Autor niniejszego wątku wie, że zastanawiałem się, gdzie umieścić poniższy tekst, ale wątpliwości zostały rozwiane
Pewnego dnia moja koleżanka z pracy pokazała mi fragment pewnego tekstu z antologii esejów "Sarmackie krajobrazy. Głosy z Litwy, Białorusi, Ukrainy, Niemiec i Polski" (Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2006). Przy okazji skomentowała to stwierdzeniem "oni są wszędzie" odnośnie do miłośników Armii
Najpierw (również zacytowana: s. 536) notka o autorze:
"
Marcel Beyer (ur. 1965 w Tailingen, Wirtembergia) - poeta i pisarz; od 1996 roku mieszka w Dreźnie. Rozgłos przyniosły mu powieści
Das Menschenfleisch (1991) i
Flughunde (1995; polskie wydanie:
Latające psy, 2003). Zadebiutował tomikiem poetyckim
Falsches Futter (1997), ostatnio opublikował powieść
Nonfiction (2003). W latach 1998-2000 wraz z Karlem Rihą był wydawcą serii «Zapomniani autorzy współczesności», w której ukazały się m.in. dzieła Ernsta Jandla, Friederike Mayröcker i Gertrudy Stein. Wyróżniony wieloma nagrodami, w tym medalem im. Johannesa Bobrowskiego, Nagrodą Stowarzyszenia Niemieckich Krytyków Literackich (1996), Nagrodą im. Uwe Johnsona (1997) oraz Nagrodą im. Heinricha Bölla (2001)."
Przejdźmy jednak do
meritum zawartego w krótkim tekście "Wyruszam na Zaspę", który jest zapisem podróży po Polsce.
"Nie widać stąd dźwigów, ale wyczuwa się, że niedaleko, za firankami, jest wejście do stoczni. W nowo otwartym lokalu przy Placu Solidarności jest tuzin, może piętnaście stołów - realna ocena ścisku, jaki mogą wywołać stoczniowcy, i choć widać, że właśnie zmiana, dostrzegliśmy niewiele osób przechodzących przez bramę. Odczuwam jakąś przemożną melancholię. Ani swojskie nastrojowe piosenki, ani największe przeboje wszech czasów nie pasowałyby teraz, gdy siedzimy nad naszymi talerzami, do tego miejsca, do tej sytuacji. Do schabowego z ziemniakami przy bramie Stoczni Gdańskiej trzeba by posłuchać
Armii.
Głośno. Muzyka
Armii wymaga, by puszczać ją na cały regulator. Nie chyli karku, idzie wprost na słuchacza. A mimo to słyszę smutek w głosie wokalisty, jakąś melancholijną moc. Chcę teraz posłuchać Armii tak głośno, jak to tylko możliwe, byle małe kolumny nie zerwały się z uchwytów pod sufitem. Chcę posłuchać albumu
Triodante, na którym zespół wziął w obroty Becketta. Ta muzyka powinna unosić się nad placem, rozbrzmiewać z bramy stoczni.
Armia zaadaptowała
Wyludniacza: tu nie ma miejsca na sentymentalizm.
Potworny, poddany kontroli impet. «Od niepamiętnych czasów krąży pogłoska albo, lepiej, utrzymuje się idea, że istnieje wyjście. Ci którzy już w to nie wierzą, nie są bezwzględnie odporni, by nie uwierzyć na nowo, zgodnie z wiadomym ujęciem, według którego, tak długo, dopóki obowiązuje, zamieranie wszystkiego przebiega tu tak stopniowo i by powiedzieć już wszystko, w sposób tak bardzo falowy, że uszłoby nawet uwagi obserwatora z zewnątrz» - tak pisze Beckett o mieszkańcach owego przezeń wyimaginowanego cylindra, w którym każdy szuka swego wyludniacza.
Armia nie proponuje zawarcia pokoju. Swą energię czerpie z moderny. Beckett mówi o
osiadłych i
pokonanych. Że osiadli skończą jako pokonani, «że po kolei, prędzej czy później, dadzą pokonać się na dobre i że zastygną raz na zawsze, każdy w swym miejscu i pozycji». Słychać to aż na Zaspie.
Przyszłość przeminęła. Teraz zamierzamy udać się tam, gdzie mieszkają stoczniowcy."
[Marcel Beyer, "Wyruszam na Zaspę", s. 47-48, w: "Sarmackie krajobrazy. Głosy z Litwy, Białorusi, Ukrainy, Niemiec i Polski", Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2006]
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
