Różne rzeczy Adama Zagajewskiego - poety.
Książkę jego - "W cudzym pięknie" - autobiograficzną:
Cytat:
Pierwsze dwie podróże: pierwsza podróż jaką odbyłem samodzielnie zawiodła mnie do Pragi. Od pierwszej chwili byłem urzeczony tym, że odkryłem obcość. Praga pachniała inaczej niż Kraków; to był koniec września, zaczynały się jesienne chłody i gdzieniegdzie palono już w piecach: węglem brunatnym, nie czarnym. Ja przyjechałem z kraju czarnego węgla. Zmierzch w Pradze był inny niż w Krakowie, cienie gęstniały inaczej. Wystawy sklepowe były inne. Tramwaje w niczym nie przypominały krakowskich, jeździły szybciej, ich dzwonek brzmiał inaczej. Poznałem obcość, obcość języka, podobnego, ale jednak nie do końca zrozumiałego. Zakochałem się w obcości; chodziłem ulicami starej Pragi, gdzie nikt mnie nie znał; ja także byłem obcy, dla innych - lecz i dla siebie stałem się odrobinę obcy, i dzięki temu jakby realniejszy, jakby zrobiony z nieco twardszej substancji.
Dwa lata później pojechałem do Lwowa, i tam także spotkałem obcość. Miasto na wzgórzach obsypane było popiołem sowieckiej brzydoty. Znalazłem obcość w mieście, w którym się urodziłem. Znalazłem obcość w sobie.
Eeech...Aż zachciało mi się jesienną Pragę zwiedzić... A rok temu o takiej porze sierpniowo-słonecznej tam właśnie byliśmy...
W ogóle nastroje melancholijne (ale sympatycznie
) - więc również wiersze Zagajewskiego
Cytat:
Z jakim spokojem idziemy
przez dni i miesiące,
jak cicho śpiewamy
czarna kołysankę,
jak łatwo wilki porywają
naszych braci,
jak lekko
oddycha śmierć,
jak szybko
płyną okręty
w tętnicach.
I jeszcze jeden - jeden z moich ulubionych z czasów licealnych, więc się mi już "osłuchał" nieco:
Cytat:
Requiem dla żyjących
Radość minionej chwili zamienia się
szybko w czarny kaptur z otworami
na oczy, usta, język i żal. Żale.
Żyjący wciąż zajęci są
żegnaniem odchodzących dni,
które przypominają naświetlony,
lecz nigdy nie wywołany film.
Żyjący żyją tak lekkomyślnie, tak niedbale,
ze zmarli nie posiadają się ze zdumienia.
Śmieją się smutno i wykrzykują, ach, dzieci,
i my byliśmy tacy sami. Tacy sami.
Kwitły akacje.
Słowiki gwizdały w gałęziach, nad nami.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
