winnych wątkach pojawił się Mickiewicz, pojawił się Norwid - pozwólcie że podzielę się mniej lub bardziej świeżymi refleksjami...
Z tym Norwidem u mnie to jest tak, że z trudem go czytam. Moje szare nie są dość gibkie, ani zwinne ani szybkie, moje dni dostatecznie spokojne i skupione... Niemniej coś ciągnie, coś mobilizuje. Mowa była tu kiedyś o Bierdiajewie - mam takie spostrzerzenie, że Bierdiajew i Norwid mają wiele wspólnego: obu łączy, jak mi się wydaje, rodzaj duchowości, jej totalność; chrześcijaństwo; obydwaj mówią coś a nie o czymś - taka jest ich filozofia i być może (nie wiem czy się nie zapędzam) historiozofia - wydaje mi się, że są bardzo podobni w kwestii posłannictwa człowieka - jak mówił Bierdiajew - jego usprawiedliwienia przez twórczość, będącą współdziałaniem ze Stwórcą, to uderzyło mnie podczas lektury Promethidiona.
W prozatorskim fragmencie dołączonym do poematu Assunta z 1870 roku Norwid dzieli się swym, jak mówi, małym odkryciem, że przez tysiąclecia rozwoju kultury praktycznie nie pojawiało się przedstawienie człowieka spoglądającego w niebo - brak tego typu zabytków ze starożytnego wschodu, Egiptu, Grecji, Persji, Rzymu... - pojawia się dopiero w związku z ikonografią Wniebowstąpienia, to przedstawianie pojawia się wraz ze sztuką chrześcijańską. Bierdiajew pisze coś podobnego w 1915:
Sztuka pogańska jest klasyczna i immanentna (...) dąży do doskonałości form tutaj, na ziemi, w tym świecie (...). Jedynie w sztuce pogańskiej występuje klasyczna doskonałość form, immanentne osiągnięcie piękna w tym świecie i siłami tego świata (...) nad nią i pod nią nie otwiera się otchłań". "Sztuka chrześcijańska jest innego ducha. Niebo otworzyło się nad chrześcijańskim swiatem i otworzyła się nieskończonaść. W sztuce chrześcijańskiej nie ma już i nie może być klasycznej doskonałości form." To jest dla mnie ciekawe, zwłaszcza,ze wskazuje na metafizyczne źródło twórczości na pierwszy rzut oka nie religijnej, przedstawiającej brak...
A odnośnie Mickiewicza - jest w nim coś niezdrowego. Jest jakiś urok i tak dalej ale... mi fragment reduty Ordona skojarzył się z dwoma wieżami w NY -
"Tam zagrzebane tylu set ciała, imiona/ Dusze gdzie? nie wiem; lecz wiem gdzie dusza Ordona./On będzie patron szańców! - Bo dzieło zniszczenia/ W dobrej sprawie jest święte jak dzieło tworzenia - i te de. Takie skojarzenie po prostu - utworów o jakiej wymowie uczą w naszych szkołach - NA PAMIĘĆ!!!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
(to prawie jak Adaś Niezgódka)
)
