|
Homek gorączkowo przybierał łapkami, rozgarniał zimny, mokry piasek. Próbował uformować go w bezpieczny wał, próbował wkopać się jak najgłębiej. Budował na plaży okop.
Bo Wróg, największy z wrogów patrzył. Szklistym, popielatym okiem bezwiednie odkrywał wszystkie słabości, bez trudu demontował wszelkie plany obrony, napawał się rozsiewanym strachem i własnym ogromem. Mógłby uderzyć sam i drwiąc zmieść Homka jednym uderzeniem fali, ale mógłby też posłużyć się którymś ze swych sługusów, komandosów do zadań poniżej godności samego Wroga. Choćby Hotomombą – wynurzyłaby się z wody niedaleko brzegu, spokojnie ruszyła ku bronionej plaży, przystawała co kilka kroków, by można było jej widoku doświadczać okrutnymi porcjami. A potem zaczęłaby inwazję.
Homkowi zadrżały łapki. Spory placek piachu zsunął się z garbu, który ledwie sięgał do homkowego brzuszka i spadł mu na stopy. To wszystko daremne! Jedyna nadzieja w ucieczce! Trzeba się skryć przed wzrokiem Wroga i jego szpiegów kwiczących u góry!
Homek puścił się biegiem w kierunku pewnej tajemnej nadmorskiej fortecy. Była to strzelista wieża posadowiona na końcu wrzynającego się daleko w obcą toń mostu o niebotycznych przęsłach – zbudowana w nieznanych czasach przez przedwiecznych tytanów, dawała nadzieję obrony.
Już prawie dobiegł, gdy zobaczył nagle to biedne stworzenie, nome de guerre: Knedel. Kiedyś stał chyba po właściwej stronie, ale teraz był już stracony dla Sprawy. Zamiast walczyć, kopał z furią w pal pomostu, wystukując urywany, nieparzysty rytm, szalonym wzrokiem wpatrywał się w szpikulec na dachu kabiny kąpielowej i najwyraźniej próbował poprzez szum wiatru dosłyszeć, które z ptaków mogą o tej porze już spać. Nagle zebrał się w sobie, przyczaił, po czym odtańczył bezdenny przerywnik, w którym niemal rozeszły się jego szwy i istniał przez te kilka chwil jakby zwielokrotniony w świetlistych strzałach...
Homek patrzył z rezygnacją – taki dobry niegdyś żołnierz, co za szkoda! To na pewno wina Wroga. Zaatakował siną wilgocią mózg samotnego strażnika wybrzeża i pokonał go od wewnątrz. Nie ma nadziei. Można się już tylko cofać. Tak, dalej w głąb, byleby jeszcze przez kilka chwil uniknąć oparów zarazy i uratować co się da, może nie wszystkie, ale choćby większość z ocalałych do tej pory piosenek:
„Inaczej niż zwykle”,
„Pięknoręki”,
„Bóg jest Miłością”,
„Pieśnią moją jest Pan”,
„Piosenka po nic”,
„Marność”?
_________________ [..  .]
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
