Ja też oglądałam "Brokeback Mountain" parę dni temu i uważam, że to niezły film. Może nie powalający, ale z paroma dobrymi punktami. Przejrzałam dawne wpisy w tym wątku i właściwie z nikim się nie zgadzam w pełni.
. Najbliżej mi może do zwięzłego podsumowania Mikiego:
Miki pisze:
W każdym razie "Tajemnica..." zdaje mi się trudna, ciężka, gorzka i aktorsko wyśmienita.
Manool skrytykowała Ledgera za kluchy
:
marecki pisze:
manool pisze:
Autor gówny ma kluchy w ustach jak mówi.
ale to takie zamierzone było
Hehe... no i tu zgoda z mareckim. Oraz Crazym. Ledger bardzo ok!
A w innym miejscu z mareckim się zgodzę i nie zgodzę zarazem:
marecki pisze:
No bo powiedzmy sobie szczerze, jakby to nie było o gejach, toby był to jedynie kolejny, dobrze zrobiony film i nikt by się tak nie podniecał. Ale tak jest "ważny", "przełomowy" i takie tam
Powiem tak: oczywiście! Ale dla mnie właśnie to było interesujące. Tematem tego filmu było tabu i jego skutki. Owszem, wątek romansowy pokazany był dobrze, momentami było to przejmujące. Ale mnie bardziej chyba zainteresowała ta pierwsza sprawa, bo szczerze mówiąc nie przepadam chyba za romansowymi filmami
(stąd mój brak fanostwa w "Przed wschodami i zachodami słońca").
Zgadzam się także w niektórych kwestiach z dyingbride, która dawno temu pisała o presji społecznej i wywołała tym pewne wzburzenie.
Crazy w odpowiedzi db pisze:
Zresztą do końca moim zdaniem Ennis pozostaje biseksualny (w ewidentnym przeciwieństwie do Jacka), więc jeżeli przyjmiemy, że z Jackiem odbył przejściowy romans, pokłocili się i goodbye, to niby czemu miał przewracać do gy nogami całe swoje życie?... Nie widzę tu (na tym etapie) specjalnego wpływu presji społecznej na jego wybory...
(chodziło o ich rozstanie po epizodzie w górach).
A ja jednak widzę. Blondyn (Ledger) z powodu kontekstu społecznego absolutnie nie był w stanie rozważyć swojej seksualności i planów na przyszłość (ewentualnie dać sobie czas i przełożyć ślub). A sądzę, że ważnym tego powodem była presja społeczna - on przecież w ogóle nie brał pod uwagę ewentualnego bycia z brunetem w związku. Był raczej przerażony tą myślą, a świadczy o tym chociażby wspomnienie z dzieciństwa, o którym opowiada brunetowi (brutalne morderstwo faceta z wioski podejrzewanego o bycie homo). Moim zdaniem to jest ewidentna presja społeczna (choć zgadzam się z Crazym jeśli chodzi o biseksulaność blondyna/nieoczywistość tych spraw - nawet dla niego samego).
Kontynuując kwestię tabu - znamienna była reakcja żony blondyna. Życie w kłamstwie, podejrzeniach, domysłach. Duszenie tego w sobie. W końcu rozwód i dopiero wtedy wybuch. I znów - przerażenie blondyna, gdy agresywnie zabrania jej mówienia o tym komukolwiek (obawa przed społeczeństwem). To jest przecież znaczące - że nawet ona nie miała w sobie odwagi, by o tym z nim rozmawiać. I to właśnie presja społeczna zmuszała ich do życia w kłamstwie. Warto to też zaznaczyć - choć to już jest raczej awanturumowe - że nawet jeśli ktoś chce katolicko homoseksualistów leczyć, to muszą być spełnione pewne warunki. Musi zaistnieć taki kontekst społeczny, w którym w ogóle będzie możliwe powiedzenie PRAWDY. Musi istnieć jawność mówienia o homoseksualizmie, terapeuci, cała machina. A podejrzewam, że tego w tamtych czasach nie było.
Moim zdaniem także o tym jest ten film - o prawdzie. A nie tylko o romansie w pięknych okolicznościach przyrody.
Crazy pisze:
W sumie to jest w tym filmie najbardziej tragiczne, że gdyby tych dwóch panów wyjąć z rzeczywistości i dać im żyć razem na pustyni, mogliby mieć bardzo udane życie
Niekoniecznie na pustyni. Może raczej np. w jakiejś Szwecji 30 lat później hehe...? Można sobie wyobrazić, że wtedy ta historia potoczyłaby się inaczej.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
)
no tuś mnie zażył. Ja w ogóle w ostatnią niedzielę się akurat dowiedziałem, że to był ten słynny Heath, co zmarł tragicznie, wtedy gościa pierwszy raz widziałem i zachwycił mnie aktorsko! ten drugi był dla mnie przeciętnie okej (jako aktor, bo postać była dla mnie jedną z najbardziej odrażających, jakie pamiętam), natomiast właśnie rola tego starszego z panów była dla mnie niezwykle głęboka, ta postać dzięki niemu właśnie tchnie prawdziwością i tragizmem.
