No dobrze, to i ja spróbuję coś napisać na temat frika...
Freak (Dziwadło vel Potworek vel Głupiec na chmurze) to bez wątpienia najbardziej niezwykła płyta Armii. Ze względów wiadomych, więc tego, dlaczego jest tak niezwykła, nie będę tu opisywał. Postaram się skupić bardziej na przesłaniu...
Pierwszy utwór, "Home", jak już wspominałem, mocno nawiązuje m.in do "Kto nas odłączy" 2Tm2,3 i to nawiązanie nie jest chyba przypadkowe. Traktuje o domu, o tym domu w którym na poprzedniej płycie "już nikt nie mieszkał" Tym razem jest on rozumiany trochę inaczej, trochę bardziej "tolkienowsko", trochę bardziej "antyarmiowo", jest mowa o przestrzeniach, drodze-bytowaniu na ziemi, o gotowości do "pójścia" - do realizacji swojego powołania, na drogach życia. Zatem, podejmując decyzję, "bohater" wyrusza w drogę z krótką deklaracją: że chce, chce podjąć swoją misję, jak Frodo, że ma świadomość tego, że dzięki temu "będzie", oraz własnej grzeszności, niegodności.
Następny utwór, Break Out, można traktować jako opis wewnętrznej przemiany, wewnętrznego "break outu", rozpalenia wewnętrzengo ognia i uważnej obserwacji swojego życia, swojej drogi, przemyśleń-nad tym, co było dobre, co złe, jak w rachunku sumienia.
Kolejny utwór, o maszyniście Grocie, poza niezwykle czytelnym nawiązaniem do "Smoke on the water", jest kolejnym przedstawieniem drogi, pędu, aż do końca, mimo wszystko i wbrew złu tego świata.
Kolejny fragment tego niezwykłego dzieła sztuki, "Green", traktuje z kolei o miłości, o tym, że ona daje nadzieję, tytułowego "grina" ( ktoś w którejś recenzji już słusznie skojarzył, że to kolor nadziei
) pośród niepewności i destruckcji panującej wśród tego świata.
Później następuje najważniejszy utwór, tytułowy "Freak". Rzecz o błędnym rycerzu, freaku-dziwaku, głupcu w oczach świata. O człowieku, który walczył ze wszystkim, ze złem tego świata, ale także z miłością i Bożą wolą. Miłości nie pokonał, ona pokonała jego, ma rodzinę, dzieci, i dzięki Bogu, otwarte swoje własne drzwi do prawa, te, które były tylko dla niego. I dalej jest inny, odmienny, i to jest cudem! To, że może być radykalny, inny niż świat, to, że nie podążył za złem, tylko ośmielił się mu sprzeciwić! This is a freak, this is a wonder!
Później jest instrumentalna "amagama" - nawiązania nie trzeba tłumaczyć.
Ostatni utwór, który traktuje o zwycięstwie, o przejściu na inną stronę, o tym, że "...czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego czynicie, wszystko na chwałę Bożą czyńcie", o wieczności, o tym, że człowiek już tu na ziemi może się do niej zbliżać, może jej w pewnym stopniu doświadczyć.
Końcowy utwór, mocno nawiązujący do twórczości Tolkiena, kończy się jeszcze jakby takim dotarciem do doskonałości, reprezentowanym przez liczbę-znak: siedem. Tak, jak w "Animie" w "der Prozess" bohater dostrzega doskonałość i zwycięstwo w Procesie, tak i tu jest podobnie.
Ogólnie: płyta bardzo niezwykła, ale muszę się chyba jeszcze trochę postarzeć, aby dotarła do mnie w pełni. Wbrew pozorom jest bardzo armijna i chyba najbardziej "tolkienowska" spośród płyt Armii. I jest to płyta czadowa-wbrew pozorom, "Freak" jest jednym z najbardziej czadowych utworów w historii Armii. Płyta jest niesamowita, choć cały czas mam wrażenie, że Armia jest na niej jak dom, w którym są goście. Przygotowany na ich przyjęcie, i przez to wyglądający inaczej niż zwykle... Przyznam, nieco się obawiam, jak na to zareaguje "szersza publiczność" - gdy swego czasu "Siekiera" zmieniła "front", skończyło się to dla niej źle... no ale to już inna, może nawet zupełnie inna historia...
Jeśli chodzi o angielski Elronda - jak to ktoś napisał: "nie brzmi jak native speaker", i dobrze, przynajmniej wiadomo, co śpiewa, podobnie jest w przypadku Titusa. Tak więc niedostatki akcentowania czasem wychodzą na dobre.
Tak czy owak - Freak jest naprawdę niesamowity... jest piękny i chyba, jak wszyscy czekam, co będzie dalej.
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
)
