Tak się złożyło, że już w dzień po P.J.Harvey mieliśmy bilety na kolejny koncert, tym razem do Filharmonii. Dostaliśmy je na czterdziestki czy na dwudziestkę, nie pamiętam, i był to występ Norwegian Chamber Orchestra. Niezwykle mi się podobała ta orkiestra! Całkiem inna niż inne. Na jej czele - dyrygujący skrzypek o ruchu scenicznym jak skrzyżowanie Vanessy Mae ze Slashem
, ale fakt, że charyzma z niego biła, a orkiestra chodziła jak w zegarku. Bardzo mi się podobało, jak grali. Bardzo mi się podobało, że weszli - i od razu zaczęli grać (bez tej kociej muzyki, którą orkiestry zawsze robią na początku... skądinąd bardzo ją lubię, ale zaimponowało mi, że ci dali sobie radę ze strojeniem w kuluarach). Bardzo mi się podobało, jak wyglądali! Na pierwszy set utworów wyszli w strojach bardzo luźnych: kontrabasista w czerwonym kapelusiku, altowiolinistka na bosaka, inna pani w zwiewnej kwiecistej sukience, a pan w płóciennej koszuli... było to oczywiście dopasowane do repertuaru, którym był Grieg albo Bartok, ale się zupełnie nie znamy i nie wiemy (a program mógł być nie w kolejności)
Następnie cały tłumek (orkiestra niby kameralna, ale kilkunaścioro skrzypków i altówków plus cztery wiolonczele i dwa kontrabasy, to jednak sporo) śmignął za kulisy, przebrał się niemal w 2,63 i wrócili już ubrani jak kulturarni muzycy. Nadal jednak stali i to też mi się podobało, jakoś bardziej dynamiczni byli dzięki temu? Stali oczywiście ci z mniejszymi instrumentami, wiolonczeliści i kontrabasiści siedzieli.
No dobra, ale największą furorę to zrobili jednak nie oni, a solista. Był nim... bezręki waltornista
Grał pięknie, choć nie umiem oddzielić go od jego specyficznej sytuacji życiowej i za słabo znam się na waltorniach, żeby bezstronnie potwierdzić to, co pisali w programie: że wspaniały dźwięk, unikalna muzykalność, technika, barwa i wszystko. Mi się bardzo podobał i owację na stojąco dostał (orkiestra swoją drogą też). A grał dwa koncerty na róg i orkiestrę, Haydna i Mozarta (też nie umieliśmy odróżnić, który był który
).
Oto pan, a pod spodem zdjęcie orkiestry, która co prawda inaczej wyglądała na scenie, ale jakiś duch całości się zgadza:
A po przerwie, już bez waltornisty, grali utwór, który niezwykle nam się podobał, a to dziwne, bo trochę bardziej współczesny i prawie awangardowy (dla mnie jednak raczej filmowy!). Kiedyś spróbuję znaleźć i jeszcze coś o nim napisać.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
, a potem posłuchałam sonaty. Piękne, jakoś tak ukoiła i no w ogóle. Dzięki.
I oczywiście reminiscencja z jedynego nagrania Emerson Lake and Palmer, które lubię 
