Jacek Dukaj - Starość aksolotla
Fabuła - w dużej mierze mocno klasyczna. Kataklizm zabija życie organiczne, część ludzkości zdołała przetransferować się na byty cyfrowe. Czyli kto siedzi w temacie, czytał o tym dziesiątki razy (ja w temacie siedzę średnio, ale i tak pomysł mam już za mocno ograny). Co Dukaj dodaje nowego? - próbę trwania przez ocaleńców w formie fizycznej, której jedyną możliwością jest wniknięcie w cielska robotów typu transformers. I tak sobie te transformersy i inne roboty żyją(?), chodzą po ulicach, tworzą gildie i alianse, z czasem spróbują też na nowo odtwarzać życie biologiczne. Ciężko powiedzieć, że Dukaj dodał od siebie wątek rozważań filozoficznych, bo są one nieodmiennie przyklejone do poważniejszych dotychczasowych utworów tego nurtu, nie da się jednak ukryć, że pytania owe (czy byty postapokaliptyczne to nadal ci sami ludzie, co przed katastrofą, czy to w ogóle ludzie, czy ich pamięć jest naturalna itp.) traktuje Jacek z należytą powagą i głębią. Ogólnie - krótka powieść (nowela?), bardzo, jak na tego autora, lekka i łatwa w czytaniu. Łatwość ową potęgują przypisy i tu zaczynają się schody. Dotychczas jedną z wytycznych czytania Dukaja było to, że nic nie jest powiedziane wprost, wszystkiego trzeba się domyślać, wyłapywać z kontekstu, z rzucanych mimochodem strzępków informacji, a najlepiej - tuż po zakończeniu lektury, powtórzyć ją, będąc mądrzejszym o ten pierwszy raz. Tymczasem w "Starości aksolotla" roi się od przypisów i to jest dla mnie słabe - pół biedy, gdy przypisy tłumaczą Dukajowe pomysły (wolałem rozgryzać takie rzeczy sam, ale OK, niech będzie), ale jak czytam, a przypisy tłumaczą mi takie hasła jak "klatka Faradaya" czy "skala Richtera", to państwo wybaczą, ale moja inteligencja twierdzi, że zrobiono jej solidny afront. Kompletnie niezrozumiałe zaś są dla mnie powtórzenia przypisów. Jeśli, dajmy na to, na pierwszych stronach występuje termin "irigochi" i jest wyjaśniony, to na diabła jest potem podkreślony odnośnikiem do przypisu, w każdym miejscu, gdzie pojawi się w dalszej części książki? Niech będzie, że to ułatwienie, gdy czyta się ebooka, ale w wersji pdf, gdy na końcu pliku są ciągiem przypisy, to tenże przykładowy (a to nie jedyny przykład) irigochi pojawia się w tych przypisach rzeczone kilkanaście razy.
Forma - z dużej chmury mały deszcz. Reklama i promocja zapowiadały Bógwico, książkę 2.0, nową formę literatury itp. Nic z tego. Przypisy, obrazki (w pdf kolorowe, na kindlu szare, więc tym bardziej lepiej byłoby wydać to drukiem), ciekawostki w postaci exlibrisów i logotypów - równie dobrze zagrałoby to w książce papierowej.
Trochę więcej w recenzji poniżej. Z kolegą Tymoteuszem, jak to często bywa, w pełni się zgadzam:
http://katedra.nast.pl/artykul/6962/Duk ... aksolotla/
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
.
