Ultima Thule

tak, tę piosenkę odczuwa się fizycznie, wszystkimi zmysłami

a ja przez tydzień byłem w podróży i choć miałem słuchawki, to nie słuchałem muzyki - zwykle tak mam

ale któregoś popołudnia włączyłem dwie piosenki, które krążyły ostatnio wokół mnie: "Miłuję Pana" i "Ufaj Izraelu" - chyba moje ulubione fragmenty "Dementi", oraz "Katedrę", o której rozmawiałem z napotkanym w drodze Gerem

dziś, wracając pociągiem, powtórzyłem ten zestaw, coś jeszcze dodając, ale potem poleciał cały DER PROZESS - ależ mi siadł ten album dzisiaj! miałem wieloletni rozbrat, oparty na różnych zastrzeżeniach, ale od dziś to wszystko nie ma znaczenia, zarąbisty alboom!!

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Rano do rozpakowywania plecaków:
Perfect - Unu
całkiem ładnie dodało energii, choć wyłączyłem po Niemym kinie, zgodnie z podstawową wersją winylową; te dodatki kompaktowe rozciągają płytę niemożebnie.

A teraz konkretnie, a nawet with concrete, choć lepiej by było mit Beton

Einstürzende Neubauten - Alles wieder offen

Może nie ma tam już wiele betonu, ale o żadnym sofcie też nie może być mowy. Świetne pokazanie, jaka można połączyć łagodność brzmienia z prawdziwą twardością.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Ja nie przepadam za UNU, to dla mnie troszeczkę za bardzo taka ołowiona-riffowa płyta. Chociaż te police'owskie utwory są super!

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

Nu, ale to brzmi troszkę szufladkowo, tak mi się wydaje. Że jak police'owsko, to fajnie, a jak riffowsko, to nas nie interesuje. A ja bym powiedział, że te hardrockowe (bo tak to należy nazwać - Idź precz to chyba najbardziej hardrockowy przebój głównego nurtu w polskim rocku!) numery są bardzo udane.

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Inaczej: te hard rockowe nie są złe, a czasem są bardzo fajna ale (szczególnie na stronie A) trochę mi się za bardzo zbijają w jedną masę.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

_________________
,,Tak dużo, tak mocno
Nie pytaj już
Nie pytaj
Tak dużo, tak mocno ''

Warszawskie Combo Taneczne - "Pamiętam twoje oczy"

_________________
,,Tak dużo, tak mocno
Nie pytaj już
Nie pytaj
Tak dużo, tak mocno ''

Bob Dylan tego lata. No nie mogę się człeka pozbyć z samochodu i każdego dnia w drodze do pracy i z powrotem, on!
W domu nie żre. Ale podróży to jest mocny As!

w domu czytam teksty z książek Łobodzińskiego. I jest to temat na osobny wpis. pewnie w wątku dylanowskim.

Poza tym dom. To Chet Baker, Charlie Haden, Kenny Barron, Paul Desmond, ale to koi!!!!!!!!!!!!

_________________
un tralala loco

_________________
,,Tak dużo, tak mocno
Nie pytaj już
Nie pytaj
Tak dużo, tak mocno ''

Poniedziałek.
Od rana klasyczny Bakshish - B3, potem około-cumbiowe Chico Trujillo - Mambo Mundial, Jodie Faster: słabszy koncert na festiwalu w Manchesterze i nadal najlepsze Blame Yourself. Cały czas zastanawiam się skąd w tym gęstym HCP tyle, niemal folkowego, powietrza. Obstawiam brzmienie gitary ale nie mam nic na poparcie tej tezy. Na kontrze do HCP Vintage Obscura Presents: Exotica (1946-1962) czyli archiwalnie, onirycznie i egzotycznie. Do końca dnia pracy szedłem jak algorytm zechciał: Luiz Bonfá (com Norma Suely) - A Voz E O Violão, Milton Banana Trio - Milton Banana Trio, Todo dia é dia, O Trio. Czyli najbliżej bossy jak znalazłem się od czasu audycji Kydryńskiego w PR3. Wieczorem w domu Apatia - s/t.

