Pachnidło * * * * 1/2 ?
O filmie moge powiedzieć dokładnie to samo, co o książce: jest świetny i mocny, jednocześnie przeszarżowany i miejscami nieprzekonywujący. Ale jako adaptacja właściwie ideał, bo oddaje wszystko, co było w książce, z pełną adekwatnością użytych środków, jednocześnie nie zapominając ani na chwilę, żeby przełożyć jezyk literacki na jezyk filmu; mogę powiedzieć, że zakończyło się to całkowitym powodzeniem.
Właściwie dokładnie w tych samych momentach i aspektach książka, i film mnie zafascynowały, a potem wzbudziły kontrowersje. Siłą
Pachnidła jest to, że stanowi opowieść o człowieku całkowicie niezwykłym, o trudnym do wytłumaczenia wybryku natury - a także to, że historia opowiedziana jest po mistrzowsku. I słowem u Suskinda, i obrazem u Tykwera.
Film korzysta obficie z narracji z offu, ale ani razu nie przekracza granicy
przegadania – tłumaczy tylko to, co potrzebne, a kiedy potrzeba jest skupienia maksymalnej uwagi na obrazie, milknie. Najlepszym przykładem są początki dorosłej kariery Grenouille’a – chłopak łazi sobie i wącha, i cały czas narrator coś tam komentuje (co dużo dodaje, choć i tak najważniejsze rzeczy sa przekazane w kadrach). Ale kiedy pojawia się na horyzoncie dziewczyna, ta najważniejsza (w sumie to kluczowa scena dla całej historii) – narrator się wyłącza. Tu już żadne słowa niczego nie wyjaśnią, ale za to wszystko jest jasne poprzez obraz.
Udaje się wedrzeć do świata doznań człowieka, który odbiera świat całkowicie inaczej niż ktokolwiek. To jest fascynujące. Podkreślam, że Pachnidło nie próbuje oddać obiektywnie istniejących zapachów (co byłoby estetycznie ciekawe, ale w sumie dość puste), tylko właśnie
doznania zapachowe, a więc sposób ich odbioru przez bohatera. Film więc raczej nie
pachnie (ani nie śmierdzi), z wyjątkiem początku, kiedy pokazany jest fetor ówczesnego Paryża – w tym jednym miejscu filmowy opis nie dorównuje genialnemu wstępowi do książki, choć i tak uważam, że daje sobie radę z materią bardzo dobrze.
Natomiast na szczęście nie jest to opowieść o zapachach, tylko o człowieku.
Problemem opowiadanej historii jest końcówka, która niejako sugeruje, że nie tylko Grenouille jest tak niesamowicie podatny na zapachy, tylko tak naprawdę wszyscy jesteśmy... Koncepcja, że dzięki odpowiedniej formule zapachowej można wręcz zawładnąć światem, wydaje mi się naciągnięta i mało wiarygodna.
Oczywiście można nie potraktować całego zakończenia tak zupełnie dosłownie, w sumie ma ono taką mgiełkę, nawias, ale jakiś zgrzyt mi pozostaje.
Ech, chyba o wiele więcej myśli miałem po tym filmie, ale na razie uciekły. Może to be continued
P.S.
séamas. pisze:
zamiast Placu Zbawiciela
bardzo słusznie
pięćsettonowym młotem w głowę - owszem można... ale po co?
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
z wiadomej gazety
