Ultima Thule

Można już wreszcie pisać.

Home - synteza Primusa i jazzowych pograń, ale teraz gitara na końcu jeszcze wspaniały duet dęciaków i perkusji

You Know I Am - to wyciszenie i czysty jazz

Break Out - powrót nerwowego rytmu - tu maczał palce Bryl? , bardzo melodyjny numer, znów jazzowe przełamanie a potem powrót głównego motywu, hipnotycznie wciągające

Grot The Engine Driver - zaczyna się prawie ambientowo, potem znów troche primusowato, Gero w drugim głosie? fajne króciutkie przełamania dęciaków i jakiś gwizd w tle !!!

Green - w końcu wersja pełna, słuchamy, początek znany ale potem ... Floydzi i parę minut zabaw, potem mruczący Bob Dylan a potem pasterski temat na flecie ale world music się zrobiło, puszczą na trójkowej liście kiedyś pełną wersję?

Freak - wspaniały początek..... Falarek? wspaniały hinotyczny temat, ale zaj....., chcem to na nastepny singiel, chcem na to głosować!!!! i długośc utworu taka, że nawet editu nie trzeba będzie robić

In The Land Of Afternoon (amagama) - taki trochę westernowy klimat na początku..., ciekawe czy Ummagamma w tytule przypadkowa? ale rozwija się rzeczywiście floydowo, Careful With That amagama, Tomaszu! O i te trąbki jak krzyk u Floydów!!!!! czyżby erupcja? Gitara zagęszcza..... i fale uspokojenia i zagęszczenia dźwięków!! Za to przyspieszony finał(?) toprawie One Of These Days, tylko bardziej jazzowe..... KOLOS!!!! ła i to łkanie na przejściu do Innej strony, piękne

The Other Side - bardziej typowo rockowe, fajne o i jaki fajny saksofon (taki Izraelowy), trochę pogawędki gitary z Hammondem(?)... , a teraz znów deciaki i bulgoczący pod spodem bas, o Bryl na wokalu? zdublowany, z Gerem lub Budzym, albo i wszyscy razem, ale fajnie i saksofon na koniec
No chłopaki przebiliście się na druga stronę

Nigdy dotąd nie było w wykonaniu Armii tak głębokiej zmiany stylu z płyty na płytę. Dla mnie "Der Prozess" bardzo silnym akordem zamknął definitywnie pewną epokę w historii zespołu. Słuchając Freaka przychodzi mi na myśl, co wyraził również Marecki, że Armia przebiła się na drugą stronę. Poprzednie płyty były kolejnymi rozdziałami tej samej pięknej powieści, natomiast Freak to dzieło należące do ewidentnie innej, nowej rzeczywistości, odwołujące się do zupełnie odmiennych niż dotąd obszarów mojej percepcji... Ta płyta budzi we mnie kompletnie nowe doznania, których dotąd nie miałem szans doświadczać słuchając ulubionego zespołu, choć już tak wiele przecież od niego otrzymałem.
Freak to Armia po drugiej stronie lustra. To dzieło przełomowe.
To Armia TAM.

HOME (jak na Forum, to bez kozery powiem że szejset gwiazdek)
Wieje niesłusznie z Pniew, rozluźniam pięść. Chowam „Lunę” do pudelka i wychodzę nadwór do domu. Chodnik stęka pod moją nadwagą, ale obok przejeżdża niebieski hulahop. Mijam po lewej Mięso Wędliny, pęka mi prawe snopowiązadło. Zapach podkładów i pściółki. Na rogatkach małe dziewczynki grają w klasy i parskają śmiechem, w odpowiedzi wystawiam czułki spod kapelusza. Za miastem przestrzeń się rozgałęzia i skaczą mi gdałki z radości, może rzucić się w ten stuk siana? Daleko zamglone wzgórza, otwierają mi się śluzy w głowie. Ej, zaraz, w którą stronę on gra? Spod ścieżki wystają zęby komarów. Ściemniam się.


YOU KNOW I AM (proszę pajstwa, gwiazdek sędziego i zaczynają, nasi w czerwonych spo-denkach)
Proszę państwa, jak ja tu pięknie kilogram! Popatrz lepiej w dół na niebo. Proszę niżej, uwaga stopień. Tą dróżką dojdziemy do środka ziemi i potem na przestrzał do Ałstralii, która waśnie weszła do pófinału. Krykiety z kapustą i grzybami, proszę uważać na denka słojików. O, smalił sobie paznokieć, niedo-raj-da. Przedstawiam, zegarmistrz zaświatła, a tutaj można zostawić diabłu logarytm. Pędem, pędem, uważaj! Już, ochłońmy trochę i zmieńmy skarpettki. Jesteś pan Samoxodzik gotowy na tajemnicę tajemnic? Zaklaskał w dłonie i powiedział „iluminacja”. No niestety. Nie mart się, ja też. Można teraz wyjść powoly, tylko uwaga na tablicę Uwaga Wykopy.


