi-musicalowymi, które jednocześnie wyglądają jak nawalanki prosto z jakiejś gry komputerowej... a wszystko w klimacie nieco lat 90., jakiśWayne'ws World w tle... też trzeba zobaczyć, żeby wiedzieć, o co chodzi
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
