Przedwczoraj Podróż na Wschód odbyła podróż na wschód i dotarła, można by powiedzieć, do domu.
Jestem prawie pewna, że widziałam późnym wieczorem oszalałego Grota mknącego po nieczynnych, zarośniętych kołyszącymi się trawami torach. Wydaje mi się też, że nazajutrz rano po chełmskim deptaku szlajał się sam Lanek, nękając swoim natarczywym graniem i śpiewaniem ludzi idących do pracy i spacerowiczów z dziećmi. Ktoś nawet przegonił go siarczystymi inwektywami wykrzyczanymi po ukraińsku. Lanek spojrzał tylko filuternie, uśmiechnął się półgębkiem spod wąsa i tanecznym krokiem poszedł dalej. Kilka kilometrów dalej, na ławce z łuszczącą się farbą pod wiaduktem, Herbaciarz czytał poezję tajemniczej Grażynie, która wpatrzona w kołyszące się irysy zdawałą się myśleć o roli miłości w uniwersum. Za nimi, po torach przechadzał się zaś filozof, popalający fajkę i rozmawiający z muchami o istocie czasu...
Gratuluję twórcom filmu zawarcia w nim piękna. Kolory, ujęcia, kadry, kontrasty, mglista bajkowość i romantyczne światło. Dużo piękna.
Od pierwszej sceny uśmiech prawie nie schodził z mojej twarzy. Strasznie dziwnie i fajnie ogląda się znajomych na dużym ekranie
Tyle tam jest rzeczy, które mogą wydawać się przypadkowe dla kogoś kto nie zna twórczości Armii. Ciekawe uczucie pewnego rozciągniętego na 80 minut 'pozdro dla kumatych'. Każdy taki element sprawiał wrażenie bycia jakąś nagrodą za to, że jednak jest się z tą twórczością jako-tako zaznajomionym. Zastanawiałam się co chwila jak poszczególne elementy i w końcu film jako całość jest odbierany przez kogoś komu te szczegóły nic nie mówią. Bardzo ciekawe.
Cieszę się, że w końcu Tomek odwiedził moje miasto rodzinne. Liczę na to, że nie po raz ostatni
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
). 
ziewać też nie ziewałem