BREAk OUT (zerknij no na RYM ile tam ma i dodaj z jedno)
Następnego dnia kładę się plecami na polu i zaglądam do środka. Kołują dawne słowa i lądują małymi heavenikopterami w kieszeni płowej kurtki. Wznoszą się mgły, opada nowy dzień, jeSDM a rebours i zaczynają mi bulgotać na klacie takie zielone bąbelki jak Peterowi Gabrielu na okładce płyty Louis Armpstrong Plays Live For Everybody Dzisiaj. Idziemy, dalej, chodź trudno w tej mgle. Nie wiedziałem że tyle mamy zakamarków nawet. Pacz jaki mu ładny obraz wisi w opłucnej, to ten Budzego, nie? Nie wiem co to za kraina, ale byłem tu kiedyś zresztą.


GROT The ENGINE DRIVER (siedem gwiazdek na ciemnym niebie w pasku Oriona)
Konduktorze łaskaWy, kondukt, torze pogrzeboWy, zabierz nas do widzenia, wsiadać drzwi zamykać, ale szybko dzisiaj, drzewa przypatrują się z uwagą tabliczce na wagonie. Panie Przebieg, dorzuć gwiazd do ognia, hehehe ten nasz Grot ma nieziemski lot czasem. Bilety od kontroli! Nie ma pan, zaraz wypiszemy lekarstwo. Zmienia mi się ciśnienie w uszach!!! Panie, panie, co to z śwyst? Grot, nie w tą stronę, psie!!! Weseląc się i podskakując pociąg wjechał w Ulicę Jazzową. Wysiadamy i przyglądamy się napotkanym tutaj ludziom bez pach.


GREEN (and More Green) (gwiazdek ptasich naruszać nie wolno!)
Panie Tonku, mam taką prośbę – czy moglibyście nagrać jakiś taki no pogodny przebój dla mojej córki z nieprawego łoża? Hej, hej, spróbujemy! Kubuś, nie biegaj tylko wyłącz metronom. No już. Ej, ale weź ty graj tip topami tylko, co? Panowie, panowie, z takim pogłosem to mamy murowaną pioskę w Topset! Teraz jeszcze Szafa. Łoo! Oj nie wiem czy nie za bardzo przyczadził! Nałóżmy mu lepiej toppresor. (Toppresor Tutka już na peronie!) Pokaż co tam masz w tej torbie za korbki, Herling. Prosimy. O jaka topografia… O jaki potop zielenin… Zapadam się… Ale… Nie, weź, idź się w tej czarownej studni lepiej utop twenty. Tłętju very (na tej polanie nie zauważyłem zbyt wielu) much.


FREAK(leć pod pogwiazdek, pod pogwiazdkiem…)
Hej, Piotrek, można? No, ale pokaż co tam wydałeś… No tylko tą płytę z bananem na okładce i to raczej na stracenie [nerwowy śmiech]. Ej, no jak na stracenie to wchodźcie, dzieciaki przodem.


AMAGAMA (prawdziwy gwiazdek estrady)
A ja wszystkie grzypki znam – tu mollowik, a tam Bz-dur… Położyłem się na mchu i oklapły mi uszy, teraz stąpają po nich mrówki. Smukła nimfa podaje mi wywar z poziomek. Lepki okład na to draśnięcie pod bokiem. Już nic złego nie może się stać, bo już przeszedłem przez pole milionowe. Słodkawy zapach dzikich kwiatów, ale ładnie ta Armia gra, może nawet ukradnę tą płytę.


THE OTHER SIDE (siedem siedem gwiazd forever)
Zawsze tutaj byłem chociaż jeszcze nie. Skuluję się po zboczu góry, a teraz w drugą stronę. O, Gary poszedł w las. Macham wam ręką na pożegnanie, Szafa Grająca pociągnie za mnie, widzę twarz za rzeką. Której tu nie ma, bo jest po drugiej stronie, czyli po tej. Chodź ze mną. Na dole jeszcze też trwa muzyka, dżezowate szczęście.

zdecydowanie Home i Grot mi podchodzą reszta mam nadzieję jakoś nadrobi

początek The Other Side rytmicznie przypomina mi Lunowe Echo

Dokładnie. I później utwór rozwija się w zupełnie w inna stronę.