Wtorek.
W domu do kawy Kremlowskie... - Ludzie to lubią, w pracy zaczynam od crusta: WAR//PLAGUE z niedawnego łódzkiego koncertu. Dwa reggae sety ze sklepu Kingsland: Haseeb Iqbal i Konscious Island po czym SANCTUSMILITIA z ubiegłorocznego BorderFest. Po dużej dawce chrustpanka wracam do KEXP gdzie czeka mnie z 20 koncertów zaległości. Koniec dnia w domu Alians - Pełnia.

Środa.
Początek dnia znów Alians - Pełnia, Cała anarchia..., Gavroche. W pracy KEXP.
The Wedding Present - nie wiem czy nie pierwszy kontakt z klasykiem. Udany! Hermanos Gutiérrez - dwie gitary i płynie melancholia. Fish Narc - zgrabny, lekki hałas. The Bouncing Souls - klasyczny, pyszny pankroczek z męskimi chórkami. Pachnie piwem! Wieczorem próbowałem odpalić kaseciaka Mazzol i Kazik ale głowice mam do zdecydowanej wymiany i skończyło się znów na Gavroche

Czwartek.
Rano do kawy wrócił Gavroche. Miałem tyle czasu, że dosłuchałem do bonusów wobec pierwotnej kasety i byłem nimi zdziwiony. W pracy najpierw Barrington Levy w KEXP. Bardzo się ciesze, że widziałem go na żywo jakieś 12 lat temu. Czas nie ma względu na osobę. A potem tropem poprzednich dobrych odsłuchów Fish Narc - Frog song i spory zawód. Zamiast mięsistego lekkiego hałasu dużo indie magmy. Następnie chcę chronologicznie zanurkować w The Wedding Present: George Best (jeszcze rzuciłem uchem na wersję 30 ukręconą przez Albiniego ale szybko wracam do chronologii), Bizarro, Seamonsters, ...

Piątek.
W domu do kawy Ayo - Joyfull, w pracy ciąg dalszy Seamonsters. Dziwna sprawa. Nie jest to band, który mnie porywa ale zdecydowanie siedzi i zamierzam dokończyć przejażdżkę. Watusi, Saturnalia, Take fountain, ....

_________________
Gram reggae z płyt | Zbieram szablony
Każde zwierzę koi dotyk.

Właśnie wróciłem z długiej podróży, bez internetów, ale z wielką ilością muzyki, bo zabraliśmy torbę płyt do auta, a poza tym koledzy włączali z telefonów swych. Ale pierwszym numerem, który poleciał, zaraz za Warszawą, był dylanowy Hurricane. Moim zdaniem zażarł też jak trzeba, ale nie czułem entuzjazmu ze strony kolegów, więc potem jeszcze przejechałem przez kilka wybranych piosenek z płyty i do Boba już nie wróciliśmy.

Za to gdy wróciłem do domu, zapuściłem Kazik na żywo - Porozumienie ponad podziałami
- jest to najsroższy czad!!!

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Pamiętam jak nagrałem album z zespołem. Zgrzyty, sprzęgi, hałasy, piski. A potem w długie jesienne wieczory siedzimy u gościa, który nas nagrywał i to miksujemy. Nasz producent był (wciąż jest) świetnym gościem, kimś w rodzaju alternatywnego neo-hipisa, długie pióra i siła absolutnego spokoju. I po takiej jednej sesji typu "bas głośniej!", "zdejmij trochę góry z basu", "daj na przód te dogrywkę gitary", "na chórki dilej by się przydał", "nieee, bez dileja lepiej" (i tak przez kilka godzin), o 23 czy o północy stwierdził: dobra, dość na dzisiaj. Słuchamy "Desire" Dylana. I naprawdę album ten działał balsamicznie.

_________________
gdzie znalazłeś takie fayne buty i taką fayną głowę?


FORZA NAPOLI SEMPRE!

_________________
,,Tak dużo, tak mocno
Nie pytaj już
Nie pytaj
Tak dużo, tak mocno ''