Ultima Thule

proponuje go zbombardować, może jak dostanie po kilka razy w oko (blaszane wiadra, kołpaki od gaśnic i litrowe mazowszanki w szklanych butelkach) to przejrzy na oko.

Dla mnie ten zespół to " mniej niz zero"

teraz przy rządach miłości ma szansę się wykręcić.

Lady Pank

Jeden z największych zespołów w historii polskiego rocka i jeden z najzagorzalszych przeciwników ustroju socjalistycznego został niecałe dwa lata temu brutalnie zaatakowany przez Tomasza Budzyńskiego, lidera Armii. Poszło o śmiały tekst do hitu "Strach się bać". Budzyński na łamach "Dziennika" sączył jad następująco: „Z utworu przeziera tęsknota za czasami PRL, w których byli megagwiazdami. Ale jak sobie przypominam, to w tamtych czasach zespołowi Lady Pank do głowy nie przyszło buntować się przeciwko komunistycznej, totalitarnej władzy. Za to było ich pełno w reżimowych mediach i na różnych Opolach.” Atak godnie odparli sami muzycy: "Tomasz Budzyński nie był na listach przebojów, bo po prostu nagrywał niezbyt interesujące piosenki" – mówił na gorąco Janusz Panasewicz w wywiadzie dla tej samej gazety. W rozmowie z dziennikarzem miesięcznika "Teraz Rock" odniósł się jednak do zarzutów w bardziej merytoryczny sposób: "Przypomnij sobie, jak zabili Grzegorza Przemyka, a my wystartowaliśmy z takim numerem jak »Mniej niż zero«. Przecież to był ewidentny komentarz do tego, co się działo. Tak jak »Du Du«, »Fabryka małp« czy »Zamki na piasku«. To tak naprawdę były teksty polityczne."
Aż tak niesprawiedliwego ataku na swój dysydencki dorobek nie doświadczył na szczęście absolutny lider w naszej klasyfikacji. Kto taki? Rzecz jasna...

Perfect

Chór zawistników wciąż jednak jątrzy, nie zważając na kontestatorski dorobek tak nieprzejednanych tekściarzy jak Kozidrak, Tkaczyk, Sobczak, Olewicz, Hołdys, Mogielnicki czy Dutkiewicz. W wiarygodność artystów wątpi bowiem nie tylko Budzyński. Wątpią w nią także rzesze rodaków, którzy – nie wiedzieć czemu i wbrew temu, co cierpliwie eksplikują sami muzycy – mają z tamtego okresu zupełnie inne wspomnienia. Są nawet tacy, którzy z życiorysów naszych walecznych herosów gitary i mikrofonu otwarcie się wyśmiewają. To bardzo nieładnie. Miejmy więc nadzieję, że w ostatecznej wersji dziejów polskiej piosenki zaangażowanej, do której nieśmiałym przyczynkiem jest także ten – siłą rzeczy – skrótowy tekst, prawdziwi bohaterowie zmagań z reżimem znajdą zasłużenie poczesne miejsce.

Po przeczytaniu kilku stron tego tematu widzę, że większość osób "trzyma stronę" Tomasza. Pozwólcie, że przedstawię swoje zdanie na temat LP.

To, co się dzieje z tą kapelą dziś (zresztą ten stan trwa gdzieś od 2003 roku) to faktycznie porażka. Badziew.

Jednak jestem daleki od deprecjonowania dorobku tej formacji. Pierwsza płyta (druga i trzecia też!) była znakomita. Mimo czytelnych inspiracji był to powiew świeżości, doskonałe kompozycje Borysewicza z góry skazane były na top list przebojów. Wentyl bezpieczeństwa mówicie? Myślę, że tak popularną kapelę władza wolała mieć po swojej stronie .

Polska muzyka w walce z komunizmem
Muzyczni bohaterowie czasów PRL – czy ktoś o nich pamięta?

Gorzki tekst "Dorosłych dzieci" musiał z pewnością mocno zatrząść posadami ustroju, ale zdecydowanie lepszy numer nieulękli muzycy wykręcili komunistom za pomocą okładki swojego debiutanckiego albumu. Otóż perkusista miał na niej pałeczki ułożone w charakterystyczny znak "V", a jeden z gitarzystów w podobny sposób rozwarł górne kończyny, trzymając w nich – wypasioną swoją drogą – gitarę. Turbo przebiło więc i Bajm, i Kombi, zamiast aluzji literackich, stosując graficzne symbole sprzeciwu. Niestety – reżim w ogóle się w tym nie zorientował.