O! Luna!
Na żywo sprawdza się bardzo dobrze! Całkiem śmiało mówię, że utwory z Luny grane w takim składzie jak w Łodzi i Poznaniu nie tylko że niewiele tracą ale przede wszystkim wiele zyskują! Luna to chyba teraz mój ulubiony zespół koncertowy. Ale do rzeczy:
Najpierw widziałem koncert w Łodzi. Było to doświadczenie mocne i zaskakujące. Zespół występował w dużej sali, w której na codzień chyba kręci się filmy. Akustyka tego pomieszczenia może zła nie była, ale całkiem dobra też nie. Miało to jednak swoje dobre.
Bo jak ten koncert się rozpoczał! Ciemna całkiem sala, scena spowita dymami, a za nimi jakieś czarno-czerwone obrazy (pierwsze wrażenie, potem było barw więcej). Bardzo głośno! Halohalo, Echooo! - duże natężenie dziwnych, kosmicznych dźwięków. Normalnie szok. Nawet ja czułem się trochę zagubiony, choć właśnie to dość mi się podobało. Myślę, że podobnie bywać musiało w klubie Marquee, gdy występowali tam Pink Floyd z Sydem. A tu jeszcze słowa pieśni jak pokrzywy.
Ciekaw jestem jak czuli się ludzie, którzy przybyli na ten koncert - publiczność była dość przypadkowa, sądze że w inne wieczory festiwalu dostawali porcję zupełnie innych wrażeń.
Ale z czasem w czeluści jaskini platońskiej spłynęło trochę światła i życia. Utwory z Tańca Szkieletów, Dzień bez duchów (z repryzą), Kfinto oraz Buraki (a także Na niebie... zagrane drugi raz w luźniejszej formie) zmieniły wyraz całości i w całości wyszliśmy też z koncertu. W trakcie industraialnego i powalającego UeFO nie było to takie oczywiste...
...ale był to też jeden z lepszych momentów koncertu! Najbardziej podobały mi się Wiosna na wygnaniu oraz Tren. To dopiero jest koncertowy utwór!
Potem Poznań. O - zupełnie inny koncert! Zupełnie inna atmosfera w małym klubie, w bliskości z grającymi i słuchającymi. Nie było ciosu jak w Łodzi, ale można było spokojnie kontemplować to co płynęło ze sceny. W odróżnieniu od łódzkiego ten koncert był całością i wszystko w nim subtelnie grało ze sobą. Mam na myśli taką mentalną przestrzeń otwieraną/określaną dźwiękiem i słowem. Również słowem zapowiedzi - lapidarnym lecz wystarczającym by zaczęła działać wyobraźnia. Muzyka, gdzie w każdym dźwięku można dopatrywać się znaczenia, gdzie ważne są rozmaite akcenty, zderzenia, kontrasty, tory.
No, i jeszcze ci muzycy grający ze sobą! Fajna komunikacja na scenie. "Zgarbiony" Aviator potrząsający gitarą, Karol Nowacki strzelający klawiszem (nie rozszyfrowałem wcześniej tego dźwięku na płycie!) i palcem do Doktora Kmiety czy tam kogo
, w ogóle! I jeszcze te solówki przy prezentacji zespołu w Dniu bez duchów - mega! (najbardziej podobała mi się ta klawiszowa) - to jest to! Bardzo dobrze było słychać też dwie gitary akustyczne (i to chyba nie jest tylko kwestia nagłośnienia, ale też zróżnicowania obu parii) oraz Gera. Dwugłosy brzmiały mi bardzo dobrze, szczególnie w Sercu i późniejszych utworach.
Tej, a Budzy w świetnej formie! Do tego samą swą postacią sugerujący tajemnicze historie, które opowiada muzyka.
Tu Luna zabrzmiała subtelniej, ale także przejmująco. Myślę, że emocje które niesie/wyzwala ta muzyka dotykają i słuchaczy i muzyków. "Wspomnij choć raz, poświeć nade mną" - to przecież z jednej strony bardzo skryte i wewnątrz a z drugiej jednak uniwersalne doświadczenie. I takich momentów w trakcie poznańskiego koncertu było co najmniej kilka.
Żałuję, że zapomniałem o Embryo - może gdyby krzyknąć ten tytuł to zdarzyłby się jeszcze jeden duetowy bis? Ale też jestem po prostu szczęśliwy, że mogłem być na takim koncercie. I że możliwy był w ogóle taki uikend. W życiu bym nie pomyślał!
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Muzycy to jednak dziwaki 
, piękne są takie rodzinne koncerty!
