Wszystko niby tak, ale jednak nie.
Crazy pisze:
o kant dupy potłuc takie mapy zasięgu!!
Tak, jeżeli ktoś chciałby ich używać w celu niezgodnym z przeznaczeniem. Po pierwsze - trzeba wiedzieć, czy jest to mapa zasięgu naturalnego (cokolwiek ten przymiotnik znaczy, ale to temat na zupełnie inny wątek), czy mapa występowania. Po drugie, trzeba mapy o odpowiedniej skali i szczegółowości. Istnieją mapy roślinności antropogenicznej Warszawy, choć nie kojarzę, żeby były tak dokładne, żeby uwzględniać drzewa na trawnikach.
Jak w każdej dziedzinie wiedzy, trzeba po prostu umieć się posługiwać jej narzędziami. (Choć akurat w kwestii biologii wielu osobom wydaje się, że mają dość kompetencji, żeby po pierwsze - zrozumieć, po drugie - skrytykować jakiś jej element, np. teorię ewolucji.
) Mapa zasięgu czy nawet występowania gatunków roślin jest po prostu narzędziem nieodpowiednim do oceny prawdopodobieństwa znalezienia jakiejś rośliny na sztucznym siedlisku.
Crazy pisze:
dębów czerwonych jest w znanych mi okolicach Warszawy z pięć razy więcej niż szypułkowych i bezszypułkowych łacznie!
Zapewne tak. Jak już napisałem wyżej - praca leśnika polega na uprawie lasu, a nie na utrzymywaniu go w stanie naturalnym. Dęby czerwone są stosunkowo łatwe w uprawie, nadają się do wielu siedlisk, w tym typowych dla sosny, przez co ich posadzenie na jej siedlisku spełnia mit jakoby wszędzie najlepiej było mieć las mieszany.
Dokładne mapy "z kropkami" (ATPOL) owszem, uwzględniają takie występowanie.
(por.
http://www.atlas-roslin.pl/gatunki/Quercus_rubra.htm - akurat nie ma mapy, ale jest mapa rozmieszczenia innej rośliny o amerykańskim pochodzeniu -
http://www.atlas-roslin.pl/gatunki/Robi ... acacia.htm )
Crazy pisze:
i co, jak będe szukał gdzie występują kasztanowce, to mi napisze, że próżno ich szukać na Mazowszu????
No właśnie, zależy, na jakiej mapie będziesz szukał.
Crazy pisze:
to tak, jakbyś mówił, że ogród botaniczny i alejka wzdłuż Belgradzkiej to jedno i to samo.
No właśnie różnica między alejką na Belgradzkiej a Ogrodem Botanicznym może być pod pewnymi względami mniejsza niż między alejką na Belgradzkiej a Lasem Bielańskim. Jedno i drugie to wytwór ogrodników - sztuczne zbiorowisko roślinne, które co prawda jest w środowisku sprzyjającym jakimś środkowoeuropejskim gatunkom, z których nawet część gdzieś tam się zasieje i utrzyma, ale które jest przede wszystkim efektem wyobraźni jakiegoś projektanta. Wcześniej podałem przykład ogrodu zoologicznego, bo jest bardziej jaskrawy. Faktem jednak jest, że warszawiacy rzadko mają kaprys hodowli kozic, świstaków, bielików amerykańskich, które w zasadzie mogłyby w takim klimacie żyć. A przynajmniej nie hodują w ogródkach. Tymczasem fantazja w kwestii tego, co posadzić w przyblokowym skalniaczku albo na osiedlowym skwerku jest duża. Dlatego miejskie zieleniaki naprawdę bywają miniogródkami botanicznymi pełnymi gatunków z innych krajów lub środowisk (np. stosunkowo dużo jest sadzonych roślin górskich). Przyjrzyj się kiedyś rabatkom przy jakimś biurowcu i porównaj z tym, co rośnie choćby na Kabatach albo polach wilanowskich. Zresztą, przecież w polskiej faunie też już mamy norkę amerykańską i piżmaki (od lat kilkudziesięciu), a nawet szopa pracza (od lat kilkunastu przychodzą uciekinierzy z niemieckich farm), a w Wielkiej Brytanii ruda wiewiórka jest atrakcją turystyczną, gdyż została wyparta przez szarą. W parkach miejskich czasem pojawiają się jakieś ptaki z ogrodów zoologicznych (kiedyś przez parę dni w Parku Jelitkowskim w Gdańsku widywałem czaplę siwą, która w ogóle nie bała się ludzi i najpewniej była dotąd mieszkanką ogrodu zoologicznego).
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
)
