Ultima Thule

Chyba nigdy tego nie mówiłem. Ulubione słowa z tego albumu i zarazem może nawet ulubiony wers polskiego rocka:

Zaświaty przyszły na świat
i kręcą się wokół nas.
I piją ze mną herbatę,
i sadzą cynie po wsiach

Naprawdę. Dla mnie to jest tak piękne że się wysłowić nie potrafię.

_________________
In an interstellar burst
I am back to save the Universe.

Jak czytam ten wątek (ale też inne - np. ten o "Pieśni Przygodnej"), to dociera do mnie jak niezabystry jestem...

_________________
[.. .]

- o! faktycznie!

Zresztą co do bliskości "Pocałunku mongolskiego księcia" (swoją drogą to chyna mój ulubiony tytuł ) też bardzo się zgadzam. To chyba rodzeństwo jest.
- o!

Ale



Niby tak, ale "następny etap", "koniec drogi" w momencie "samotnego życia w ciemną noc" to rzeczy dość abstrakcyjne - tak mi się wydaje. Wtedy nie ma "kiedyś" jest tylko "teraz" gdy grunt usuwa się spod nóg. To jest przepaść i wcale nie wiadomo czy uda się ją przejść - na drugi brzeg. Raczej nie. Ale można zaklinać. Można bardzo pragnąć.

- no i oczywiście miłość i umieranie...

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Jasne, zgadzam się. To była wizja, gdy patrzyłam na tę płytę jako całość, z góry, z boku, z pozycji obserwatora.

_________________
There's a lot of things if I could I'd rearrange

Ja widzę zdecydowanie większe pokrewieństwo Szkieletów z Drogą. Być może Szkielety stoją pośrodku (chronologia to oczywiście potwierdza)... Kolorystycznie jednak największa zmiana dokonuje się w pierwszych sekundach utworu Zjawy i ludzie.

Droga i Taniec to płyty zielone, więcej na nich zachwytu i nie-taniej nostalgii, zadymienia i zapachu, Noc w Radio Rivendell jest potencjalnie groźna (pojawia się nagły zgon na horyzoncie), ale bardziej fascynująca, generalnie wszystko JESZCZE rozgrywa się w aurze rozmarzenia i bezpieczeństwa, które daje Słowo (które każdy zna) i świetlana przeszłość. Niebezpieczeństwo należy bardziej do przyszłości, rzeczywistość teraza (podbita przeszłością) jest raczej kojąca, chociaż nie jest to dobro i ciepło TANIE, ponieważ w tym świecie cierpienie jest wyraźnie obecne (Jestem smutny). Wydaje się jednak że narzędzi do jego pokonania (lub raczej ucieczki przed nim) wystarczy.

I teraz wchodzi początek Zjaw i ludzi: te odgłosy (zabawy hobbickiej) na tle słów Bilba należą jeszcze do płyt poprzednich. W momencie gdy wchodzą gitary, percepcja świata (z pierścieniem na ręku) zmienia się DIAMETRALNIE. Uderzające jest to że słowa i obrazy pozostają takie same (śpiące topole, nawet "nostalgia"), ale wycieka z nich ta cała zieloność, najlepiej widać to w drugiej zwrotce Śmierci w Wenecji, gdzie nawet Żółta Łódź Podwodna traci kolor. Płyta Pocałunek Mongolskiego Księcia jest dla mnie zbolała i czarna, tak jakby te wszystkie Otokary, pagórki drzewka i domki przestały nagle działać. I w takim kontekście jakże mocniej dźwięczą słowa pocieszenia: Miłość i Zmartwychwstanie.

_________________
The Hilgrims spotify

Bardzo silnie zgadzam się z wypowiedzią Gera. Tak to właśnie jest... Przy czym PMK jest może płytą "pozornie zieloną" tak jak pozornie przyjazny jest pocałunek mongoła, ale to tylko mylący zwód ciałem.

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Jak jest, jak nie jest?

Powiem tak - rozumiem, co pisze Gero i oczywiście ma to uzasadnienie.
Ale w którymś momencie wszystko rozbija się o subiektywne wrażenia. A te mam takie, jakie mam.

I tak np.



A dla mnie przeciwnie - ona bardziej jest groźna niż fascynująca. W tym momencie, wśród fal, gdy właśnie pożegnało się to, co znane. To bardzo konkretne zagrożenie. Jest wprawdzie nadzieja na bezpieczeństwo, ale - jak pisał Witek, i z czym ja się zgadzam - to wszystko jest zaklinaniem, pragnieniem, a nie pewnością.
Taniec odbieram po prostu w ciemniejszych barwach... Pewnie z różnych powodów - np. z takiego, że kiedyś odbierałam tę płytę za lekko. Choć przyznaję, że zieleni więcej tam niż na PMK. I tu się zgadzamy:



bo rzeczywiście jakąś przejściowość tu widać. Ale ja Szkielety stawiam bliżej PMK, bo nie mam pewności, że te pagórki i domki działają. W końcu tutaj modlitwy z łąk i pól sąsiadują z bazyliszkami... Być może znaczenie ma też to, że PMK i Szkielety poznawałam niemalże jednocześnie.
Zgadzam się też, że PMK jest czarna i zbolała. Ona nawet "pozornie zielona" nie jest, według mnie. Jest...hm... czerwono-czarna może. Śmierć i miłość.*

Bardzo do mnie trafia to zdanie o PMK:



Tak, to jest negatyw radosnej zieloności... Trupie ciastka.

* które zresztą są ze sobą splecione. Śmierć może być ukazywana w barwach czerwonych, bujnych i kobiecych - jak na obrazach Malczewskiego: http://z.about.com/d/altreligion/1/0/w/m/2/rreaper3.jpg
Śmierć jak miłość i zapowiedź nowego życia.

PS po zastanowieniu:
Jednak na PMK nie jest aż tak mrocznie - nadzieja w barwach tych samych co na Szkieletach:
znalazłem moją duszę, nikt mnie nie kochał tak jak ty, rzeka co szumi, odnaleziony biedny świat

_________________
There's a lot of things if I could I'd rearrange