Ultima Thule

OK, tym niemniej jeżeli napisałeś, że każda z innych płyt ma coś, czego Duch nie ma, to ja odpowiadam, ze Duch ma coś w stopniu większym niż jakakolwiek inna płyta - a mianowicie ów ŻAR i SIŁĘ (miecz, jak to Nazgul okreslił).

I dobrze, że Piotrek przywołał utwór "Bóg jest miłością", bo właśnie ten utwór chyba najbardziej powala swoją mocą (ze wszystkich utworów Armii W OGÓLE).

A swoją droga ciekawe... Jest grupa ludzi, do których nie trafiają rzeczy takie jak On jest tu i Soul Side Story. Wydaje mi się, że to jest właśnie ta poetyka mantry, która nie trafia do niektorych. Jak myślisz, lotan?... Nie jest to przypadek chyba, że właśnie te dwa utwory wymieniasz jako najnudniejsze, a właśnie one oba spełniają wszelkie wymogi bycia taką rockową mantrą...

_________________
ćrąży we mnie zła krew

Być może. Choć na przykład moim ulubionym utworem z "Tańca Szkieletów" jest "Di End", który też kojarzy mi się z mantrą

Hmm.. no bo ja wiem? Jeśli chodzi o brzmienie warstwy instrumentalnej to tak, ale ja za ciężkimi rzeczami nie przepadam. Co do warstwy przesłania, to zauważyłem wcześniej, że bezpośredniość przekazu na Duchu nie bardzo mi odpowiada, a Wy być może interpretujecie to jako "żar".



On jest tu - lubię, SSS - nuda.. ale fakt, że taka mantrowa stylistyka mi nie leży.

Soul Side Story - niezwykły utwór, inny. W moim odczuciu jest kilka takich utworów Armii, które nie są kawałkami, piosenkami, które mają taką swoją konctrukcję i moc - takie perełki. Na przykład Trzy bajki, Wspaniała nowina, Soul Side Story - one są takie samodzielne, nie potrzebują kontekstu, może dlatego, że się tak szumnie wyrażę, że brzmią swoim własnym blaskiem...
Hej - nie przesadzacie z tą suowością Ducha? Rzeczywiście - co człowiek to opinia, i dobrze. Dla mnie surowe jest Triodante, sama surowość. No - poza kilkoma istotnymi akcentami łagodnymi.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

Hmm.. może to dlatego, że ja nie postrzegam surowości jako przeciwieństwa łagodności? Dla mnie ani Duch ani Triodante nie są łagodne, ale surowy jest tylko Duch. Chodzi tu raczej o stopień doszlifowania formy.. i tak Triodante porównałbym do oszlifowanego diamentu, a Ducha do takiego surowego właśnie kamienia szlachetnego (to rzecz jasna nie jedyna różnica między tymi płytami, to jedynie w kwestii "surowości")

He he zastanawiam sie ile wspolnego ma metafizyka z mistyka...

_________________
.
.
przebacz mi przyjacielu

No, przyznaję, terminu "metafizyka" użyłem raczej w znaczeniu popularnym. Niemniej, wielkiej sprzeczności nie widzę.

A tak w ogóle, cieszy mnie bardzo ilość najróżniejszych skojarzeń, opisanych przy okazji tego wątku. Nie wszystkie do mnie przemawiają, ale na pewno, dzięki nim zacząłem na pewne sprawy patrzeć z innej strony.

No duża jest nieprzechodniość tych pojęć
Bo mistyka, to odwołanie się do przeżycia związanego z bogiem
natomiast metafizyka(ontologia) odnosi się do działu filozofii i poznania 'istoty' rzeczy, wykraczające poza doświadczenie

Czyli upraszczając poznanie rozumowe i doświadczenie duchowe - znaku równości nie można miedzy nimi postawić

Choć to bardzo częsty błąd, że zamiast mistyczny, mówi się metafizyczny
Też kiedyś go namiętnie czyniłem

Nie ma potrzeby się spieszyć.. Ta płyta w przeciwieństwie do Ducha nie potrzebuje apologii

Nieeeeee, kiedy my już wszystko o tej płycie wiemy... . Jest najlepsza i w ogóle

_________________
"Ale my kochamy to, co nieświadome; kusi nas wino, miłość i krew." Ernst Jünger

Aż powstanie jakas fundamentalna rubryka
poświęcona Triodante
na łamach Naszego Dziennika

Nieszczęśliwie mi nieco wyszło z tą "metafizyką"... dodam tylko, że choć, jak już wspomniałem, użyłem tego terminu w znaczeniu popularnym (czyli coś jakby sfera pozadoświadczalna) i nie do końca zdawałem sobie sprawę ze ścisłego znaczenia tego słowa, to ani przez chwilę nie widziałem znaku równości między nim a słowem "mistyka".

Ponadto, używając słowa "apologia", myślałem raczej o pochwale, niż o obronie...

I przyznaję się jeszcze, że w niektórych miejscach swojej wypowiedzi, chyba rzeczywiście postawiłem zbyt mocno akcenty. Niczego jednak nie żałuję. No może, tej niewątpliwie zbędnej nuty pogardy we fragmencie o Świetlickim. Tyle że on naprawdę nie ma mi nic ciekawego do powiedzenia, w przeciwieństwie do takiego na przykład Krzysztofa Koehlera.

Pozdrawiam!

Wiesz, chyba jednak jest sens, nawet jest taka konieczność.. W końcu niektórym wydaje się, że Legenda jest lepsza!