Genialna sprawa i WIELKIE PODZIĘKOWANIA dla kolegi z postu powyżej
- tego od Papcio Chmiela
Ja doskonale pamiętam tamte czasy. Urok i czar "Legendy" i jej błyskawicznie [nadświetlnie?] rozwijającą się popularność. Płyta momentalnie zyskała nieformalny status kultowego wydawnictwa. Pojawiły się częściej koncerty. Potem publikacje wierszy i tekstów Tomka w kilku magazynach muzycznych. Pamiętam coraz bardziej śmiałe i kontrowersyjne [wtedy wśród odbiorców] deklaracje wiary Tomka i kierunku, który zamierza obrać zespół Armia. To wszystko działo się na kanwie przemian społeczno ustrojowych w naszym kraju - wojującego ZCHN i LPR, dyskusji o tym, czy religia powinna wejść do szkół, jako PRZEDMIOT [i dyskusja czy obowiązkowy czy nie], dyskusje czy godło powinno mieć orła w koronie, czy bez. kogo wybrać na Prezydenta: Kwaśniewskiego, czy Lecha Wałęsę. W Polsce pojawili się Skinheadzi i Tejkowskiego. Pojawiły się kasety video, pełno wydawnictw na kasetach, pierwsze cd. Chwilę potem jak grzyby po deszczu pojawiają się fani DM, Liroy, Techno, Grunge, Industrial Metal i bajońsko drogie martensy. Zespół Armia wywołuje coraz większą konsternację. Dochodzi do zmian personalnych w składzie. Pojawiają się nieprzyjemne incydenty na koncertach - opluwanie, wulgaryzmy, przepychanki. Tak to pamiętam. I miej więcej w takich okolicznościach pojawia się płyta "Triodante" - jak dla mnie zupełnie nie pasująca do tamtych czasów i chyba nie do końca trafiająca do tych samych odbiorców. Ja odczułem wtedy rozczarowanie - wówczas. Wydawało mi się, że płyta jest całkowicie pozbawiona tego wszystkiego, co najlepsze w "Legendzie" - tej energii, punkowego szybkiego grania, znanego brzmienia. Pojawiły się jakieś solówki, mało waltornii, wszystko brzmiało tak przysadziście - ani punkowo ani metalowo, teksty za bardzo hermetyczne - zupełnie inny zespół. Tak trwało to u mnie latami. Długo nie mogłem znaleźć w tej płycie niczego dla siebie. Przełom nastąpił po odsłuchaniu płyt "Duch" i "Droga" - kilka lat później. Musiałem dojrzeć by dopiero w wieku 38 lat dopiero oszaleć na punkcie "Triodante" i odkrywać w niej wszystkie te subtelne momenty słuchowe [czytaj: dźwiękowo-tekstowo- czadowo-melodyjne-baśniowo-magiczne-skaralne]. I teraz trafia do mnie to DVD a dokładnie jego ścieżka dźwiękowa. Cóż można powiedzieć? To doskonały "brakujący element" - jeden z zaginionych Silmarilów być może - który daje odpowiedź, jak doszło do tej muzycznej ewolucji i przemiany "Legendy" w "Triodante". Choć nie jest to w pełni oficjalne i kompozycyjnie finalny materiał, ma w sobie dokładnie to, co najlepsze w "Legendzie" i pierwszego wydawnictwa Armii z Tonpress`u - czyli brud, punkowe riffy, agresję i ekspresję Tomka. z drugiej strony ma w sobie ciężar idealnie pasujący do oprawy spektaklu i kompozycje o teatralnej-progresywnej architekturze nieśmiało przywołujące z jednej strony Jethro Tull i King Crimson z drugiej , nie zapominając o prostocie i geniuszu Killing Joke. Ten materiał pokazuje, jak Armia potrafi go prezentować "na żywo" - bez studyjnego masteringu i ozdobnego blichtru. Pokazuje też niesamowitą siłę zespołu jako całości. Z drugiej strony być może to tylko kolejny, jeden z nielicznych koncertów z tamtych czasów, gdzieś mocno emocjonalnie przeze mnie rozbudzony z otchłani przeszłości. Cóż. Sam nie wiem. Może było zupełnie inaczej. Tego nie wie nikt. Wiatr zawsze wieje tam, gdzie chce...
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
. Albo ten bas w "Miejscu pod słońcem" z jakimś innym dźwiękiem, że brzmi wszystko bardziej awangardowo...
