Wspólnoty

Szema

. pisze:

ODWAGI!

dzięki przyda sie :twisted:

Szema

Piotr pisze:

To ja pierwszy idę na szafot, jako sprawca tego zamieszania

pójdziemy razem bedzie raźniej :piwo:

panek

Szema pisze:

pójdziemy razem bedzie raźniej

W końcu ma to być wspólnota.

Piotr

OK. Idziemy razem. A kto będzie katem? :horsie

Szema

myślę że chętnych nie zabraknie :twisted:

Meriadok Brandybuck

A w piątek konwiwencja.

Jak to mówią w języku hermetycznym: Drugie Drugie.

Szema

Meriadok Brandybuck pisze:

A w piątek konwiwencja.

Jak to mówią w języku hermetycznym: Drugie Drugie.

pięknie

bardzo mocny etap

Piotr

Jak już wcześniej wspomniałem jestem dumny ze swojej Wspólnoty i lubię się nią chwalić, więc skoro zrobiła się cisza w temacie, to pozwolę sobie na to...
Bardzo ważne dla mnie w "JEROZOLIMIE" są relacje. Znamy się wiele lat, jesteśmy we Wspólnocie ze względu na Pana Jezusa, przeżyliśmy łatwe i trudne chwile - co sprawia, że cieszymy się, kiedy możemy ze sobą przebywać - nie musimy przed sobą zakładać masek. To wszystko tworzy się latami. Ten czas bycia razem w różnych sytuacjach sprawia, że uczymy się być w prawdzie, przebaczać sobie, bo nie raz jeden drugiemu zajdzie za skórę. Myślę, że gdyby w tym nie było Pana Jezusa, to po prostu po pierwszym lepszym konflikcie każdy zabrałby zabawki i poszedł swoją drogą. Pamiętam w pierwszych latach mojego bycia we Wspólnocie, kiedy przychodził kryzys, to miałem ochotę uciec - gdzieś daleko - wyjechać na drugi kraniec świata. Ale gdzieś tam w głębi było we mnie przeświadczenie, że kiedy przetrwam, to odsłoni się przede mną jakieś dobro, które muszę zdobyć wspinając się pod tę górę i zdobywając ją. I to się sprawdzało. Do dziś tak sobie myślę w trudnych sytuacjach: "za tą przeciwnością coś się kryje - wiec walcz i nie uciekaj".

Najbardziej doświadzczałem Wspólnoty w trudnych chwilach . Rok temu zdarzył mi się wypadek - urwałem sobie palec, w wyniku tego trafiłem do Kliniki w Poznaniu. Już chwilę po przyjeździe do Klinki był przy mnie i "oporządzał" mnie o. Tomasz - dominikanin - mój duchowy Ojciec z "JEROZOLIMY", który obecnie jest w Łodzi a był chwilowo w Poznaniu. Bardzo ważna była potem obecność przyjaciół ze Wspólnoty.
To doświadczenie zbliżyło mnie jeszcze bardziej do "JEROZOLIMY". A Wspólnota dopomogła, że po trudnym zdarzeniu moja wiara nie zawliła się.

Szema

Powiem Ci Piotrze że w Neokatechumenacie jest tak samo

nie będę powtarzał wszystkiego co napisałeś ale identycznie u nas bracia sie troszcza o siebie, wspieraja, odwiedzaja w szpitalach. Jak ja ostatnio leżałem w szpitalu to bracia odwiedzali mnie

milo było wtedy :wink:

robert

Nie wazne gdzie, wazne zeby dobrze umierac :?:

Szema

Umierać hmm... w tym jest cały problem

umierać dla drugiego człowieka, pół biedy dla przyjaciela, mamy, taty, siostry, brata ale dla wroga :?:

W tym cała sztuka :mrgreen:

umierać dla wroga, nieprzyjaciela, tego kto mnie niszczy :roll:

ja nawet nie potrafie umierać dla moich przyjaciół i bardzo boleje nad tym

i dlatego potrzebny jest mi Bóg aby mnie umacniał i pomagał w dawaniu siebie innym :faja:

robert

mysle ze przyjdzie wiara to przyjdzie i umieranie

Szema

a ja myśle że umieranie jest dużo wcześniej niż wiara

zanim zdobędzie sie wiare to troche czasu mija :roll:

większość

życia

panek

A ja myślę, że temat zboczył ze wspólnot. W sumie, nic w tym złego, ale skoro jest już taki wątek to możecie go reaktywować, ewentualnie wątek ten. ;-)

Jorge Luis

panek pisze:

A ja myślę, że temat zboczył ze wspólnot. W sumie, nic w tym złego, ale skoro jest już taki wątek to możecie go reaktywować, ewentualnie wątek ten. ;-)

ja tez mysle ze temat zboczyl troche i zaczynam wyczuwac tutaj jakies katechezy :faja:

Ultima Thule

Wspólnoty

Kto jest online