Hehe
.
Znałem Iwaszkiewicza tylko z opowiadań, zapamiętałem ich dość wyrafinowaną formę, a tu zaskoczony byłem pewną prostotą narracji. Ale podobało mi się to - taki brak podskórnego "ja tu tworzę wielką literaturę". Choć oczywiście są w tej prozie momenty poetyckie, jest też język nieco archaiczny - a całość jednak jest pod wieloma względami wyrafinowana, tylko sama narracja jest takim zwyczajnym splataniem opowieści, gdzie autor koncentruje się literalnie na tym momencie, o którym akurat pisze. Stąd niejedno niespodziewane. A dopiero czytelnik widzi większe fragmenty.
Akcja zaczyna się w 1914 w Odessie, kończy w 1948 w Warszawie i Komorowie. No i opowiedziane są losy wielu ludzi, w wielu miejscach. W realiach historycznych, jakie znamy, choć absolutnie bez patosu. I to bywa niezwykle poruszające. Obstawiam, że różne gremia i środowiska mogły mieć do Iwaszkiewicza to i owo. I bardzo dobrze, jak mi się wydaje.
Ale najgenialniejszy rozdział nie ma tego historycznego dramatyzmu. Jest w nim za to świetnie, wieloaspektowo przedstawiony koncert wokalno-symfoniczny - jako wydarzenie artystyczne, społeczne - splot wielu historii i perspektyw; z tymi którzy słyszą i tymi, co mają w nosie, z tymi co są zachwyceni, co budują piedestał i tymi, co się ośmielają mieć własne zdanie. A ile tam prywatnych spraw, zderzeń i intymności.
A całość jest napisana słowami i milczeniem, bardzo ujmująca i wnikająca w człowieka narracja. Strasznie to długie, a miałem z biblioteki wydanie z małymi literkami, więc nie zawsze było z górki, ale naprawdę było warto. Mimo, że trochę gubiłem się w zawiłościach relacji wielu bohaterów, to sporo mi w głowie zostało.
Niemało w tym wszystkim ironii, lekceważenia mitów, sporo tajemniczych głębi do przemyśliwania, ale są też niezwykłe przebłyski humoru, naprawdę zabawne strzały.
To tak na gorąco, nieprzemyślany post. Ale cieszę się, że przeczytałem tę książkę. Wśród prowokatorów wymienię Remika, autora opracowania o dezercjach z polskiej armii, któremu dał tytuł "Bez sławy i chwały" (ja zawsze się śmieję, że "beż"), oraz Prazeodyma, który wprost pisał mi o tym Iwaszkiewiczu
.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
