Dzisiaj wieczorem późnym naszło mnie na Kochanowskiego (uwaga! liceum skończyłam hmm...prawie 8 lat temu, więc to nie w ramach przygotowań do matury
). Raczej za sprawą słuchanej właśnie płyty Kaczmarskiego "25 lat później", a więc m. in. ŚWIETNEJ piosenki pt. "Jan Kochanowski".
Tak sobie czytam i uderza mnie piękno i elegancja tych wierszy. I to, że słów w nich tyle, ile trzeba - nie za mało, nie za dużo. Poniżej jeden z trenów - próbowałam go jakoś skrócić, ale...nie dało się! Ha! Mistrz napisał, co trzeba i nie należy go ciachać! (płytę zmieniłam na "Dwie skały" Kaczmarskiego - a tam z kolei "Rechot Słowackiego - więc wiadomo, na co może mnie najść wkrótce
)
TREN XVIII
My, nieposłuszne, Panie, dzieci Twoje,
W szczęśliwe czasy swoje
Rzadko Cię wspominamy,
Tylko rozkoszy zwykłych używamy.
Nie baczym, że to z Twej łaski nam płynie,
A także prędko minie,
Kiedy po nas wdzięczności
Nie uznasz, Panie, za Twe życzliwości.
Miej nas na wodzy, niech nas nie rozpycha
Doczesna rozkosz licha!
Niechaj na Cię pomniemy
Przynamniej w kaźni, gdy w łasce nie chcemy.
Ale ojcowskim nas karz obyczajem,
Boć przed Twym gniewem stajem
Tak, jako śnieg niszczeje,
Kiedy mu slońce niebieskie dogrzeje.
Zgubisz nas prędko, wiekuisty Panie,
Jesli nad nami stanie
Twa ciężka boska ręka;
Sama niełaska jest nam sroga męka.
Ale od wieku Twoja lutość słynie,
A pierwej świat zaginie,
Niż Ty wzgardzisz pokornym,
Chocia był długo przeciw Tobie spornym.
Wielkie przed Tobą są występy moje,
Lecz miłosierdzie Twoje
Przewyssza wszytki złości.
Użyj dziś, Panie, nade mną litości!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
