Bardzo lubię zapach naszej starej lauby ogrodowej. Jest mała, kryta papą i kumuluje zapachy kilkudziesięciu lat, odkąd postawił ją mój tata.
Tata nie żyje już 12 lat, a na gwoździu ciągle wisi jego kurtka. Obok pod sufitem sierp tatowy
i jego stary słomkowy kapelusz. W kredensie co dawno temu stał w naszej kuchni, mama przez lata upychała tak zwane przydasie. Obrusy które ciągnęłam siedząc pod stołem, z plamami po wielu imieninach, z kółkami po herbacie yunan. Kubki bez ucha, wyszczerbione talerze.
Trzydziestoletnie numery Działkowca i nieśmiertelne książki bez okładek. W szufladkach niezbędne narzędzia taty - śrubokręt, suwmiarki, spinacze, kable i sznurówki. Z zakazem ruszania przestrzeganym do dziś.
Obrazek z Pieskowej Skały, pamiątka bez żadnych zachowanych wspomnień. Zardzewiała butla gazowa bez gazu, na której ciągle da się zagotować wodę w czajniku bez gwizdka i pokrywki.
To wszystko pachnie bardzo miło, więc lubię tu siedzieć sama. Inaczej pachnie w deszczu, inaczej w upał. Podłoga zaczyna się zapadać, ale pod krzesłem mam podstawkę, jak się okazało jest to stary obrazek wujka przedstawiający statki kosmiczne na tle pomarańczowego nieba.
my chyba naprawdę jesteśmy epizodami w życiu przedmiotów.
Klucz do tego królestwa też jest stylowy, duży i zardzewiały i wisi po prostu na haku przy drzwiach, odkąd ktoś wybił okna całkiem niepotrzebnie. Ostatnio wnuczek lubi się nim bawić, wkłada w zamek i stoi zamyślony przy drzwiach, z których przebija farba tysiącleci
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
