Kazik jest chory i ma ograniczone wyjście od siebie z pokoju. Ewa więc pisze do niego listy, oto jeden fragment:
"Właśnie dziś zaczęłam czytać książkę Tomka Budzyńskiego "Podróż na Wschód" i chciałam podzielić się z Tobą moimi refleksjami.
Choć przeczytałam dopiero parę stron i obejrzałam kilka zdjęć to już mogę powiedzieć Ci, że czyta się tę książkę wspaniale. Może dlatego, że Tomek jest tylko 8 lat starszy ode mnie i taty. Jego wspomnienia są mi bliskie.
Podam przykłady:
- robienie "widoczków" lub tzw. "sekretów" to również moje dzieciństwo'
- wspomnienia swoich babć ( ja też miałam wspaniałe babcie, które do mnie przywołał)
- Tomasz zwierzył się, że uwielbia chodzić, gdy nikt go nie widzi, całkowicie nago. Gdy był dzieckiem chodził sam do lasu i zdejmował tam ubranie. Akurat to wspomnienie uświadomiło mi, że gdy ja będąc dziewczynką chodziłam do lasu bardzo bałam się, by nie spotkać tam żadnego golasa.
Na szczęście nigdy się to nie wydarzyło.
Pan Tomek pisze, że pamięta "dom czarownicy" pod którym kucając słuchał jak zaczarowany pięknej muzyki. Przypomniało mi to motyw z mojego dzieciństwa "domku czarownicy", który mijałam codziennie idąc do przedszkola. Cały był z czarnego bardzo starego drzewa, a ganek zdobiły szybki witrażowe w mocno jaskrawym kolorze żółci, zieleni, czerwieni i szafiru. W dzielnicy domów murowanych zwracał niesamowicie uwagę. Baliśmy się nawet koło niego chodzić. Nigdy nie schowałabym się nawet w jego pobliżu,
- koledzy, koleżanki, dzieci... To prawda, że było dużo dzieci schorowanych np: powykrzywianych po szczepionce "haine medinie", kulejących lub leżących bez przerwy w łózku. Oczywiście zdrowych było dużo więcej, ale tych chorych bardziej się zauważało;
- pan Tomasz bardzo lubił grać ze swoją ukochaną babcią Anielą w karty i chodzić do kościoła, gdzie podziwiał malowidła naścienne i posągi świętych.
W moim rodzinnym domu był zakaz grania w karty. Po tym jak brat mojego taty przegrał w karty cały majątek nie wolno nam było grać nawet w "Piotrusia". Do dziś nie rozróżniam nawz kolorów. Z wami gram w UNO i czasami w wojnę.
Do kościółka najczęściej chodziłam z moim ukochanym tatą. Wtedy stałam grzecznie, wyprostowana ja struna na baczność wpatrując się tylko w ołtarz. Do dziś ołtarze są dla mnie wspaniałym centrum każdego kościoła ze wszystkimi ich detalami.
To tyle porównań.
Jak wyzdrowiejesz musimy koniecznie razem wysłuchać płyty zespołu Skaldowie pt. "Krywaniu Krywaniu".
(cytat autoryzowany
)
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Wspaniała rzecz, zawsze mi humor poprawia 
