Jak dla mnie szczytowe osiągnięcie Armii obok Legendy. Zamiłowanie do twórczości Kafki na pewno pomogło.
Jak album wyszedł poza Legendą i troszkę Ultima Thule raczej nie słuchałem Armii i jakoś przeszło wydanie zarówno Der Prozess i Freaka gdzieś obok mnie. Potem jakoś po lekturze Procesu zainteresowałem się tym, że Armia stworzyła album mocno nawiązujący do jak się teraz okazuje mojej ulubionej książki.
Płyta tak od razu to mnie nie zabiła, ale intrygowała i co jakiś czas wracałem do niej i w pewnym momencie chwyciło mnie.
To jest jeden z tych albumów, który potrzebuje czasu żeby się przegryźć i dopiero w którejś rundzie powalić na deski. Uwielbiam czad w muzyce, ale tutaj z początku przez te ściany dźwięku nie było łatwo się przebić. Od początku mi się podobało, ale jednak zmierzenie się z całością było dość trudne (teraz już absolutnie nie), album daje naprawdę mało chwil wytchnienia. Jest duszny i ciężki. Myślę, że wymaga też odpowiedniego nastroju co wnioskuje po moim ostatnim powrocie do tego wydawnictwa w ostatnim czasie. Tak czy siak czuć potęgę na tym albumie!
A na tę potęgę dźwięków złożyło się sporo. Całe instrumentarium po prostu miażdży słuchacza, a po większej liczbie odsłuchów w tych ścianach dźwięku można odkrywać pomniejsze smaczki. No i świetne teksty Budzego z bardzo dobrymi inspiracjami.
Mam też wrażenie, że mają bardziej uniwersalny charakter niż na albumach takich jak Duch czy Droga. Warto zauważyć, że Proces to nie jedyne dzieło Kafki do którego mamy tu odniesienia. Jest też przecież Przed Prawem.
Właśnie - Przed Prawem. Tak czytając tutejsze opinie o albumie zauważyłem, że chyba nie wszyscy wiedzą o istnieniu osobnego opowiadania Kafki o tym samym tytule. Gorąco go polecam, obok Procesu moje ulubione dzieło tego autora. Dosłownie 1,5 strony, szybko można znaleźć w necie i przeczytać. (interpretacje są różne - ja to widzę w dużej mierze jako [uwaga spojler lekki z mojej strony zaraz będzie] historię człowieka, który nie wykorzystywał swoich szans, marnował okazje do osiągnięcia szczęścia, wiedzy, zrealizowania swojego życia należycie, myślę że pasowało by to nawet do tekstu Budzego, choć nie wiem jak on to widzi
) Na albumie Armii to zdecydowanie kulminacyjny moment i najważniejszy jak dla mnie. Jedne z ostatnich wersów pojawiające się po obłąkańczym śmiechu (To już koniec, statek opada na samo dno) naprawdę potrafią zagrać mocno na uczuciach i dają jak dla mnie pełne poczucie beznadziejności (w tym momencie utworu). Zdecydowanie nie boję się tego słowa - arcydzieło.
Jak przyjdzie mi ochota to może się jeszcze pokuszę o jakąś analizę albumu utwór po utworze.
Na koniec - mam nadzieję, że doczekam kiedyś trasy "Armia gra Der Prozess"
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
