Śnieg przyprószył, zrobiło się zimno i zimowo, zrobiło się trochę strasznie. Sięgnąłem po Triodante i bardzo mi ta płyta przypadła do nastroju, aury i gustu. Dawno tak bezpośrednio jej nie odczułem. Wczesnozimowa muzyka: bezkres i biel i smutek pól, zimowych gwiazd. Przypomniały mi się z tego jakieś pomysły na interpretację, coś tam ułożyło się w mojej bardzo ostatnio słabo lotnej głowie… Stąd ten nowy temat (wybaczcie!).
Można zestawić obok siebie Trzy Bajki i Triodante. Przez trójkę tam i tu to się narzuca. Na mnie kiedyś duże wrażenie zrobił teledysk do 3 bajek, te motywy, które tam zostały zawarte weszły mi w głowę: wiatr/drzewo, ptak i człowiek, ale jeszcze bardziej: kwadrat, trójkąt, koło. Te ostatnie do tego stopnia, że zacząłem snuć jakieś geometryczne interpretacje, a ich przejawy zawarłem nawet w jedynej popełnionej przeze mnie, króciutkiej próbie literackiej. Lecz do Triodante też one mi pasują…
Mamy
kwadrat – zamkniętą przestrzeń. Otaczają nas kwadraty. Dla człowieka pomieszczenie, dom, więzienie, grób. Siedziba –
dostatecznie ograniczona i
dostatecznie obszerna i wielka, by próby wyjścia
poza były możliwe. Zamrożone i
nieruchome piekło. Postać człowieka wpisana w kwadrat zawsze jakaś skulona lub wykręcona być musi. Albo przynajmniej z przekrzywioną głową – jak Świetlicki na tym obrazie kolesia, który maluje też dla „Przekroju”.
Mamy
trójkąt – figurę, która wskazuje kierunek w górę, która sama jest górą, dachem. Dachem, posiadającym w interpretacji Olgi Tokarczuk („Dom dzienny, dom nocny”) wiele wspólnego z religią. Który wieńczy, zabezpiecza „przed radiacjami kosmosu”, ale też jak napisała – ogranicza. Trochę inaczej u Bruno Schulza – tam dachy, gdy pojawiła się wichura, wiatr
„wstawały z krzykiem, w paroksyzmie jasnowidzenia i zwiastowały”. A i Janerka podejmując najważniejsze i metafizyczne tematy, na płycie gdzie pojawiał się nawet Pseudo-Dionizy Areopagita wyprowadzał się na górę i stamtąd robił
‘fiu fiu’. Postać człowieka wpisana w trójkąt – najpewniej w pozycji poszukującej, medytacyjnej… Na dachu umieścić możemy łapacz bądź krzyż – powstanie świątynia…
Na płycie właśnie w Czyśćcu (który zresztą u Dantego jest górą) pojawiają się „świątynne” motywy oraz
sygnały nie z tego świata. Osobliwie mam na myśli samo
dzyń! – dźwięk budzący, otwierający oczy, niezwykły. Można nadać mu też wymiar eucharystyczny – owego kościelnego gongu, gdy się Niebo otwiera. A solo waltorni w „Miejscu pod słońcem” jak mistyczny traktat, nie pozbawiony poczucia humoru, zawarty w dźwiękach.
Tajemne przejście, komin, właz – do znalezienia. W piosence „Ciało i duch” nazwany
„ciasną bramą” tak jak w Ewangelii. „Pieśń przygodna” opisuje może przechodzenie przez nią? „Piosenka liczb” streszcza swym konceptem wędrówkę, zaś jej słowa zamykają za nami
właz,
pokrywkę – pod nią pozostaje
przepaść, nasz dom na ziemi, studnia prowadząca w głąb niej. A wyżej jak w tym obrazie Hieronima Boscha.
Mamy
koło. Czyli nieskończoność dookoła. I to chyba kluczowy /w każdym razie dla mnie/ moment płyty. Kiedyś bardzo przeżyłem właśnie tę chwilę na płycie gdy już skończy się Pieśń Przygodna. Wiatr i dźwięki gitary. Chwila mistycznego doświadczenia w ostrym, gotyckim łuku. Uderzyła mnie wizja niebiańskiego, że tak powiem bezkresu i bieli … Wraz z SkończyłemRozpoczynaj wracają słowa – jako ważny komentarz.
Wybaczcie egzaltowany styl, ale tak mnie dziś naszło. To by trzeba dopracować, ale nie wiem kiedy znajdę czas. Co Wy na to? [na pewno pochulałem z
kursywą 
]
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Jestem zaszczycony 
Kapitalne.
A piekło (skutek samopotępiającego wyboru człowieka) i czyściec (konsekwencja - również ludzkich - niedoskonałych wyborów dobra) - to są na pewno kwadrat i trójkąt.
